Hobbit: Bitwa Pięciu Armii - recenzja filmu

Jest czymś mimo wszystko zadziwiającym, w jaki sposĂłb Peter Jackson z raptem nieco ponadstustronicowej książeczki adresowanej jeśli nie do dzieci, to do tzw. młodzieĹźy młodszej wydobył treść wystarczającą dla stworzenia pełnoprawnej trylogii filmowej, w niczym pod względem długości nie ustępującej „Władcy pierścieni” sprzed dekady, ktĂłry jednak miał fundamenty znacznie solidniejsze. Zwieńczeniem pierwszej z tych opowieści była tzw. bitwa pięciu armii – i ona właśnie jest motywem przewodnim zwieńczenia drugiej serii osadzonej w ŚrĂłdziemiu.

„Pustkowie Smauga” kończyło się typowym cliffhangerem, z ktĂłrym nowozelandzki reĹźyser rozprawia się juĹź w trakcie pierwszych kilku minut „Bitwy”. Czyni to zresztą w sposĂłb dość przewidywalny, właściwie pozwalając sobie na jedno małe zaskoczenie, choć… ale o tym nieco później.



„Bitwa Pięciu Armii” to nade wszystko jednak film batalistyczny, będący ucztą dla tych widzĂłw, ktĂłrzy preferowali starcia w Helmowym Jarze oraz bitwę o Gondor w poprzedniej trylogii. W dziele tym dane nam będzie poznać róşne kultury walk, a chyba najciekawsze są pod tym względem krasnoludy, wcześniej reprezentowane wyłącznie przez Gimliego, teraz zaś prezentujący własne taktyki i formacje.

Rzecz jasna film jednak nade wszystko „roi się” od serii pojedynkĂłw, a właściwie starć pojedynczych postaci z przewaĹźającymi siłami wroga, nasuwając nieodparte skojarzenia z twĂłrczością kinową Dalekiego Wschodu czy takim „Kill Billem”. Niejednokrotnie walki te balansują na pograniczu absurdu (czasami te granice mocno jednak przekraczając), a wraĹźenia nie poprawiają efekty specjalne, nie tyle nawet zbędne, co wręcz wywołujące nawet nie śmiech a rĹźenie widza, a to ze względu na ich tromtadrackość i skrajny nierealizm – jeśli pamiętacie deskorolkowy zjazd Legolasa na tarczy z „DwĂłch wieĹź” oraz wspinaczkę tegoĹź elfa na olifanta w „Powrocie krĂłla”, to i tak Wasze wspomnienia zbledną wobec kolejnej sceny z udziałem tej postaci (coś nie ma ona szczęścia) z ostatniej odsłony „Hobbita”…



O ile „Niezwykła Podróş” była po części adresowana do młodych widzĂłw, po części zaś do ich starszego rodzeństwa, „Pustkowie Smauga” zaś juĹź do starszych odbiorcĂłw, to „Bitwa Pięciu Armii” jest juĹź filmem w pełni „dorosłym” – nie chodzi bynajmniej o brutalność scen (ot, taki Thranduil odkrywający w sobie Podbipiętę potrafi wręcz rozbawić), lecz o szereg rozwiązań fabularnych, ktĂłrymi Jackson potrafił jednak zaskoczyć, dowodząc, Ĺźe jest jednak kimś więcej niĹź biegłym rzemieślnikiem.

Interpretacje nowozelandzkiego reĹźysera są twĂłrcze, aczkolwiek zabrakło chyba kogoś siedzącego na uboczu, ktĂłry by był skupiony na odławianiu szeregu nielogiczności czy wręcz sprzeczności. W konsekwencji post factum niektĂłre motywy z wcześniejszych odsłon serii zdają się blednąć a nawet tracić sens. Tytułem przykładu – w nowej scenie rozszerzonego „Pustkowia Smauga” spotykamy Thraina, ojca Thorina, ktĂłry prosi Gandalfa o przekazanie wyznania miłości wobec syna – tymczasem niczego takiego nie ma w „Bitwie”, no chyba Ĺźe na to pĂłjdzie czekać takĹźe do rozszerzonej wersji…

„Bitwa Pięciu Armii” jest filmem wywołującym ambiwalentne uczucia – niektĂłrych scen zabrakło, innych rĂłwnie dobrze mogłoby nie być, całość tworzy jednak godne widowisko, ktĂłre na pewno jeszcze przez wiele lat, jeśli nie dekady będzie przedmiotem głębokich kontrowersji w gronie miłośnikĂłw twĂłrczości Tolkiena, wzbudzając tak zachwyt, jak i zaĹźenowanie.