Małgorzata Lisińska - Bajki krasnoludzkie

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Bajki krasnoludzkie Autor: Małgorzata Lisińska Ilość stron: 330 Wydawnictwo: Genius Creations Rok wydania: 2020 Cena: 35,99 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-04-19 Ocena: 55/100

Bez kompleksów, bez kompromisów i bez namysłu dzielne krasnoludy (i krasnoludka) stawiają czoła wyzwaniom, którym nie sprostaliby najwięksi herosi Krainy. Nie straszne im duchy, pierwotni magowie, pradawne moce, wiedźmy, czy nawet królowa przedkładająca nad uciechy łożnicy łańcuchy i pejcze!

Z odwagą w sercu i pieśnią (lub przekleństwem) na ustach ród Yudherthardere zapisuje się w historii Krainy!

Z jednej strony przywiązanie do wykreowanego świata, z drugiej być moĹźe świadomość ciężaru w konstrukcji sensownej i niepretensjonalnej fabuły koncentrującej się wokół Yasy, w mniejszym stopniu zaś Likal i – gościnnie – Sodiego oraz Rosy skłoniły zapewne Małgorzatę Lisińską do ponownego skierowania ostrza swego piĂłra w kierunku ĹşrĂłdeł, tj. pierwszego tomu cyklu, sprawiającego bardziej wraĹźenie zbioru opowiadań niĹşli koherentnej całości. Tak oto powstały „Bajki krasnoludzkie”.

Autorka z rubaszności Sodiego czyni niejako jego cechę rodową (jeśli nie gatunkową), dowodząc, iĹź w istocie jest on godnym kontynuatorem rodzinnych tradycji, nieodrodnym synem, wnukiem i prawnukiem swych praszczurĂłw. To nie rzeczony Sodi jest głównym bohaterem tej książki, lecz właśnie jego przodkowie, poczynając od Benerii, ktĂłrej romansowi rĂłd zawdzięcza dar (czy teĹź „dar”) Tropiciela.



Małgorzata Lisińska nie ogranicza się zresztą do antenatĂłw w prostej linii wcześniejszego bohatera, przeciwnie, pozwala sobie rĂłwnieĹź na – nie do końca w przenośni – skoki w bok, choć w istocie jest to raczej tylko pretekst mający wytłumaczyć, dlaczego znany juĹź czytelnikowi krasnolud nie zwykł się powoływać na określone dziedzictwo.

Nieodmiennie jednak rzeczone opowiadania skrzą się od poczucia humoru właściwego raczej dla koszar czy sportowych szatni, jak też ociekają nawet nie erotyką, co wręcz seksem. Naturalnie to też jest sfera życia, lecz rzeczona pozycja jest wolna od jakichkolwiek psychologicznych analiz, a raczej bliżej jej do nimfomańskich projekcji.

Ciekawe pomysły tu i Ăłwdzie niestety zderzają się z literackim moĹźe nie rynsztokiem, lecz poziomem bliskim bruku, czyniąc całość tworem moĹźe nie zakalcowatym, co jednak czytelniczym „śmieciowym jedzeniem”, przekąską na wolną chwilę, po ktĂłrej szybko nie zostaje Ĺźaden (pozytywny) ślad.