Wolfgang Hohlbein - Córka Węża Midgardu. Saga Asgard

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł :CĂłrka Węża Midgardu. Saga Asgard (Der Tochter der Midgardschlange) Autor: Wolfgang Hohlbein Ilość stron: 512 Wydawnictwo: TELBIT Rok wydania: 2012 Cena: 44,90 PLN Autor recenzji: Wojciech „DziadĂł” Kuczyński Data recenzji: 2012-07-14 Ocena: 45/100

Na drugą część „Sagi Asgard” czekałem z zapartym tchem. Pierwsza część – „Thor” – zrobiła na mnie bardzo dobre wraĹźenie. Świetny klimat i całkiem wciągająca fabuła starczyły, by zdobyć moje serce. Gdy tylko dostałem do ręki „CĂłrkę Węża Midgardu”, byłem przekonany, Ĺźe czeka mnie kolejna literacka uczta. A mogłem Ĺźyć w słodkiej niewiedzy i nie sięgać po tę książkę…

„CĂłrka Węża Midgardu” to druga cześć cyklu Wolfganga Hohlbeina, niemieckiego twĂłrcy fantasy. To obszerne tomisko, liczące ponad 500 stron, opisuje historię Kathariny, małej sieroty, zamieszkującej wioskę nad Renem. Pogardzana przez wszystkich mieszkańcĂłw, toczy swĂłj smutny Ĺźywot aĹź do dnia, w ktĂłrym do wioski wpada banda zbĂłjĂłw wyglądających jak wikingowie i puszcza osadę z dymem, a przy okazji wyrzyna wszystkich jej mieszkańcĂłw. Wszystkich – poza Kathariną, ktĂłra unika śmierci tylko przez czysty przypadek. Była ona bowiem w tym czasie na zamku grafa Ellsbuscha, do ktĂłrego naleĹźała jej wioska. Sam zamek tez poszedł z dymem, ale dziewczyna jakimś cudem uniknęła konfrontacji z wikingami. Rusza ona w drogę do lorda Pardeville, by prosić go o pomoc… I w ten sposĂłb zaczyna się ta zawiła historia, pełna zwrotĂłw akcji… oraz nudy.

Przedtem jednak trzeba odpowiedzieć na pytanie – co ta książka ma wspĂłlnego z jej poprzednią częścią – „Thorem”? tu jednak nie mogę za duĹźo powiedzieć, poniewaĹź fakt ten ujawnia się dopiero mniej więcej w połowie powieści. Zapewniam jednak, ze powiązania z bohaterami poprzedniej części są. Od razu jednak uprzedzam – samego Thora nie uświadczymy, poza tym wiele wskazuje na to, Ĺźe akcja „CĂłrki…” dzieje się co najmniej parę lat po wydarzeniach z „Thora”. Śmiało mogę jednak stwierdzić, Ĺźe powiązania fabularne między oboma częściami są na tyle słabe, Ĺźe moĹźna przeczytać „CĂłrkę…” bez znajomości poprzedniej części „Sagi Asgard” - i niewiele się straci.



