Graham McNeill - Fałszywi Bogowie

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Fałszywi Bogowie (False Gods) Autor: Graham McNeill Ilość stron: 528 Wydawnictwo: Fabryka Słów Rok wydania: 2012 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Wojciech „DziadĂł” Kuczyński Data recenzji: 2012-12-29 Ocena: 90/100

Wielka Krucjata wciąż trwa. Horus – jeden z PrymarchĂłw i ukochanych synĂłw Imperatora - prowadzi swoich wiernych wojownikĂłw przez galaktykę, podbijając i kolejne światy i jednocząc rozsiane po niej planety, zamieszkane przez ludzi. Jednak coś zaczyna się zmieniać.. na gorsze. Ziarno herezji, zasiane w pierwszym tomie cyklu, zaczyna kiełkować…

„Fałszywi Bogowie” to druga część sagi „Herezja Horusa”, opisującej historię największej katastrofy w dziejach ludzkiej cywilizacji w uniwersum Warhammer 40.000. Krucjata prowadzona przez Horusa, ktĂłry dzierĹźy miano Mistrza Wojny, zdobywa kolejne światy bez większego problemu. Kto w końcu mĂłgłby się przeciwstawić oddziałom Adeptus Astartes (łacińska nazwa Kosmicznych Marines), ich uzbrojeniu, umiejętnościom i odwadze? Mimo to jednak coś zaczyna zgrzytać w do tej pory idealnej machinie wojennej… Nieuchronnie nadchodzi czas, w ktĂłrym ludzie poznają w końcu tajemną siłę Immaterium, zwanego powszechniej Chaosem. WśrĂłd Ĺźołnierzy znajduje się juĹź heretyk, ktĂłry do tego jest wystarczająco wysoko postawiony, by mieć dostęp do samego Horusa. Zaczyna on knuć intrygę, mającą na celu zdradzenie Imperatora przez Prymarchę. PrzecieĹź to niemoĹźliwe – jak Horus mĂłgłby odwrĂłcić się od swojego ukochanego ojca, będącego najdoskonalszym z ludzi, ucieleśnieniem boskości? Jednak tak jak kropla drąży skałę, tak samo złe podszepty powoli przesączają się do umysłu Mistrza Wojny i sieją ziarno wątpliwości… Są jednak wśrĂłd najbliĹźszych ludzi Horusa tacy, ktĂłrzy widzą, Ĺźe dzieje się coś złego i zrobią wszystko, by do tego nie dopuścić. Do takich ludzi naleĹźy Gavriel Loken, kapitan Adepus Astartes i członek Kwadry – najbliĹźszych doradcĂłw Prymarchy. Czy jednak uda mu się odkryć, kto stoi za mrocznym spiskiem i czy da się mu zapobiec? Czy da się zmienić przyszłość, czy teĹź jest ona z gĂłry przeznaczona?

Mimo tego, Ĺźe główna oś fabuły obraca się wokół Horusa, to jednak mamy do czynienia z wieloma wątkami, powiązanymi z róşnymi bohaterami. Pojawiają się wszystkie postaci z poprzedniej części cyklu, dochodzi do nich takĹźe parę nowych. KaĹźda z nich – nawet zwykli upamiętniacze – odgrywa istotną rolę w fabule. Same postacie takĹźe się rozwijają, co szczegĂłlnie widać po ich zmianach charakteru. Mimo tego, Ĺźe niewiele z nich zdaje sobie sprawę, na jakie niebezpieczeństwo jest naraĹźony Mistrz Wojny i jego krucjata, to jednak powolny upadek jest widoczny po zachowaniu niemal kaĹźdej z nich. Napędza to dodatkowo dynamikę fabuły, ktĂłra juĹź i tak jest wartka dzięki licznym walkom oraz zmianom tła wydarzeń. Tutaj nawet najzwyklejszy człowiek moĹźe nieświadomie zapisać się krwawą czcionką w dziejach wydarzeń, ktĂłre potem będą wywierały wpływ na Ĺźycie setek miliardĂłw istnień przez tysiące lat. Wszystkie wydarzenia – nawet te najdziwniejsze – układają się powoli w spĂłjną całość, a przy okazji pojawiają się kolejne znaki zapytania, na ktĂłre odpowiedzi pojawiają się zapewne w kolejnych tomach cyklu.



