Laurell K. Hamilton - Uśmiechnięty nieboszczyk

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Uśmiechnięty nieboszczyk (The Laughing Corpse) Autor: Laurell K. Hamilton Ilość stron: 468 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2009 Cena: 29,90 PLN

„Uśmiechnięty nieboszczyk” to druga z kolei część cyklu o Anicie Blake – słynnej łowczyni wampirĂłw i nekromantce w jednej osobie. Jednak od razu na wstępie muszę nadmienić, Ĺźe osoby obeznane z klasyką literatury o wampirach raczej nie będą zachwycone owym „dziełem”. KrĂłtko mĂłwiąc, książka nawet do pięt nie dorasta takim powieściom jak „Drakula”, czy chociaĹźby „Wywiad z wampirem” i to zarĂłwno pod względem fabuły, klimatu, jak i samego przesłania (a właściwie jego braku).

Tajemniczy milioner, Harold Gaynor, prosi Anitę, by dla niego oĹźywiła nieboszczyka sprzed prawie trzech wiekĂłw. W zamian oczywiście oferuje za to znaczną sumę. Anita odrzuca jednak jego propozycję, gdyĹź rytuał oĹźywienia wymaga złoĹźenia ofiary z człowieka. Wydawać by się mogło, Ĺźe na tej rozmowie się skończy, jednak rzeczywistość okazuje się zupełnie inna. Nagabywanie ze strony ludzi Gaynora nadal trwa, nie wspominając juĹź o nieudanej prĂłbie porwania i zmuszenia do odprawienia rytuału siłą, świadczącej o wielkiej determinacji milionera. Ponadto w mieście dochodzi do kilku bardzo krwawych morderstw (w tym do zabĂłjstwa Petera Burke’a, parającego się tą samą co Anita profesją), ktĂłre z pewnością nie są dziełem ludzkich rąk. W związku z nimi Anita współpracująca z policją (w świecie, w ktĂłrym przestępczość zyskała nowy wymiar za sprawą istnienia nieumarłych, policja musi korzystać z usług osĂłb wyspecjalizowanych w sprawach nadprzyrodzonych) rozpoczyna śledztwo starając się odkryć ĹşrĂłdło całego zamieszania. W trakcie dochodzenia naraĹźa się starej kapłance voodoo Domindze Salvador ściągając na siebie jej gniew i kolejne prześladowania, tym razem ze strony wskrzeszonych przez Domingę zombie.



W miarę rozwoju akcji powyĹźsze wątki zaczynają się ze sobą coraz mocniej łączyć, prowadząc do przewidywalnego i banalnego zakończenia zwieńczonego hektolitrami krwi. Chciałoby się teraz napisać „typowy przerost formy nad treścią”, ale nawet ten oklepany slogan nie pasuje do „Uśmiechniętego nieboszczyka”, gdyĹź napisany jest on językiem potocznym, bardzo prostym, pozbawionym jakiejkolwiek literackiej wartości. PoniewaĹź narratorką jest sama Anita, czytelnik musi przebrnąć od czasu do czasu przez jej przemyślenia nt. odzieĹźy i wyglądu innych kobiet, co potrafi nieĹşle zirytować, zwaĹźywszy na to, Ĺźe bohaterka wybiera się właśnie na cmentarz, ktĂłry nie jest zbyt przyjaznym miejscem, lub do siedziby kapłanki voodoo, ktĂłra nie Ĺźyczy jej za dobrze. Jednak dla Anity najwyraĹşniej najwaĹźniejsze jest to, Ĺźeby w dniu ewentualnej śmierci pistolet dobrze komponował się z resztą garderoby.

Konstrukcja psychiczna głównej bohaterki również pozostawia w moim odczuciu wiele do życzenia. Jest ona niesłychanie płaska i mało autentyczna. Na zewnątrz mamy do czynienia z twardą kobietą, która swoim opanowaniem i pewnością siebie góruje nad większością mężczyzn pojawiających się w książce. W środku jednak jest to osoba, która nigdy nie przywykła do widoku krwi, nieraz odczuwa paraliżujący strach, o którym nikomu nie mówi, udając po prostu twardo stąpającą po ziemi osobę. Sprawia też wrażenie obrażonej na świat i patrzącej na rzeczywistość bardzo krytycznie, co uwidacznia się ciągłym marudzeniem i komentowaniem wszystkiego w myślach. A ponieważ książka napisana jest z perspektywy pierwszej osoby, o czym wspomniałam wcześniej, potrafi to bardzo zirytować.

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze naprawdę infantylny wątek miłosny pomiędzy Anitą a nowym księciem wamiprĂłw Jeanem-Clodem. Nie ma w nim ani szczypty romantyzmu lub jakiegokolwiek innego sensu. No chyba, Ĺźe ktoś odczuwa dreszczyk emocji czytając do upartego powtarzane zdanie „Jesteś moją słuĹźebnicą”. Ja odczuwam w takich przypadkach zaĹźenowanie i tak teĹź odbieram tę wizję autorki, ktĂłra chyba w ten sposĂłb chciała wyrazić swoje najskrytsze pragnienia.

Na okładce widnieje mający zachęcić czytelnika napis „Więcej niĹź horror”. Niestety „Uśmiechniętego nieboszczyka” ciężko nazwać nawet zwykłym horrorem. Jest to raczej krwawa jatka, ktĂłra nie pozostawia po sobie niczego poza niesmakiem. Zdecydowanie odradzam tę książkę wytrawnym czytelnikom.

Książka otrzymuje 1 w dziesięciostopniowej skali wg Elleth.