Gdybym miał opisywać swoje przygody z Elexem II (2022), to cóş byłbym bardzo krytyczny. Powiedzmy, Ĺźe pierwszy potwĂłr, jaki mnie przywitał, ślizgał się na łyĹźwach, zamiast poruszać się normalnie, a walce moja postać nagle wyskoczyła do gĂłry, co zdarzało się później nierzadko. Sceptycznie byłem nastawiony juĹź do pierwszej części, ale druga utwierdziła mnie w przekonaniach, Ĺźe te prĂłby powtĂłrzenia dawnych sukcesĂłw są coraz gorsze. Z dobrych rzeczy, to po wielu grach „Piranhie” nauczyły się, Ĺźeby mikstury stale podnoszące statystyki nie zwiększały kosztĂłw uczenia się ich. Plecak odrzutowy jest ciekawą nowością. Jednak mam wraĹźenie, Ĺźe to prĂłba pogodzenia się twĂłrcĂłw z tym, Ĺźe gracze będą kombinować z dostawaniem się w róşne miejsca. StraĹźnicy blokują ci wejście do osady? Po prostu przeleć nad nimi i załatw, to czego potrzebujesz, a najbliĹźszy straĹźnik odeśle cię poza mury, mamrocząc coś, Ĺźe nie powinieneś być tutaj. Trochę to niszczy niektĂłre koncepcje typowe dla gier tego typu, ale z drugiej strony doceniam, Ĺźe nie trzeba się wspinać, czy przeskakiwać kaĹźdej przeszkody.

Otwieranie zamkĂłw moĹźe wyglÄ da gorzej niĹź w Risenach, ale jest mniej czytelne niĹź poprzednim Elexie

System walki jest w porządku. System wytrzymałości, który wprowadził Elex, nadaje starciom taktyczności. Nawet turlanie się ją zużywa, więc nie można tego robić w nieskończoność. Gorzej wypada magia, która jest minimalistyczna i ograniczona do frakcji. Zaklęć jest niewiele, szczególnie jeśli porówna się to z poprzednimi grami. Pewne zaklęcia po prostu nie pasują do klimatu sci-fi jak przemiana w zwierzęta czy przywołańce, ale dalej szkoda, że nie ma jakiegoś otwierania zamków albo innych fajnych przydatnych czarów. Albowie i Berserkowie mają po kilka zaklęć do nauki. Klerykom brak zdolności psionicznych znanych z poprzedniej gry. Z kolei Banici dalej opierają się na narkotykach wzmacniających ich w walce. Nowa frakcja, czyli Morkoni opierają się na rytuałach, które odbierają im procentową ilość maksymalnego życia w zamian za bonusy. Walka dystansowa już lepsza była w Gothic 3, ponieważ tutaj brak pociskom fizyczności, co jest najbardziej widoczne podczas korzystania z łuków, gdzie trafienie jest zależne od celownika, a nie obiektu. Wszystko to może nie jest jakieś super, ale jakoś funkcjonuje.

Jest również opcja bezfrakcyjna wiążąca się z brakiem frakcyjnych pancerzy i specjalnych zdolności. Byłaby ona zdecydowanie przyjemniejsza, gdyby rozwój postaci byłby sensowniejszy. Przykładowo umiejętności walki wręcz to: 5 razy po 10 dodatkowych punktów obrażeń, zmniejszenie o 10% wymogów broni i dwukrotne obrażenia od ataków w tył. Podobnie wyglądają bonusy walki dystansowej, tylko że zamiast ataku w plecy jest dodatkowe 20 obrażeń dla danego typu broni jak łuk i kusze czy broń laserowa. To nudne i dosyć skromne nawet jak standardy studia, które może nigdy nie miało typowych drzewek rozwoju, ale starano się urozmaicać nieco rozwój postaci. Jedną z fajniejszych rzeczy o jakiś się zapomina to progresywne animacje walki. Początkowo Bezimienny walczy powolnie i topornie, ale wraz ze wzrostem jego statystyk walki zmieniają się animacje, które są szybsze i przyjemniejsze w obsłudze. To rzadka mechanika w grach, która ogranicza się zazwyczaj do odblokowywania kombosów. Tutaj Jax walczy tak samo przez całą rozgrywkę, nie licząc dodatków z ulepszenia plecaka odrzutowego.

