Diuna. Część pierwsza - recenzja filmu

„Diuna” w reĹźyserii Davida Lyncha nie jest filmem, ktĂłry mĂłgłby zostać określony mianem kultowego czy to przez zaprzysięgłych fanĂłw prozy Franka Herberta, czy to mniej ortodoksyjnych miłośnikĂłw dobrego kina. Zarazem nie jest to dzieło, ktĂłre moĹźna by określić mianem miałkiego, tandetnego czy pozbawionego ducha. Jego główną przywarą było upchnięcie zbyt wielu wątkĂłw w zbyt krĂłtkim czasie, co niestety skutkowało zbyt daleko posuniętym spłyceniem zdecydowanej większości wątkĂłw. Czy „Diuna” Denisa Villeneuve’a czeka ten sam los?



Cóş, po tytule niniejszego tekstu – odpowiadającym tytułowi, ktĂłrym raczony jest widz na samym początku, choć moĹźe to stanowić dlań zaskoczenie, albowiem promowany jest bez owego wielce wymownego przydatku – wyraĹşnie widać, Ĺźe twĂłrcy byli świadomi głównego mankamentu poprzednika i postanowili podążyć inną drogą.

W konsekwencji widz dość nieśpiesznie jest wprowadzany w specyfikę Arrakis i wróżdy między Atrydami a Harkonnenami, ba, o samym fakcie istnienia tej ostatniej dowiaduje się długo po godzinie seansu. Autorzy starają się nie ronić żadnej z istotnych scen, nawet jeśli wpływa to spowalniająco na tempo, choć wyobrażam sobie, że i tak wielu fundamentalistycznie nastawionych apologetów pierwowzoru ze wzgardą odniesie się chociażby do sprowadzenia roli Szadout Mapes raptem do jednej sceny czy braku wyjaśnienia roli mentatów czy nieużywania laserów.



W istocie Denis Villeneuve wkroczył na ruchome piaski bardzo złożonego uniwersum przepełnionego ortodoksyjnymi fanami, a zarazem chcąc otworzyć swe dzieło również na postronnych widzów, nawykłych raczej do emocji towarzyszących mieczom świetlnym czy masowym rozbłyskom kolejnych i kolejnych wybuchów.

Śmiem twierdzić, iĹź rezultat końcowy jest całkiem udany, choć nade wszystko obliczony na odbiorcĂłw mimo wszystko choćby z opowieści starszego rodzeństwa znającego podstawowe wątki, jeśli nie skłonnych do klękania przed pierwowzorem, to Ĺźywiących wobec niego szacunek. Na taką „Diunę” i opowieść o przygodach wśrĂłd gwiazd tak naprawdę czekali oni od lat!



Niestety lękam się, Ĺźe druga część moĹźe jednak nie powstać, a to z tej przyczyny, Ĺźe film podzieli los poprzedniego dzieła kanadyjskiego reĹźysera, a mianowicie „Blade Runnera 2049” - czyniącego zadość marzeniom fanom oryginałów, ale niezrozumianego przez szersze grono kinomanĂłw, a przez to niezdolnego wygenerować dochodĂłw, ktĂłre decydenci mogliby uznać za satysfakcjonujące i skłaniające ich ku kontynuacji. Obym się mylił