Pojazd MPK zmierzający z ul. Kraśnickiej z charakterystycznym trzeszczeniem zatrzymał się na przystanku na Alejach Racławickich. Mimo iĹź był dopiero poranek, trolejbus linii 155 był przepełniony. Ostatnie miesiące nie były zbyt ciepłe, lato zaobfitowało jedynie w wyniszczające kraj powodzie i burze. Był koniec września i Lublin na nowo odĹźył. Na ulicach panował ruch. Studenci tłumnie powracali do miasta na sesję poprawkową i niekończące się –dla niektĂłrych – balangi. WędrĂłwki ludĂłw na uczelnie i do pobliskich barĂłw na miasteczku akademickim trwały niemal całodobowo. Niedziwne zatem, iĹź w autokarze było ciasno i duszno. Zapach potu i niemytych nĂłg dało się wyczuć prawie namacalnie.
Starsza kobieta wsiadła do trolejbusu. Miała dwie materiałowe torby. Ubrała się ciepło – w grubą spĂłdnicę, szary sweter, zamszową kamizelkę. Wyróşniało ją tylko nakrycie głowy. Nosiła piękną, zieloną chustę z czerwonymi makami i złocistymi słonecznikami. Kobieta była niska i lekko garbata, twarz miała okrągłą, pokrytą wydrążonymi, głębokimi zmarszczkami. Oczy, małe i brązowe rozglądały się infiltracyjnie za najlepszym miejscem siedzącym. Staruszka Jolanta postanowiła o tej wczesnej porze załatwić kilka niezwykle istotnych dla niej spraw. Po ostatnich trzech wizytach u lekarza stwierdziła, Ĺźe czas na zmianę. Młody lekarz, zapewne bez Ĺźadnego doświadczenia, zdecydowanie nie znał się na swoim zawodzie. Mimo iĹź Jolanta wiedziała doskonale, Ĺźe ma problemy z sercem i trzustką, młodzieniec ośmielił się twierdzić, Ĺźe jest zdrowa jak ryba. „TeĹź coś’ – podczas wizyty wzruszyła ramionami i wyszła niezadowolona. Przez sześćdziesiąt osiem wiosen spędzonych na tym ziemskim padole, lepiej znała się na własnych chorobach niĹź jakikolwiek lekarz. W końcu to były jej choroby…
Jolanta pragnęła zakupić tanio syrop na serce i kilka innych medycznych drobiazgĂłw w aptece przy ul. Narutowicza. To chyba najbardziej oblegana lubelska apteka ze względu na niskie ceny. Kolejki do niej przypominają czasy PRL-u. Staruszka postanowiła zaoszczędzić pieniądze. OdłoĹźy trochę gotĂłwki w pończochę i będzie mogła złoĹźyć datek na kościół w swojej parafii. Ba! – podaruje taką sumę, Ĺźe prześcignie nawet tego babsztyla, Cebulską z sąsiedniej klatki. Ksiądz proboszcz łaskawie spojrzy na ten gest i wymieni personalia Jolanty podczas mszy. To juĹź coś! Wtedy dopiero szlag trafi sąsiadkę. „Nie będzie Cebulska więcej mĂłwiła, na co powinnam wydawać pieniądze – pomyślała rozgoryczona Jolanta. – Moich wnukĂłw będzie się czepiać! Co ją to obchodzi, Ĺźe daję pieniądze na kościół? WnukĂłw nie moĹźna tak rozpieszczać, od tego mają rodzicĂłw. Syn pracuje za granicą, więc stać go na to. Wziął sobie za Ĺźonę gołodupca, niech się teraz sam martwi. Zresztą, czasem dostaną ode mnie kieszonkowe” – wytłumaczyła się w duchu.
Jolanta od razu znalazła miejsce siedzące. Jakiś młodzieniec ustąpił jej miejsca. Podziękowała grzecznie pokazując, Ĺźe potrafi być kulturalna nawet dla nieprzyzwoitych młodych osĂłb. Zmierzyła bowiem wzrokiem młodego mężczyznę – jego krĂłtko przystrzyĹźone włosy oraz kaptur nie podobały jej się zupełnie. „Pewnie ćpun albo narkoman jakiś, a moĹźe satanista” –pomyślała i natychmiast odwrĂłciła głowę w stronę szyby. Staruszka ujrzała za oknem dziewczynę, prowadzącą na smyczy pieska. „Jaki miły…” – pomyślała i natychmiast poprawił jej się humor. Jolanta kochała zwierzęta. W swojej izbie trzymała Majkę, wesołego, czarnego kundla znalezionego przy rzece. Przygarnęła szczenię, ktĂłre jakiś bydlak bez serca chciał utopić. Staruszka Ĺźałowała, Ĺźe nie mogła zabrać Majki ze sobą. „Za bardzo piesek by się męczył, gdy będę czekała w kolejce…” – stwierdziła w duchu.
