Hobbit: Pustkowie Smauga - recenzja filmu

Zgodnie z właściwą dla Petera Jacksona tradycją, rĂłwno rok przyszło nam czekać na premierę kolejnego filmu osadzonego w ŚrĂłdziemiu, czyli świecie wykreowanym przez J.R.R. Tolkiena – czyli niejako drugiej podczęści „Hobbita”, zatytułowanej dodatkowo „Pustkowie Smauga”. Na ile dobre jest to dzieło, a na ile produkt obliczony wyłącznie na wzbogacenie kont twĂłrcĂłw?

Niejednokrotnie bywa tak, Ĺźe druga odsłona cyklu jest gorsza od pierwowzoru, nie będąc w stanie sprostać oczekiwaniom powstałym przy okazji obcowania z pierwszą częścią. Często jednak przyczyna takiej prawidłowości jest trywialna – w trakcie tworzenia „jedynki” nikt nie myślał o kontynuacji, a potrzeba dokonania następnego kroku ma niejednokrotnie czysto marketingowe podłoĹźe. Przypadłość ta jednak nie mogła się stać udziałem recenzowanej pozycji, a to z tej prostej przyczyny, Ĺźe całość od samego początku była traktowana jako spĂłjna trylogia.



Od razu naleĹźy powiedzieć to wprost – w „Pustkowiu Smauga” dzieje się duĹźo więcej niĹź to było w przypadku „Niezwykłej podróşy”, co znowu nie jest aĹź tak wielkim osiągnięciem, zwaĹźywszy, iĹź w tej ostatniej tak naprawdę doszło tylko do sformowania się druĹźyny i przywołania szeregu retrospekcji – juĹź „DruĹźyna Pierścienia” była przesycona akcją w znacznie większym stopniu.

Co teĹź nie bez znaczenia – nie tylko się dzieje, ale teĹź nie dzieje się bez sensu. Oczywiście, miłośnicy literackiego pierwowzoru mogą kręcić nosem na spłycenie niektĂłrych wątkĂłw czy teĹź wyeksponowanie innych, dalekich twĂłrczości Tolkiena, ale osobiście uwaĹźam, Ĺźe szereg decyzji Jacksona i pozostałych scenarzystĂłw był jak najbardziej trafny.



W związku z tym zetkniemy się nie tylko z niespecjalnie chwalebnym sportretowaniu ludzkości jako takiej – ktĂłremu to obrazowi znacznie bliĹźej do Grimy Gadziego Języka niĹşli Aragona syna Arathorna – ale takĹźe obrazowi konfliktu społecznego, niestety jednak malowanego zbyt jaskrawymi barwami.

„Pustkowie Smauga” jest takĹźe znacznie bardziej „dorosłe” od poprzedniczki – decyzje bohaterĂłw nie są juĹź tak jednoznaczne, a relacje pomiędzy nimi komplikują się, bynajmniej nie tylko na skutek spiętrzenia otaczających ich zdarzeń. Owe dojrzewanie przejawia się zresztą nie tylko w tym – ot, brak choćby jakichkolwiek piosenek, podczas gdy wcześniej było ich aĹź kilka – tym razem gatunku filmu nie da się pomylić z musicalem.

Druga odsłona „Hobbita” jest moim zdaniem bardziej udatną pozycją niĹşli były „Dwie wieĹźe” w przypadku pierwszej trylogii zrealizowanej przez nowozelandzkiego reĹźysera. I jakkolwiek widz kilkukrotnie się zastanawia, czy aby dana scena nie jest końcową, bynajmniej nie odczuwa on rozczarowania przekonując się, Ĺźe jeszcze nie.