eden* - recenzja

Gatunek visual novel jest w Polsce właściwie nieznany, choć gdyby uĹźyć bardziej swojskiego określenia „paragrafĂłwki”, coniektĂłrzy mogliby zacząć się zastanawiać. Tymczasem w innych państwach, ze szczegĂłlnym uwzględnieniem Dalekiego Wschodu, acz nie tylko, jest to jedna z naczelnych form rozrywki. Jednym z przedstawicieli jest zaś eden*.

Akcja rzeczonej produkcji rozgrywa się w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, gdy kosmos nie jest już tak obcym miejscem jak współcześnie, ale o warpowych podróżach w stylu Star Treka nie ma mowy. Przyjdzie nam zaś zmierzyć się z typowym dla wirtualnej rozrywki problemem końca świata, acz nietypowo dlań nie ma mowy o jakimkolwiek zapobiegnięciu mu. Ot, koniec końców czeka na nas tytułowy stan edeński, czyli ludzkiej dosłownej samotności w pięknym świecie.



Jak przystało na wschodnioazjatyckie produkcje raczeni będziemy niezwykle kolorową, wręcz pstrzącą się oprawą wizualną, przy czym barwy ciepłe będą dominowały nad chłodnymi w sposób iście przytłaczający. Co więcej, bohaterowie będą stanowili cielesne uosobienie perfekcji, przynajmniej z perspektywy nastolatka. I nie da się ukryć, że przedstawicielki płci żeńskiej będą nadreprezentowane. O żadnej niecności nie może być mowy, całość więc sprawia wrażenie pruderyjnego spektaklu w lupanarze.

Nazwanie rzeczonej produkcji grą stanowiłoby jednak naduĹźycie – i długo się wahałem, czy aby lepszym działem do publikacji niniejszego tekstu nie byłby ten poświęcony książkom, koniec końcĂłw więc zdecydowałem się na jeszcze inne rozwiązanie. Otóş w odróşnieniu choćby do takiego cyklu Heileen uĹźytkownik nie ma absolutnie Ĺźadnego wpływu na przebieg wydarzeń, w istocie zaś mamy do czynienia z opowiadaniem w formie nawet nie elektronicznej, co komputerowej.



eden* jest pozycją wcale rozbudowaną, obawiam się, Ĺźe nawet najbardziej prymitywne i prostackie „przeklikanie” jej wymagałoby co najmniej kilkudziesięciu minut, czego przecieĹź nie moĹźna powiedzieć o przewracaniu stron niejednej – a właściwie mało ktĂłrej – książki. Dla miłośnikĂłw klasycznych „paragrafĂłwek” to i tak jednak byłoby rozczarowanie.