Akcja książki nie koncentruje się tylko na wydarzeniach z czasu krucjaty prowadzonej przez Horusa. Zostają takĹźe ukazane wątki, ktĂłrych historia sięga wiele lat przed czasem krucjaty. MoĹźna się dowiedzieć na przykład, skąd się zwieli Prymarchowie i jaki jest cel ich istnienia, jakie są zaginione relikty ludzkości, czyli maszyny, ktĂłre zostały stworzone przez ludzi setki lat temu, lecz wiedza o tym, jak je stworzyć, zaginęła w mroku dziejĂłw. Nie ma tutaj niepotrzebnych wtrąceń, wszystkie fakty są mniej lub bardziej waĹźne i wyjaśniają aspekty uniwersum W40k. widać, Ĺźe cykl „Herezja Horusa”, ma nie tylko opisywać mroczne wydarzenia, w wyniku ktĂłrych rozpoczęła się wielka wojna z Chaosem, ale takĹźe stanowić coś w rodzaju małej skarbnicy wiedzy, wyjaśniającej poszczegĂłlne aspekty Imperium Ludzi – głównie tych militarnych, dotyczących Kosmicznych Marines. Szczegółowo jest opisany wygląd waĹźnych postaci, np. Fulgrima i Angrama – innych PrymarchĂłw raz ich podwładnych Ĺźołnierzy, należących do innych zakonĂłw Kosmicznych Marines. Dochodzi do pierwszych starć na powaĹźnie z Chaosem, jednak nigdzie nie jest on nazwany z imienia, gdyĹź bohaterowie nie zdają sobie jeszcze sprawy, z czym mają do czynienia. Opisy w książce są dokładne i naturalistyczne, Graham McNeill nie bawi się w upiększanie Ĺźycia Ĺźołnierzy Imperium i bezpośrednio pokazuje, z czym muszą się mierzyć na co dzień – z krwią, wnętrznościami, smrodem rozkładu, wszechobecna masakrą i innymi „przyjemnościami”. Z tym samym muszą obcować takĹźe cywile, biorący udział w krucjacie – głównie upamiętniacze – i łatwo moĹźna zauwaĹźyć róşnicę w postrzeganiu rzeczywistości przez obie grupy. Pojawia się takĹźe Lectitio Divinitatus – religia czcząca Imperatora i widząca w nim boga. Zaczyna ona dopiero kiełkować, gdyĹź sam Imperator surowo zabraniał wszelkich zachowań religijnych, a juĹź szczegĂłlnie takich, w ktĂłrych on stoi w centrum. Krucjata jest jednak daleko od Terry, na ktĂłrej on przebywa i nie ma on Ĺźadnego wpływu na rozwĂłj kultu. A ten zaczyna się pod wpływem wydarzeń rozrastać w zastraszającym tempie.

Od strony językowej „Fałszywi Bogowie” nie ustępują w Ĺźadnych względzie „Czasowi Horusa” i trzymają tak samo dobry poziom. Język świetnie oddaje klimat powieści – Adeptus Astartes nie unikają podniosłych frazesĂłw, tak pasujących do ich dumnego charakteru – oczywiście tylko, gdy rozmawiają z kimś, nie będącym Ĺźołnierzem, gdyĹź między sobą rozmawiają jak bracia, nie szczędząc sobie przytykĂłw i wypowiadając się duĹźo swobodniej i przez to nieco mniej ładnie. Z kolei upamiętniacze wyraĹźają się odpowiednio do pełnionych przez nich funkcji – np. Karkasy, specjalizujący się w upamiętnianiu wydarzeń z krucjaty w wierszach, potrafi takĹźe pięknie mĂłwić, chociaĹź z powodu swojego zadziornego charakteru i ciągot do alkoholu rzadko kiedy przemawia trzynastozgłoskowcem. Za tłumaczenie odpowiada dalej Michał Kubiak i widać, Ĺźe wdroĹźył się w styl McNeilla, przez co translacja jest spĂłjna i trzyma jednolity – dobry – poziom. Wypatrzyłem tylko jedną literĂłwkę, co jest nie lada osiągnięciem jak na książkę liczącą ponad 500 stron.

Ze strony graficzno-technicznej jest tez tak samo, jak w przypadku „Czasu Horusa” – ładna okładka, grzbiet od wewnątrz obszyty materiałem, dobra gramatura papieru i klimatyczne ilustracje. Czyli podsumowując – jest dobrze.

„Fałszywi Bogowie” to godny kontynuator cyklu „Herezja Horusa”. Powinna przypaść do gustu kaĹźdemu fanowi militarnego SF z domieszką gotyku. Oczywiście powinno się przeczytać wcześniej poprzednią część cyklu, by nie mieć problemu w rozeznaniu się w postaciach i wydarzeniach. Jest to takĹźe obowiązkowa pozycja dla kaĹźdego, kto interesuje się uniwersum W40k.

For the Emperor!