Robert M. Wegner - Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Niebo ze stali

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Niebo ze stali Autor: Robert M. Wegner Ilość stron: 688 Wydawnictwo: Powergraph Rok wydania: 2012 Cena: 45,49 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-01-21 Ocena: 80/100

W recenzji drugiej książki z cyklu o meekhańskim pograniczu wyraziłem przypuszczenie (graniczące z pewnością), Ĺźe w trzecim tomie dojdzie do zejścia się wątkĂłw fabularnych niezaleĹźnie od siebie plecionych w pierwszych dwĂłch częściach. Gdy sięgałem po „Niebo ze stali” w istocie liczyłem na zwieńczenie historii. Jak się zdaje, przemawiało przeze przyzwyczajenie do trylogii, w Ĺźadnym razie jednak przez Roberta M. Wegnera nie sprokurowane.

Autor jednak pozwolił sobie na kolejny „miszmasz fabularny” i postanowił – obrazowo przedstawiając – powiązać ze sobą motywy właściwe dla „Północy” oraz „Wschodu”, niejako wrzucając na jeden pojazd WozakĂłw osoby Kennetha z GĂłrskiej StraĹźy z Kailean z czardanu Laskolnyka. Co prawda i tak przez orientacyjnie trzy czwarte objętości książki historie tych dwĂłch osĂłb toczą się oddzielnie, właściwy dla nich jest wszakĹźe (niemal) te same miejsce, a intrygi wzajemnie się zazębiają.

„Niebo ze stali” odróşnia się jednak od poprzednich odsłon duĹźo bardziej, niĹşli mogłoby się zdawać. Autor zaniechał bowiem jednoosobowej (nie mylić z pierwszoosobową) narracji, przedstawiając wydarzenia z perspektywy coraz to kolejnych i kolejnych osĂłb. Uświadczymy więc tak przemyśleń Yawenyra – Ojca Wojny koczowniczych Se-kohlandczykĂłw – jak teĹź i kolejnych członkĂłw wielkiej wyprawy WozakĂłw, i to nie tylko dowodzących poszczegĂłlnymi formacjami, lecz rĂłwnieĹź i wozackich dzieci. Pozwala to na szersze spojrzenie, głębsze zrozumienie wypadkĂłw, ale zarazem pozbawia nieco cykl jego dotychczasowego klimatu, stawiając czytelnika przed dylematami właściwymi dla osoby, ktĂłra musi się opierać na własnych spostrzeĹźeniach i wiedzy, z natury rzeczy dość ograniczonych.



Przypadły mi do gustu opisy batalistyczne, autor bowiem wyraźnie czuje się z nimi swobodny, bawi się nimi. Niestety, czasami popada on w nich w przesadę, trochę jakby chciał sobie powetować mniej spektakularne relacje właściwe dla literatury historycznej. Na szczęście nie pogrąża się on w oparach absurdu, choć też ocena ta zapewne będzie uzależniona od znajomości tematu czytelnika.

Przy okazji lektury „Wschodu-Zachodu” byłem teĹź przekonany, Ĺźe pisarz wyzbył się ciągotek ku patosowi, acz niestety ten ponownie się pojawia na kartach „Nieba ze stali”. Nie jest to choroba groĹşna, objawy są stosunkowo lekkie, autor jednak zdaje się zapominać, Ĺźe dobrze skonstruowany świat fantastyczny winien być prawdopodobny aĹź do bĂłlu. I tu trzeba choćby oddać Wegnerowi chwałę, Ĺźe jego magowie nie są nieśmiertelnymi półbogami, jak teĹź pozwala swym bohaterom popełniać błędy czy teĹź mieć skazy, ale te dobre wraĹźenie zaciera choćby niezwykle podniosłym rozwiązaniem jednego z wątkĂłw, nieco obraĹźającym tak inteligencję czytelnika, jak teĹź wykreowanych przez siebie postaci.

„Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Niebo ze stali” mimo kilku powyĹźszych zastrzeĹźeń są jednak książką naprawdę wdzięczną, tak na wolne krĂłtkie chwile między zagotowaniem wody a zaparzeniem herbaty, jak rĂłwnieĹź na długie czytelnicze seanse. Autor nie tylko nie zniechęcił mnie wobec kontynuacji, ale pobudził dodatkowo apetyt, i to, jak się zdaje, co najmniej na dwa kolejne tomy.