Dalej nie wiem, skÄ d się bierze to światło

Fabuła nigdy nie była mocną stroną Piranhi. SzczegĂłlnie jeśli chodzi o wątek główny. Poza wyjątkami jak oryginalny Gothic zbyt często ograniczała się ona do „Świat został zaatakowany przez wielkie Zło. Pokonać je moĹźe tylko załoga na czele ktĂłrej stoi główny bohater”. Fabularnie otrzymaliśmy powtĂłrzenie poprzedniego Elexa. Po raz kolejny zbieramy skłócone grupy przeciwko najeĹşdĹşcom, tylko Ĺźe tym razem z kosmosu. Retrospekcje są mocno przypadkowe i często niewiele wnoszą. Mimo to podobnie jak w innych grach udało się wykreować kilka ciekawych postaci i fajnych zadań. Przykładowo Ivana, ktĂłry nie pasuje do swojej sadystycznej frakcji, z ktĂłrym związany jest ciąg zadań, ktĂłre moĹźna kompletnie pominąć. Zadania w późniejszych rozdziałach jednak zbyt bardzo opierają się na „robieniu porządku”, czyli zabij X maszyn, zabij Y Niebian. Podobnie z zadaniami towarzyszy, ktĂłre opierają się na przeniesieniu postaci do lokacji z przeciwnikami i zabiciu ich i tak po kilka razy. Nieco wyróşnia się tutaj Nyra, gdzie jest opcja wykradzenia planĂłw przeciwnika i Draba, ktĂłry ma ciekawszą intrygę, ale schemat jest dalej ten sam.

Dialogi są minimalistyczne, ograniczają się one głównie do zadań i często zrobione, Ĺźeby były. Nierzadko zleceniodawca nie mĂłwi nawet gdzie mamy się udać, od po prostu idĹş do znacznika. Czasami jakaś postać zadaje pytanie w stylu „Co u Ciebie?”, ale bohater po prostu to pomija i nie daje nawet generycznej odpowiedzi. Rutyny nie są tak bogate i zdecydowanie jest zbyt wiele postaci, ktĂłre stoją cały czas w tym samym miejscu. Z mapą, ktĂłra w czasie rzeczywistym śledzi waĹźniejsze postacie, moĹźna byłoby nadać im więcej Ĺźycia bez problemu, Ĺźe gracz będzie zmuszony ich szukać. Szkoda, Ĺźe nauczyciele, ktĂłrzy są koncepcją tak typową dla gier tego studia, ograniczają się do wzięcia kryształkĂłw za umiejętności. Dawniej gracz, ucząc się umiejętności, otrzymywał lekcję, ktĂłra nie łamiąc immersji, potrafiła dać kilka porad jak uĹźyć ich w praktyce. Nawet w przypadku, kiedy to były pasywne zdolności, moĹźna było usłyszeć ogĂłlne wskazĂłwki, ktĂłre pasowały do narracji. W tym przypadku ogranicza się do otworzenia interfejsu, gdzie moĹźemy sobie kupić umiejętności i to tyle.

Ekwipunek mógłby zostać zrobiony lepiej, szczególnie że studio już ma doświadczenie z tym

Brak jest lokacji lochopodobnych, gdzie formuła rozgrywki zawęża się, mamy różne zagadki i sporo silniejszych przeciwników. Nie chodzi mi tylko o finałowe jak Świątynia Śniącego czy Dwór Irdorath, ale jak kopalnie czy różne świątynie z Risenów. Stanowiło to pewną odskocznię od typowej otwartej rozgrywki. Tutaj mamy formatory, które są po prostu korytarzami z przeciwnikami, ale nic poza tym. Nie widzimy zdrowia towarzyszy, po prostu po otrzymaniu pewnej ilości obrażeń upadną ogłuszeni. Rozumiem ideę, ale dlaczego nie mógłbym im dać mikstur jak we wcześniejszych grach, by nie padali od razu w każdym następnym starciu. Interfejs ekwipunku jest beznadziejny, są w nim co prawda akapity oddzielające przedmioty, ale trzeba przez niego scrollować, ponieważ brak w nim zakładek. Potrafi być to irytujące już po kilkunastu godzinach rozgrywki, gdzie trzeba przebijać się przez cały ekwipunek, zamiast wybrać szybko kategorie i szybko się podleczyć. Pod tym względem jest podobny do tego z Gothic 2, czyli grą, która ma najgorszy ekwipunek ze wszystkich gier studia, ponieważ nawet pierwsza część miała sensowne zakładki. Inne gry miały lepsze bądź gorsze wariacje ekwipunku, ale ten obecny z Elex 2 jest ogromnym krokiem w tył względem poprzednich rozwiązań, a w tym pierwszego Elexa. Podobnie jest z dziennikiem: zadania, notatki czy nagrania również są w jednym miejscu.

Elex II finalnie