Rozdział I. Wyprawy w nieznane.

Nieludzkie odgłosy wydobywały się z wnętrza ziemi. Wyrwa, która niedawno pojawiła się na środku miejsca, będącego zalążkiem targu, wywołała u mieszkańców wioski przerażenie, ale i niezmierną ciekawość. Jak powstała, nikt nie widział, a że jest, wiedział każdy. Pobożniejsi osadnicy składali ofiary rozgniewanemu Świętowitowi. Inni klęli, złorzecząc wszystkim, a nawet sobie.

Do dziury zajrzał kiedyś klecha, co Kyryi Krystii wyznaje, a modły leżąc na wznak odmawia. Przyjechał ponoć z kraju, leżącego za gĂłrami, przedzierając się przez puszczę. Długo miejsca w Oprawach nie zagrzał. Podreptał trochę wokół dziury, ktĂłra wielka była jak pień starego dębu, co rośnie przy rzece, a głęboka niemiara, Ĺźe tego nawet Dziad nie wie, pomruczał coś pod nosem i odjechał w pośpiechu. Nieliczni powiadają, Ĺźe szaleństwo miał w oczach, gdy uciekał z puszczy. Dziwny człek. Dobrze, Ĺźe pojechał – prawił Dziad – Nie potrzeba nam tu gryzipiĂłrkĂłw, a cudakĂłw.

Starszyzna w wiosce dumała, co naleĹźy zrobić. Wnęka niby nikomu nie zawadzała, do odgłosĂłw osadnicy przywykli, Ĺźe bez wycia spać nie mogli, tak jak wstawać bez piania koguta, ale draĹźniła niczym sĂłl w oku. Jeden śmiałek zgłosił się, by zejść do wnętrza, zobaczyć, kto tak wyje, inni mniej śmiali radzili dół zasypać ziemią. Dziad nie przystał na Ĺźadne. „Lepiej nie draĹźnić licha, jeszcze nieurodzaj lub inne zło ześle” – skwitował. Ostał więc otwĂłr ogrodzony palisadą, by Ĺźaden smark czy wyrostek nie wpadł do środka, ni białowłosa ciekawskim swym obyczajem nie zajrzała. Któş by przypuszczał, Ĺźe z tego taka farsa wyniknie.

Noc była wyjątkowo zimna. Kilka postaci siedziało wokół otoczonego kamieniami paleniska wewnątrz chaty. Rozgrzewali dłonie. Duszący dym unosił się ku gĂłrze i uchodził przez kwadratowe ujście zwężające się w komin. Ludzie mieli czerwone od Ĺźaru lica i błyszczące oczy. Prym wiĂłdł Biezdar, znany z wygłaszanych mistycznych opowieści. Wiadomo – obieĹźyświat.

– I wtedy… przemienił się. Zdążyłem umknąć, nim zwęszył moją obecność. Był wilkołakiem.

Siedząca u boku Biezdara, czarnowłosa Bianka kiwała głową z aprobatą. Mrugała znacząco na wąsacza, lecz obieżyświat zdawał się nie zwracać uwagi na jej uroki. Był zajęty opowieścią.

– Nie moĹźe być! – podniĂłsł głos Gniewomir.

Znany w wiosce jako myśliwy i tropiciel, darzony był ogĂłlnym szacunkiem. Nawet nieduĹźa osada musi być zaopatrywana w zwierzynę. Gniewomir spojrzał z nieukrywaną pogardą na obieĹźyświata. – Od wielu wiosen poluję w puszczy i nigdy nie spotkałem się z sytuacją, aby wilk zaatakował człowieka. Tym bardziej nie dam wiary w istnienie wilkołaka. Demony leśne – zgoda, sam widziałem, topielce – owszem, ale wilkołaki?!

Dziecko śpiące na kozetce rozpłakało się. Drobna kobieta o anielskiej twarzy odeszła od ogniska i przytuliła je, śpiewając kołysankę:

Szukom, szukom dziecku spania, Żeby spało, nie płakało Do jutra rana.

Usypiała pacholę, zeskrobując wapno z krokwi mątewką.

Nielub odwrócił się z niepokojem. Jego najstarszy syn zginął od pazurów rysia, a młodszą córkę zabrała zmora. Nie był dumny z pacholęcia. Było słabowite i ciągle płakało. Napotkał wzrok żony i zrozumiał. Obawiała się o życie dziecka, które stało się jeszcze bardziej pobudzone z chwilą pojawienia się wyrwy w ziemi.

– Z tą dziurą na targu trzeba coś zrobić. To nie wróşy nic dobrego… – rzekł Nielub.

Gniewomir zmarszczył czoło.

– Dziad zakazał!

– MĂłgłbyś go przekonać – poprosił strapiony. – Jesteś jego synem.

– Mam lepszy pomysł – odezwał się Biezdar obieĹźyświat. – Lepiej poprosić o pomoc Babę, mieszkającą za rzeką. Zna się na czarach i ziołach, na pewno coś doradzi.

– PĂłjdę, kiedy wzejdzie słońce – zaproponował Nielub. – Muszę tylko złoĹźyć cześć Świętowitowi, aby mnie chronił.

– WeĹş to – obieĹźyświat podał mężczyĹşnie drobny przedmiot.

Był to amulet w kształcie toporka.

Nadeszło Nowe – opowiadanie