Paul S. Kemp - Wojna Pajęczej Królowej. Księga VI. Zmartwychwstanie

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Wojna Pajęczej KrĂłlowej. Księga VI. Zmartwychwstanie (War of the Spider Queen. Resurrection) Autor: Paul S. Kemp Ilość stron: 400 Wydawnictwo: ISA Rok wydania: 2006 Cena: 29,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-06-22 Ocena: 55/100

Danifae Yauntyrr, była branka domu Melarn, zaszła juĹź za daleko, Ĺźeby mĂłc się wycofać. Po latach niewoli odzyskała wolność, ale chce się jeszcze zemścić. Choć jej moc i ambicje wzrosły, musi zabić Halisstrę Melarn. Ale jak, skoro wraz z Quenthel i Pharaunem znalazła się w sercu nowego władztwa Lolth, piekielnego świata pełnego demonicznych pająkĂłw poĹźerających się nawzajem i gotowych poĹźreć kaĹźdego, kto okaĹźe się na tyle głupi, Ĺźeby stanąć im na drodze – nawet wybrankę Lolth.

Halisstra przybyła do Pajęczych Otchłani z zupełnie inną misją. W dłoniach dzierży Księżycowe Ostrze, miecz, który pozwoli jej zabić samą Pajęczą Królową pod warunkiem, że odnajdzie ją, zanim Lolth ukończy swe tajemnicze Zmartwychwstanie.

Wojna Pajęczej Królowej dobiega końca.

KaĹźda historia ma swĂłj kres, czasami szybszy, budzący wręcz uczucie niedosytu, czasami zaś tak odległy, iĹź wypatrywany z wytęsknieniem, traktowany jako wręcz ulgę w cierpieniu. Czasami jednak bywa i tak, Ĺźe dopiero zakończenie rodzi bĂłl. Zadanie zakończenie cyklu „Wojny Pajęczej KrĂłlowej” przypadło Paulowi S. Kempowi.



Już przy okazji recenzji poprzedniej odsłony wyraziłem przekonanie, iż jej autorowi wystarczyłoby ledwo dwadzieścia stron dla godnego zwieńczenia opowieści. Stało się jednak inaczej, co oznaczało dla Kempa zawieszenie poprzeczki bardzo wysoko.

Autor wykazał się przyzwoitym warsztatem, lecz od razu należy zaznaczyć, iż nie obeszło się bez wprowadzenia zupełnie nowych postaci, nieco ułatwiających snucie nowych wątków. Co więcej, konieczne stało się odstąpienie od pewnych, jak się zdawało, konceptów fabularnych, co je niejako z mocą wsteczną uczyniło nieco zbędnymi jeśli wręcz niezrozumiałymi.

Niestety, Kemp okazał się nie być osobą wolną od pewnych tyleż spektakularnych, co wręcz prymitywnych ciągot ku nawet nie grotesce, co wręcz makabrze. Efekt niejednokrotnie jest po prostu kiczowaty i przez tą kiczowatość śmieszny. Co gorsza, nie służy do sensowności opowieści.

„Zmartwychwstanie” jest najsłabszą częścią serii, co nie powinno mieć miejsca w przypadku zwieńczenia. Nie jest to wina wyłącznie pisarza, ktĂłry stanął w obliczu swoistej misji niemoĹźliwej, ale swoją cegiełkę niewątpliwie dołoĹźył on do tego negatywnego efektu. Szkoda.