Joe Abercrombie - Kłopotliwy pokój

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Kłopotliwy pokĂłj (The Trouble With Peace) Autor: Joe Abercrombie Ilość stron: 746 Wydawnictwo: Mag Rok wydania: 2021 Cena: 49,00 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2021-06-03 Ocena: 75/100

Spisek. Zdrada. Bunt.

PokĂłj to tylko kolejne pole bitwy…

Savine dan Glokta, niegdyś najpotężniejsza inwestorka w Adui, traci dawną trzeźwość sądów, fortunę i reputację. Nie wyzbywa się jednak ambicji i bez skrupułów dąży do swoich celów.

Dla prawdziwych bohaterĂłw, ktĂłrzy jak Leo dan Brock i Stour Zmierzchun szczęśliwi są tylko z mieczem w ręku, pokĂłj to ciężki znĂłj, ktĂłry najlepiej jak najszybciej mieć za sobą. Trzeba jednak najpierw – pielęgnując dawne urazy – zagarnąć wpływy i zgromadzić sojusznikĂłw. Tymczasem Rikke musi zapanować nad swoim długim okiem, zanim jego moc ją zabije.

Niepokoje narastają we wszystkich grupach społecznych. Destruktorzy w dalszym ciągu kryją się w cieniu, planując wyzwolenie prostego człowieka. Arystokraci toczą spory i walczą o władzę. Orso, szukający bezpiecznej ścieżki przez niebezpieczny polityczny labirynt, odkrywa, że przysparza sobie w ten sposób nowych wrogów i zaciąga nowe długi.

Stare obyczaje odchodzą do lamusa, a wraz z nimi odejść muszą dawni przywódcy. Ci, którzy przejmą po nich ster, przekonają się, że żaden sojusz, żadna przyjaźń i żaden pokój nie trwają wiecznie.

„Ostre cięcia” sprawiały wraĹźenie pewnego zwieńczenia opowieści z uniwersum „Pierwszego prawa” chociaĹźby juĹź z racji swej struktury – niestanowiącej zwartej powieści, lecz zbiĂłr opowiadań, choć z pewnym wątkiem wiodącym. W konsekwencji z pewnym zaskoczeniem przyjąłem wieść o powstaniu „Kłopotliwego pokoju”, wietrząc nosem prĂłbę wyszarpania pieczołowicie hołubionej mamony. Niekoniecznie słusznie.

Brytyjski twĂłrca wrĂłcił do linearnego kontinuum czasowego, prezentując wydarzenia po tych zaprezentowanych w „Czerwonej krainie” – i chciałoby się dodać „długo po”, lecz tak naprawdę odnieść moĹźna wraĹźenie, iĹź autor chyba niedostatecznie konsekwentnie przyłoĹźył się do szacowania wieku swoich postaci i ogĂłlnego upływu czasu. Z jednej strony czytelnik bowiem ma do czynienia z plejadą zupełnie nowych postaci, ktĂłre stanowią niejako kolejne pokolenie, z poprzednikami czasami łącząc tylko nazwisko i pochodzenie, z drugiej niektĂłre jawią się jako wręcz ponadczasowe – by wskazać chociaĹźby na Dreszcza czy Gorsta.



Chyba jednak największą irytację wzbudziło u mnie dokonane niejako mimochodem, na zasadzie pstryknięcia palcami, zniszczenie Gurkhulu oraz uczynienie z Proroka i jego dworu żerców swego rodzaju pieśni przeszłości. Krok ten wyzuwa całość z pewnej atmosfery Większego Zagrożenia, zarazem jednak sprawia wrażenie zwykłej rejterady przed wątkiem, który nieopacznie rozrósł się ponad siły autora. Cóż, zawsze można pocieszać się konstatacją, iż Związek Radziecki również rozpadł się nagle i bez wcześniejszej zapowiedzi niczym domek z kart.

Skoro zaś o nowościach juĹź była mowa – debiutanci dają się lubić, i dotyczy to tak postaci niewątpliwie pierwszoplanowych, jak teĹź i tych, ktĂłre mniej czy bardziej teoretycznie (u Abercrombiego niemal nigdy nie jest to takie łatwe) miałyby być „tymi złymi”. W ich kreacjach i rozmowach na szczęście nie brakuje dawnego poczucia humoru, pokpiwającego sobie z konwenansĂłw i czytelniczych przyzwyczajeń, częściowo zaś nawet wycelowanego w samego odbiorcę.

„Kłopotliwy pokĂłj” wzbudza dość ambiwalentne uczucia. Z jednej strony z łatwością odnalazłem na jej kartach inteligencję i styl znany z poprzednich wizyt w danym uniwersum, z drugiej jednak trudno zignorować było pewną miałkość głównego wątku. Swego rodzaju „przypisy” doń zwykły okazywać się znacznie bardziej interesujące.