Lynn Abbey - Wędrowiec

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Wędrowiec (Planeswalker) Autor: Lynn Abbey Ilość stron: 413 Wydawnictwo: ISA Rok wydania: 2000 Cena: 29,00 PLN

Cykl ArtefaktĂłw powraca tym razem z nowymi bohaterami, nową fabułą i ciekawymi rozwiązaniami. Książka odgĂłrnie dzieli się na rozdziały, z tym Ĺźe moĹźna ją jeszcze podzielić nieformalnie. Mianowicie na czasy obecne i daleką przeszłość bohatera z poprzedniej części. Czy ten tom będzie rĂłwnie ciekawy co poprzedni ? SprawdĹşcie sami co „wróşy” ta recenzja.:)

Zaczynając recenzję warto zwrócić uwagę na to, że zmienił się autor. Mimo wszystko jest to nieczęsty widok. Zapytacie pewnie czy wpłynęło to w jakiś sposób na styl książki? Moja odpowiedź jest prosta: TAK. Choć nie jest to zmiana negatywna. Ci co uważniejsi od razu zwrócą uwagę na nieco inny styl pisania i swego rodzaju inne podejście do fabuły. Poza tym fabuła jest tak samo dobra, porywająca i ciekawa a także płynnie łączy się z poprzednim tomem wyjaśniając pewne nurtujące czytelnika pytania. Dobrze, początek opisany, przejdźmy teraz do streszczenia fabuły.

Historia zaczyna się trzy tysiące lat po „BratobĂłjczej Wojnie” i tu pierwsze zdziwienie: Urza dalej Ĺźyje. Mało tego, stał się nieśmiertelny i posiadł ogromną moc jako wędrowiec (kto to jest? SprawdĹşcie sami). W wyniku uĹźycia syleksu do wygrania walnej bitwy dwa klejnoty jego i jego brata wtopiły mu się w głowę zastępując oczy. Natomiast zupełnie nowym bohaterem jest Xantcha: choć sama myśli o sobie jako o kobiecie, jest sztucznym tworem Phyrexian, a oni nie uznają róşnicy płci. Ale co łączy Urzę ze znienawidzonym wrogiem ? A słyszeliście przysłowie „wrĂłg mojego wroga jest moim przyjacielem”? Otóş to łączy ich nienawiść do Phyrexian i chęć ich zniszczenia. Xantcha chce pomścić podobnych sobie (nĂłwki) oraz własne cierpienia, natomiast Urza obwinia ich o wypaczenie i śmierć brata.



Fabuła opisuje około trzy tysiące lat. Zaczyna się od retrospekcji zdarzeń mających miejsce pięć lat po wojnie gdy Urza przekonuje sam siebie, Ĺźe winni śmierci i zniszczenia są Phyrexianie. W tym momencie widać początki szaleństwa jakie opanowują wielkiego maga i konstruktora. Potem jest szereg retrospekcji prowadzonych przez Xantchę a dotyczących jej historii Ĺźycia. Od wyjścia z kadzi do podróşy z Urzą po rĂłwnoległych światach. Ciekawostką jest opisanie w końcu samej Phyrexi, zwyczajĂłw, wyglądu i społeczeństwa zamieszkującego ten świat. Natomiast co do szaleństwa: z czasem jest ono coraz większe, od nieudanej prĂłby zniszczenia Phyrexii ( za pomocą taaaakiego smoka) zamyka się w sobie, i w związku z niemoĹźnością zemsty zaczyna Ĺźyć przeszłością całkowicie ignorując teraĹşniejszość, ktĂłra znĂłw jest zagroĹźona przez odwiecznego wroga. Xantcha postanawia znaleźć osobę przypominającą brata maga, aby w końcu odwieść go od szaleństwa i zwrĂłcić jego uwagę na teraĹşniejszość. A z tą jest coraz gorzej. Agenci Phyrexii i zdają się być wszędzie w Religii, na stanowiskach państwowych, nawet w róşnego typu organizacjach paramilitarnych. Zmienili taktykę po tym jak jedna wielka wojna nie dała rezultatu. Tym razem postanowili osłabić Dominariię poprzez tworzenie małych lokalnych wojenek co ułatwi im powrĂłt do tego świata. W końcu wybĂłr pada na niewolnika imieniem Ratape. Dzięki niemu Urza stopniowo „wybudza” się z szaleństwa i znĂłw zaczyna interesować się teraĹşniejszością. Postanawia oz zniszczyć Phyrexian uciekając się do historii metod uĹźytych przez zbawcĂłw świata Thran, tych, ktĂłrzy juĹź raz pokonali wroga. I tu moi mili następuje diametralna zmiana: okazuje się, Ĺźe Thran wcale nie są zbawcami. Jak z tą zmianą sprawy poradzi sobie niestabilny umysłowo Urza ślepo wpatrzony w ich ideał? Co stanie się z Xantchą i Ratape, czy przeznaczone jest im szczęście, czy wygrają nową wojnę czy moĹźe mroczna rasa powrĂłci aby siać zniszczenie?

Teraz czeka mnie ocena książki. Uważam, że drugi tom trzyma styl i poziom pierwszego. Nowe wątki fabularne, bohaterowie i problemy, z którymi muszą sobie poradzić. Wyjaśnione zostały zagadki, które w poprzedniej części zostały poruszone tylko tak aby zaciekawić czytelnika i nadać spójność fabule. Jednym słowem: warto przeczytać, a ci co wezmą się za tą książkę nawet nie zauważą kiedy się skończy. Kolejnym plusem jest możliwość przeczytania i zrozumienia drugiego tomu bez konieczności czytania pierwszego, choć psuje to w pewien sposób wrażenia z całej serii. W mojej prywatnej skali ocen książka uzyskała 4+/6.