W Oprawach dziwne rzeczy się działy. W wielkim spichlerzu ubywało jedzenia, a nikt nie mĂłgł wyjaśnić, jakim cudem to się dzieje. Spichlerz znajdował się niedaleko największej chaty wodza i był zamknięty, a mimo to ktoś niepostrzeĹźenie się zakradał i Ĺźywił na koszt mieszkańcĂłw. MĂłwiono, Ĺźe to leśne stwory wygłodniałe walczą o kaĹźdy dzień Ĺźycia, zaglądając ku ludzkim domostwom. Później zaczęto kojarzyć wydarzenie z powstaniem wielkiej wyrwy. I choć nieliczni przypuszczali, Ĺźe mieszka tam jakieś Licho, nikt głośno tego nie powiedział. Składali nadal dary świętym drzewom licząc, Ĺźe będzie lepiej. A było czego się obawiać. Jednemu gospodarzowi krowa ocieliła się, a cielę miało dwie głowy i urodziło się nieĹźywe. RĂłwnieĹź w zboĹźu ukazały się dziwne ślady. Mieszkańcy bali się. Coś wielkiego zbliĹźało się nieuchronnie…

Przerażenie. Fascynacja. Oczy wiedźmy wściekłe. Nielub trząsł się, nie mogąc wymówić słowa. Zajrzał do chaty Baby, sprowadzając na siebie jej gniew.

– Czego tu szukasz, przybłędo? – syknęła.

– Ja… nie wiedziałem… – Nielub obserwował ciemne postacie przemykające się chyłkiem za plecami wiedĹşmy. Wiadomo było, Ĺźe nie mają dobrych zamiarĂłw. WiedĹşma powstrzymała je jednak stanowczym ruchem dłoni.

– Chcesz być pokarmem dla tych Ĺźałosnych kreatur? – wskazała na przygarbioną postać ze świecącymi, żółtymi ślepiami. StwĂłr podkulił ogon i schował się w cieniu drzew. Innie miotały się niespokojnie.

– Wybacz, Pani – Nielub pocieszał się, Ĺźe jest jeszcze szansa na ocalenie skĂłry, skoro do tej pory jej nie stracił. – Przysłano mnie tutaj z Oprawy z prośbą o pomoc.

– Tak – burknęła. – Widziałam to we śnie. Jak wędrujesz przez puszczę. Dlatego jeszcze Ĺźyjesz. Mieszkańcy twojej wioski zaskarbili mĂłj szacunek, jakoĹź, Ĺźe opierają się Nowemu, ktĂłre nadciąga i od wiekĂłw składają szacunek Pradawnym. Bogowie puszczy nie chcą Kyryi Krystii na tej ziemi i dlatego wysłali do Opraw posłańca.

– Jakiego posłańca? – Nielub zapytał ostroĹźnie, bacząc, by nie rozgniewać Baby.

– Śniła mi się bestia, ktĂłra przegoni Nowe, ale nie uczyni krzywdy mieszkańcom puszczy, wiernym dawnym obrzędom. Ukrywa się w jamie, daleko pod powierzchnią ziemi, zbiera siły na walkę, ktĂłra niedługo nastąpi. PrĂłbowałam odkryć ją, ale skrywa się zbyt głęboko, tam, gdzie mĂłj talent nie sięga.

Wiedźma chrząknęła znacząco. Wiedziała, że wzbudziła ciekawość mężczyzny, ale nie powinna zbyt wiele wyjawiać. Jeszcze nie teraz. Miała w tym swój cel.

– Poczekaj tutaj! – rozkazała. – Przyrządzę wywar, ktĂłry zabierzesz do osady.

Odwróciła się na pięcie i weszła do chaty, zatrzaskując za sobą drzwiczki. Nielub pozostał sam. Nie, nie był sam. Rozejrzał się z lękiem. Ujrzał istotę przyczajoną za skałą, przyglądającą się mu pożądliwie. Miała złe oczy i była podobna trochę do nietoperza. Nielub splunął na zły urok i odwrócił się w inną stronę. Po długim czasie z chaty wyszła Baba, trzymając gliniane naczynie.

– Zabierz to do wioski – uśmiechnęła się ohydnie. – I pod Ĺźadnym pozorem nie otwieraj wieczka wcześniej niĹź jest to konieczne. Jeśli to zrobisz – kontynuowała – stracisz rozum. A nie masz czym szastać – parsknęła widząc minę Nieluba.

Podała naczynie mężczyźnie, który przyjął je z czcią i strachem. Nie wiedział, czego się można spodziewać po wiedźmie. Miała ogromną moc.

– Gdy będziesz w Oprawach, wylej zawartość naczynia wprost do jamy. Obudzi to istotę, ktĂłra będzie ci posłuszna i nie zaznasz od nie Ĺźadnych krzywd.

WiedĹşma uśmiechnęła się w duchu. Zamierzała zawładnąć tajemniczym, prawdopodobnie bezmyślnym stworzeniem, ktĂłre wydostanie się na powierzchnię. Ten człowiek najpewniej zginie. Mała strata – kiwnęła ręką.

– Ale… – Nielub miał pewne obawy.

– Nie ma ale! – Baba zmarszczyła grube, czarne brwi. – Masz to zrobić! Zostałeś naznaczony. Po chwili trochę łagodniej dodała: – Powodzenia.

Nadeszło Nowe – opowiadanie