Robert M. Wegner - Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ-Południe Autor: Robert M. Wegner Ilość stron: 569 Wydawnictwo: Powergraph Rok wydania: 2012 Cena: 51,99 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-01-09 Ocena: 70/100

Robert M. Wegner to przedstawiciel młodego pokolenia polskiego fandomu, ktĂłry stanął wobec trudnego zadania „rozruszania” nieco zastygłej w bezruchu „sceny” literatury fantastycznej, jak się zdało nieco przytłoczonej ciężarem osiągnięć Andrzeja Sapkowskiego, Jacka Piekary czy Jarosława Grzędowicza. By się nie porywać od razu z motyką na słońce zdecydował się on na konwencję stosunkowo bezpieczną, a mianowicie antologię opowiadań.

Dlaczego bezpieczną? Mianowicie utwory te zwykły się cechować ograniczoną objętością, pozwalając pisarzowi na uniknięcie pułapki nielogiczności czy niedostatecznego rozbudowania prezentowanego świata. Co więcej, słabsze opowiadanie zawsze moĹźna obronić utworem lepszym, autor moĹźe sobie pozwolić na „wahnięcie formy”, poprzeczka nie musi być nieodmiennie zawieszona wysoko.

A dlaczego stosunkowo? Otóş Robert M. Wegner wybrał wariant pośredni – jakkolwiek bowiem poszczegĂłlne opowiadania tworzą odrębne całości i moĹźliwa jest ich sensowna lektura w oderwaniu od siebie, tym niemniej niejako składają się one na wspĂłlny wątek fabularny, nawiązujący choć trochę do poprzednich części, co szczegĂłlnie jest odczuwalne w przypadku postaci Yatecha z ludu Issaram.



O konstrukcji recenzowanej pozycji wręcz zaskakująco duĹźo – biorąc pod uwagę współczesne standardy – mĂłwi juĹź sam tytuł książki. PoszczegĂłlne opowiadania przedstawiają nam losy postaci zamieszkujących na pograniczu Imperium Meekhańskiego. Co więcej, nie przypadkiem jest wskazanie na oś północ-południe, mamy bowiem tu do czynienia z odpowiednimi obszarami wspomnianego państwa, przy czym Wegner pozostaje tu wierny wyobraĹźeniom z tym się wiążącymi, a typowymi dla mieszkańca północnej półkuli – a więc najpierw mamy do czynienia z chłodami, później zaś upałami właściwymi dla pustyń.

Podczas lektury czytelnik potrafi zaprzyjaĹşnić się z bohaterami, poczuć względem nich sympatię, nawet gdy dopuszczają się czynu w rodzaju mordu na kochance. Niewątpliwie pomaga mu tu przedstawienie poszczegĂłlnych postaci w róşnych sytuacjach – boju, ale teĹź dyplomacji, pojedynku, jak teĹź dobrowolnego wygnania. Nie bez znaczenia jest rĂłwnieĹź fakt, Ĺźe główni bohaterowie to osoby, ktĂłre zwykliśmy nazywać „dobrymi” czy „szlachetnymi” – niewiele jest tu miejsca na wątpliwości, grę cieni i szarości. Jakkolwiek więc czytelnikowi dane jest zetknąć się z intrygami, daleko im do złoĹźoności właściwej dla późniejszej twĂłrczości George’a R.R. Martina.

Autor czasami zresztą, zwłaszcza w pierwszych swych opowiadaniach, nie moĹźe się pozbyć zamiłowania względem kilku popularnych klisz, dwukrotnie popada wręcz w nieznośny patos, stopniowo wszakĹźe zaczyna wykazywać większe i większe dozy oryginalności, pozwalając sobie i swoim postaciom na większe niejednoznaczności i stawiając czytelnika przed koniecznością dokonania oceny, ktĂłra wcale nie musi być oczywista, a to ze względu na potrzebę rozstrzygnięcia konfliktu wartości, ktĂłre – kaĹźda z osobna – winny być oceniane pozytywnie.

„Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Północ – Południe” nie są zbiorem wybitnym, acz antologia ta stanowiła dla mnie bardzo przyjemne zaskoczenie, dowodząc duĹźego talentu autora i pozwalając snuć związane z nim nadzieje na przyszłość. UwaĹźam, Ĺźe pozycja ta jest duĹźo świeĹźsza od szeregu innych publikacji dostępnych na krajowym rynku, ale wyróşnia się z tego zalewu nie tylko swoją odmiennością. W mojej ocenie to jeden z bardziej wartościowych debiutĂłw ostatnich lat.