Trolejbus minął kilka przystanków i do Jolanty przysiadła się kobieta trochę młodsza od niej. Tryskała radością, jej uśmiech potrafił przełamywać lody zarówno wśród starszych, jak i młodzieży. Nowa pasażerka zagadała pierwsza:
– Widzi pani, co się w tym biednym kraju porobiło, powodzie, tragedie? Dobrze, Ĺźe choć jest jeszcze ktoś, do kogo moĹźna się słowem odezwać, prawda? – zaczepiła.
– Tak, szanowna pani – odpowiedziała Jolanta. – Takiego dobrego, poboĹźnego prezydenta mieliśmy i BĂłg nam go zabrał do siebie...
– Było, było… – kiwnęła ręką druga kobieta. – Nawet na niego głosowałam, ale niezbadane są wyroki boskie. Trzeba myśleć o przyszłości, trzeba mieć dla kogo Ĺźyć. Moja cĂłrka urodziła niedawno synka i po wielu latach czekania jestem w końcu szczęśliwą babcią! – zatarła ręce staruszka. – Właśnie jadę do sklepu dziecięcego w Plazie, aby kupić prezent. A pani ma wnuki?
– Tak, mam – odpowiedziała Jolanta. – Maciuś ma pięć lat, a Patrycja osiem. Chodzi juĹź do szkoły.
– To wspaniale, jest Pani szczęśliwą babcią – podsumowała staruszka, podnosząc się lekko z siedzenia, gdy trolejbus natrafił na większą niĹź zazwyczaj dziurę w jezdni.
Jolanta chciała skończyć tę rozmowę jak najszybciej. „Co za wścibska baba!” – myślała w duchu. Uśmiechnęła się jednak i postanowiła poruszyć inny temat.
– I widzi pani, Sodoma i Gomora w tej Polsce, krzyĹź sprzed pałacu zabrali... Nasz krzyĹź!
Słowa Jolanty spotkały się ze wzruszeniem ramion towarzyszki podróży.
– Tak, tak… słyszałam o tym. W telewizji na okrągło pokazują tę aferę…
Jolanta przerwała uśmiechniętej kobiecie, czepiając się ostatniego słowa jak tonący brzytwy.
– Otóş to! Właśnie tak pomyślałam! Afera! Nasz kochany PREZYDENT w grobie leĹźy, święć Panie na jego duszą, a bezboĹźnicy takie rzeczy wyczyniają? Niesłychane… – przeĹźegnała się, starannie wykonując znak krzyĹźa.
– Droga pani – kontynuowała Jolanta, spoglądając zjadliwie w oczy staruszki, aĹź tamta zadrĹźała. – Czy to uchodzi, aby krzyĹź Chrystusa, symbol odkupienia, tak z błotem mieszać?
– Z jakim błotem? – tym razem współpasaĹźerka niecierpliwiła się. – KrzyĹź przeniesiono do kościoła, tam gdzie jego miejsce. A grupa demonstrantĂłw teĹź nie była bez winy, nie licząc się ani z rządem, ani z kościołem.
– Jacy demonstranci? – krzyknęła staruszka. – To byli obrońcy krzyĹźa.
– Przed kim bronili tego krzyĹźa? – włączył się do rozmowy młodzieniec, zapewne student, dotychczas okupujący miejsce stojące na środku trolejbusu i przysłuchujący się rozmowie.
Jolanta otworzyła usta, jednak nie powiedziała nic. Miała zamiar odparować nicponiowi, że sama chciała bronić krzyża, jednak zdrowie jej nie na to pozwoliło. Ostatecznie nie odpowiedziała na pytanie młodzieńcowi.
– GĂłwniarz jeden – syknęła tylko pod nosem – komunista.
Student nie usłyszał na szczęście ani o tym, że nie zdążył jeszcze wyrosnąć z pieluch, ani nie dowiedział się o swoim zamiłowaniu do partii komunistycznej. Słowa usłyszała natomiast druga kobieta i pokiwała głową z politowaniem. Jolanta wzięła to za dobrą monetę, pukając się palcem w głowę i wskazując dyskretnie na młodzieńca.
– Do psychiatryka z nim… – szepnęła Jolanta. – Albo do aresztu, narkomana...
Temat ostatecznie zakończył się bez farsy, trolejbusem zatrzęsło tak, Ĺźe kilka osĂłb straciło rĂłwnowagę. KaĹźdy ratował się, jak mĂłgł w obliczu zagroĹźenia uderzeniem o inną osobę – upaść w tym ścisku się nie dało. Młodzieniec pytający przed chwilą o obrońcĂłw krzyĹźa zaczepił łokciem o torbę Jolanty.
– Przepraszam – powiedział nieśmiało.
– UwaĹźaj na te swoje kikuty! – zdenerwowała się Jolanta. – Zero szacunku dla osĂłb starszych.

Wnuczek - opowiadanie