Czas na gorzkie Ĺźale. Gdy zaczynałem czytać tę powieść, byłem pełen dobrych myśli. Z czasem jednak w mojej głowie narastał pewien przeraĹźający wniosek, ktĂłry w końcu niemal rozsadzał mi głowę – to jest niemal to samo, co w „Thorze”! NaleĹźy jednak rozumieć to stwierdzenie nieco inaczej, niĹź się wydaje na pierwszy rzut oka. Chodzi mi o to, Ĺźe w tej powieści panuje dokładnie taki sam klimat, co w jej poprzedniczce. Ale przecieĹź Ĺźycie nad Renem wygląda zupełnie inaczej, niĹź w zimnych skandynawskich gĂłrach! Znowu tu cały czas nam towarzyszy klimat wyobcowania – w tej kwestii Hohlbein jest mistrzem, bo potrafi sprawić, Ĺźe nawet gdy akcja się rozgrywa w tłumnie zamieszkiwanym mieście, to odnosi się wraĹźenie, jakby poza głównymi bohaterami reszta ludzi była zbiorowiskiem nierealnych zjaw. O ile w „Thorze” taki klimat był wręcz wskazany i świetnie budował napięcie, o tyle tu pasuje jak pięść do nosa i po prostu mnie męczył. Poza tym moĹźna znaleźć wiele podobieństw w schemacie fabularnym obu opowieści: przewaĹźa motyw wędrĂłwki, przyjaciele co chwila zmieniają się we wrogĂłw i na odwrĂłt, poza tym KaĹźdy PrzywĂłdca Jest Głęboko Wstrząśnięty Bieżącymi Wydarzeniami (w skrĂłcie KPJGWBW) i co chwila jest coraz bardziej wstrząsany. Ta schematyczność powoduje, Ĺźe nawet ciągłe zwroty akcji (oho! A jednak ten zły pan to krewny tej dobrej pani, więc nie jest złym, ale dobrym!) nie są w stanie zapewnić godziwej rozrywki.

Co do samych bohaterĂłw powieści, to są oni wyjątkowo denerwujący, przynajmniej ci główni i z pierwszego planu. Sama Katharina jest rodzajem takiego dziecka, ktĂłre co prawda doświadczyło bardzo wiele złego od Ĺźycia, ale gdy się widzi, jaki ma wkurzający charakter, to się człowiek wcale temu nie dziwi. Wydaje sie, Ĺźe takie dziecko, ktĂłre przez całe Ĺźycie było pozostawione same sobie i przeĹźyło tyle lat, powinno być sprytne i przebiegłe, tymczasem dziewczynka jest czasem tępa aĹź do bĂłlu i zastanawia mnie, jakim cudem nie zeĹźarły jej wilki w nocy albo nie połamała kręgosłupa, spadając z dachu stodoły. Co do reszty bohaterĂłw – cóş, są nieco lepiej skonstruowani, ale mnie osobiście część z nich takĹźe denerwowała, głównie przez swoją niedomyślność. Nie lubię książek, w ktĂłrych to ja rozwiązuję jakąś intrygę przed wszystkimi bohaterami.

Czy ta powieść ma jakieś plusy? Cóş, przeczytałem ją w całości bez przerywania jej, co oznacza, Ĺźe jednak jest strawna. Zaznaczę jednak, Ĺźe ja jestem dosyć specyficznym typem czytelnika, ktĂłry przeczyta niemal wszystko, co ma choćby szczątkową fabułę. Myślę jednak, Ĺźe jeĹźeli komuś się podobał „Thor”, to w „CĂłrce…” teĹź znajdzie coś wartościowego.

O tłumaczeniu i stronie technicznej będzie krĂłtko. Translacja autorstwa Jerzego Jerchy jest dobra, ale teĹź wydaje mi się, ze to nie była szczegĂłlnie trudna pozycja do przetłumaczenia. LiterĂłwek parę się zdarzyło, ale w tej chwili to niestety norma. Okładka tak samo brzydka, jak w przypadku „Thora”, ale mogło być gorzej.

Niestety nie ma tu za bardzo czego podsumowywać, a chcę mieć litość dla tej książki i nie powtarzać jej wad. Mam nadzieję, Ĺźe kolejna część cyklu będzie inna niĹź jej poprzedniczki, bo inaczej się okaĹźe, Ĺźe w uniwersum Hohlbeina Ĺźyją sami pustelnicy, a niemalĹźe depresyjne poczucie osamotnienia to tam norma. JeĹźeli ktoś czytał „Thora” i nie szkoda mu prawie 50 zł, to moĹźe sięgnąć po tę książkę. Reszcie zalecam sięgnięcie po nią tylko w akcie desperacji, gdy nie ma się nic sensownego do czytania albo cierpi się na ciężką wikingofilię.