Brent Weeks - Czarny Pryzmat

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Czarny Pryzmat (Black Prism) Autor: Brent Weeks Wydawca: Mag Rok wydania: 2011 Ilość stron: 752 Cena: 49 PLN

Trylogia Anioła Cienia autorstwa Brenta Weeksa była największym zaskoczeniem w ciągu kilku ostatnich lat. Rzadko zdarzają się tak dobre debiuty i tak fantastyczne książki, Ĺźe po przeczytaniu jednej autora moĹźemy określić mianem bardzo dobrego. Po ukończeniu ostatniego tomu trylogii o zabĂłjcach z niecierpliwością wyczekiwałem dnia kiedy pojawi się zapowiedĹş jego kolejnego dzieła. Gdy przeczytałem natomiast, Ĺźe „Czarny Pryzmat” jest juĹź w drodze nie mogłem przestać „skakać z radości.

Historia najnowszej powieści pana Weeksa kręci się wokół Pryzmatu, Gavina Guile'a, najpotężniejszego, najbogatszego, najinteligentniejszego i najprzystojniejszego człowieka na całym świecie. Gavin jest pośrednikiem pomiędzy ludźmi a samym bogiem, Orholamem. Problem jednak w tym, że Pryzmaci nie żyją zbyt długo, a on wyznaczył sobie pięć, niemożliwych na pierwszy rzut oka do zrealizowania celów. Zostało mu pięć lat. Jeden rok równy jednemu celowi. Sprawę komplikuje dodatkowo Kip, chłopak, który okazuje się być jego synem.

PowyĹźsza treść to krĂłtki, nie zdradzających Ĺźadnych niuansĂłw fabularnych i ubrany we własne słowa fragment, ktĂłry znaleźć moĹźna na okładce książki. Jak sami zdążyliście juĹź zauwaĹźyć fabuła nie jest konkretnie sprecyzowana i mĂłwiąc szczerze – tak jak z początku książki – nic się nie dowiemy. Nie ma się co jednak obawiać, wraz z pokonywaniem kolejnych stron dowiemy się o co tak naprawdę tutaj chodzi.

Pierwsza rzecz, ktĂłra rzuca się w oczy, to zupełna zmiana realiĂłw w stosunku do poprzedniej serii autora. Tym razem nie mamy do czynienia z cichymi zabĂłjcami i dziećmi cieni, a z otaczającą wszystko magią. Panu Weeksowi ponownie udało się stworzyć oryginalne i niepowtarzalne uniwersum, ktĂłre wręcz porywa czytelnika nie pozwalając mu przestać czytać. Stworzony świat posiada swoją własną historię, swoich unikalnych bohaterĂłw jak i antybohaterĂłw oraz prawa, ktĂłrymi się rządzi. Pozwala to jeszcze głębiej „wejść” w skĂłrę postaci, ktĂłrych przygody przyjdzie nam poznawać, tym bardziej, Ĺźe podobnie jak w przypadku „Drogi Cienia”, tak i tutaj nie tylko uniwersum, ale takĹźe bohaterowie i ich umiejętności opracowane zostały w wyjątkowo pomysłowy sposĂłb.

To co jednak najwaĹźniejsze w „Czarnym Pryzmacie” to akcja. Mimo tego, iĹź nie doświadczymy tutaj walki za walką, cały czas coś się dzieje. MĂłwiąc prościej, książkę moĹźna podzielić na trzy główne, łączące się ze sobą wątki, ktĂłre przeplatają się między sobą i tworzą wybuchową mieszankę wraz z pozostałymi, mniej lub bardziej waĹźnymi historiami. Brent ponownie pokazuje, Ĺźe jego styl pisania i tony pomysłów wylatujących z głowy nie pozwolą w Ĺźadnym wypadku odpocząć czytelnikowi nawet na chwilę.



