The Sinking City - wrażenia po wersji nieukończonej

Informacje o grze Nazwa gry: The Sinking City Gatunek: przygodowa gra akcji Producent: Frogwares Wydawca: Nacon Autor: Mateusz „Matis” Cholewiak

Mam nieodparte wrażenie, że twórczość H. P. Lovecrafta małymi kroczkami przechodzi do głównego nurtu kultury. Coraz to kolejne wznowienia opowiadań (w coraz lepszych tłumaczeniach), nowe gry komputerowe/planszowe czy filmy nawiązujące do mitologii Samotnika z Providence rozsławiają pisarza niedocenionego za życia. Jako miłośnik tego uniwersum powinienem się cieszyć. Mam jednak nieodparte wrażenie, że jakość coraz to nowych tworów pozostawia coraz to więcej do życzenia.



Wyjdę pewnie na stetryczałego malkontenta, ale „lovecrafctowskie” gry z czasĂłw, gdy Lovecraft pozostawał poza głównym nurtem kultury uwaĹźam za lepsze. Nieprędko zapomnę Prisoner of Ice, a oryginalne Call of Cthuhlu po dziś dzień uznawane jest przez wielu graczy za najlepszą grę z uniwersum. Tymczasem moĹźliwości technologiczne sprzętu rosną, grafika staje się coraz bardziej mimetyczna, popularność fenomenu Lovecrafta rośnie, tylko nowych arcydzieł brakuje. Gdy na horyzoncie pojawiło się Sinking City, związałem z tym produktem pewne nadzieje. Ostatecznie, po fali mieszanych recenzji, temat odpuściłem. Zrządzeniem losu otrzymałem moĹźliwość przetestowania rzeczonej pozycji, z tym Ĺźe w wersji na platformę Steam – tej samej wersji, ktĂłra w atmosferze sporu sądowego została z platformy wyrzucona. Produkcja ta trafiła do sprzedaĹźy na platformie Valve z inicjatywny dystrybutora, ktĂłry umieścił tam produkt bez zgody dewelopera. Produkt, dodajmy, w ocenie samych twĂłrcĂłw – wybrakowany. Zaznaczam, Ĺźe w dystrybucyjną, oficjalną wersję gry nie grałem.

Omawiana pozycja opowiada o przygodzie prywatnego detektywa, ktĂłry, chcąc stawić czoła pewnym traumom z przeszłości, przybywa do odciętego od świata miasta walczącego ze skutkami powodzi w poszukiwaniu, jak się zdaje, odpowiedzi. Jego praca będzie wypadkową „staroszkolnej” detektywistycznej roboty spod znaku prochowca i kapelusza (z dodatkiem nadprzyrodzonych moĹźliwości śledczych) oraz redukcji populacji lokalnych potworĂłw. O ile wątki detektywistyczne oraz przygodowe skonstruowano całkiem zgrabnie, to kwestię jakości walki powinienem zbyć milczeniem. Generalnie grając w przedmiotową pozycję od strony technicznej miałem wraĹźenie, jakbym korzystał z jakiegoś moda do starego Vampire the Masquarade: Bloodlines. Tylko dlatego, Ĺźe starego „Wampira” bardzo lubię, byłem w stanie skupić się na rozgrywce. Pomimo niezłej fabuły oraz sporej dozy ciekawych rozwiązań (vide system śledztw oraz bogatych, niejednoznacznych moralnie wyborĂłw), całość rozgrywki sprawiała wraĹźenie ogromnie zaprzepaszczonego potencjału. Ponownie informuję, Ĺźe nie wiem, jak prezentuje się wersja dystrybucyjna, ale ta, ktĂłra przez chwilę była moĹźliwa do nabycia na platformie Steam, jest – jak dla mnie – stratą czasu dla gracza. Prezentuje się jak niewykończona alfa, o ogromnym potencjalne, ale zmarnowanym przez bylejakość i pośpiech. Dość duĹźy obszar, w jakim moĹźemy wykonywać misje główne i poboczne (ze sporą dozą swobody), sprawia wraĹźenie sztucznie napompowanego i znacznie gorzej zaprojektowanego od np. tego z gry Vampyr (ktĂłra była przecieĹź tylko mocnym średniakiem).



Poza wyraĹşnym niedopracowaniem świata, zauwaĹźalnymi błędami i tragikomicznym systemem walki, gra cierpi na znaczne rozdrobnienie klimatu. Róşnorakie zadania, ktĂłre wykonuje nasz bohater, zazwyczaj kończą się zanim zdążymy poczuć ich klimat. Ciekawie napisane zadania, ktĂłre byłyby dobrym materiałem na kompletną nowelkę w stylu H. P. Lovecrafta, kończą się, zanim damy radę się w nie zagłębić. Przygoda głównego bohatera sprowadza się więc do szeregu zadań, ktĂłre wprawiłyby swoimi rozwiązaniami większość populacji w szaleństwo, a na naszym protagoniście nie robią jakiegoś wielkiego wraĹźenia. Sam system zdrowia psychicznego bohatera sprowadzono do czegoś, co nie róşni się od dodatkowego paska zdrowia, czy moĹźe bardziej – staminy. Nie jest to przekonujące i juĹź nawet w przereklamowanej Amnesii było to rozwiązane sensowniej.

Niniejszy felieton nie stanowi recenzji, ale bardziej przestrogę. Nie wiem, jak wersja finalna prezentuje się na tle wersji, ktĂłrą ogrywałem – ale jestem przekonany, Ĺźe musi działać lepiej.