Nie da się ukryć, że jedną z najmocniejszych stron książki to główna intryga, która gwoli ścisłości tak naprawdę się nie kończy wraz z ostatnimi stronami (nie zapominajmy bowiem, że jest to pierwsza część trylogii). Pisarz wciąga nas w wielką, polityczną intrygę przedstawiając kolejnych to rządzących na świecie, ukazując kawałek po kawałku ich stosunki wobec siebie samych i knowania. Na ich czele stoi sam Pryzmat.

W kwestii jednego z głównych bohaterów, Gavina Guile'a, ciężko coś powiedzieć nawet jeżeli skończymy książkę. Trudno go przede wszystkim ocenić, i to jest tak naprawdę największą zaletą tej kreacji. Z jednej strony postępuje on bowiem tak, że staje się on podświadomym wzorem do naśladowania, a kilka kartek później pokazuje swoją drugą stronę charakteru, prawdziwego pryzmata. Wtedy to normalnym zachowaniem będzie stwierdzenie, że najchętniej splunęlibyśmy mu w twarz. To jest właśnie esencja tej książki. Zarys psychologiczny większości postaci, nie tylko samego Gavina, nie pozwala nam jednoznacznie stwierdzić, czy wybrany bohater jest postacią pozytywną czy negatywną. Wszyscy zachowują się na tyle ludzko, że działają wręcz instynktownie. Autor nie stworzył ani jednej idealnej postaci, ale także i nie wykreował ani jednego, totalnie zepsutego antybohatera. Wszyscy tu bowiem posiadają swoje dobre i złe strony i niejednokrotnie przyłapiemy się na tym, że nasze odczucia odnośnie wybranego bohatera zmieniać się będą wraz z rozwojem fabuły, raz na gorsze, a raz na lepsze, do części być może będziemy mieli stale mieszane uczucia.

Opisując kolejne aspekty „Czarnego Pryzmatu” moĹźna zauwaĹźyć, Ĺźe są to same plusy. W rzeczy samej, nowe dzieło Brenta Weeksa jest prawdziwym diamentem wśrĂłd innych książek z kategorii fantasy dostępnych na rynku. Autor ponownie pokazuje, Ĺźe jest jednym z najlepszych i warto czekać na kaĹźdy następny przejaw jego twĂłrczości. Udało mu się bowiem stworzyć niesamowitą historię pełną bĂłlu, łez i cierpienia, ale takĹźe radości i magii. Ozdobił to wyjątkowymi bohaterami, ktĂłrych nie sposĂłb jednoznacznie sprecyzować, i zwrotami akcji godnymi najlepszych filmĂłw sensacyjnych. Dorzućmy do kotła intrygę polityczną na skalę światową, a powstaje nam potrawa roku 2011. Dzięki takiej mieszance moĹźemy nie dostrzec nawet pojawiających się tu i Ăłwdzie literĂłwek.

Mimo iĹź to dopiero pierwsza połowa 2011 roku, gdy ktoś mnie pyta o najlepszą książkę tego roku, odpowiadam bez zastanowienia: „Czarny Pryzmat”. Jest to opowieść, ktĂłrą czyta się jednym tchem i ktĂłra zachwyca na kaĹźdym zakręcie. Potrafi nas perfekcyjnie wyprowadzić w pole, zmylić i grać na naszych uczuciach. Czy moĹźna się zatem do czegoś przyczepić? Cóş, mimo iĹź sam pierwszy tom jest dosyć gruby, to jedyne czego Ĺźałuję to tego, Ĺźe historia rozbita jest na trzy części. Mimo to gorąco zachęcam do przeczytania i z niecierpliwością wyczekuję kontynuacji.

Plusy:

niesamowite przedstawienie kaĹźdego z bohaterĂłw

nieustanne zwroty akcji

autor ponownie wciąga nas w fantastyczny świat tak jak zrobił to w „Drodze Cienia”

Minusy:

literĂłwki

niestety rozbita na trzy tomy

Książka otrzymuje 9 w dziesięciostopniowej skali wg Huntera.

---

Grzegorz „Hunter” Ĺťmuda
E-mail autora: hunter(at)sztab.com

---