Trudi Canavan - Nowicjuszka

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Nowicjuszka (Black Magician Trilogy: The Novice) Autor: Trudi Canavan Ilość stron: 520 Wydawnictwo: Galeria KsiÄ Ĺźki Rok wydania: 2008 Cena: 39,90 PLN

„Nowicjuszka” to drugi tom Trylogii Czarnego Maga, w ktĂłrym ponownie, o Czarnym Magu dowiemy się niewiele - ale o tym potem. W kwestii przypomnienia: młoda dziewuszka, imieniem Sonea, kierowana napadem wściekłości, rzuca kamieniem w zbiorowisko magĂłw. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, Ĺźe kamień pokonuje magiczną barierę i rozwala czółko jednego z nich. To początkowe wydarzenia z pierwszej części, później jest ucieczka - i tak przez kilkaset stron, aĹź docieramy do końca. PoniewaĹź rozwlekłość autorki jest na niezwykle wysokim poziomie, miałam pewne obawy przed drugim tomem, muszę jednak przyznać, Ĺźe pozytywnie mnie zaskoczył. Wprawdzie tomiszcze jest bardziej opasłe (ponad 640 stron), jednak zawartość jest o wiele ciekawsza.

Sonea podejmuje naukę na Uniwersytecie, co okazuje się nie lada wyzwaniem. Większość Nowicjuszy jak i ProfesorĂłw jest negatywnie nastawiona do pomysłu nauki osoby nie pochodzącej z wyĹźszych warstw społecznych, nie jest to przyjemne, jednak w pewnym sensie uodparnia dziewczynę, sprawia, Ĺźe staje się „twardsza”. Napaście kolegĂłw nie kończą się na docinkach słownych, lecz przechodzą w ataki fizyczne, co sprawia, Ĺźe główna bohaterka musi bardzo szybko nauczyć się walki i obrony. Jak to zwykle bywa na czoło prześladowcĂłw wysuwa się jedna osoba (w tym przypadku Regin), ktĂłra podjudza innych do coraz to wymyślniejszych atakĂłw.

Nauka Sonei nie jest jedynym tematem książki. Dannyl, jeden z nielicznych przyjaciół Sonei, zostaje mianowany drugim Ambasadorem Elynu. Nie jest to jednak jego jedyne zadanie. Otóż poproszony o pomoc w znalezieniu pewnych informacji młody mag wyrusza w interesującą podróż śladami Wielkiego Mistrza. Zastanawiacie się pewnie dlaczego Administrator Gildii Magów zleca mu takie zadanie? Powodem jest coś co podejrzała Sonea zanim jeszcze dostała się w szeregi Gildii. Pewnej nocy, szpiegując wraz z Cerym magów niefortunnie zajrzała do siedziby Wielkiego Mistrza. To co tam zobaczyła jeszcze bardziej przekonało ją do niechęci w stosunku do magów. Początkowo nie rozumiejąc, uznała go za naczelnego mordercę Gildii, jednak po rozmowie z Rothenem i Administratorem, dowiedziała się, iż była świadkiem uprawiania czarnej magii (żeby nie było niedopowiedzeń - jest ona zakazana). Stawia to Wielkiego Mistrza w bardzo niekorzystnym świetle. a cała przyszłość Gildii stoi pod znakiem zapytania.



To najwaĹźniejsze wątki fabuły - nauka Sonei na Uniwersytecie nasuwa mi na myśl Harry’ego Pottera, nawet jej największego wroga – Regina - moĹźna porĂłwnać do przeciwnika Harry’ego – Malfoy’a. Nie licząc tego minusa, wydarzenia są całkiem interesujące, potyczki pomiędzy nowicjuszami wciągają i nie odczuwa się juĹź tej rozwlekłości, tak jak to było w pierwszej części. Niestety wątek Dannyla po pewnym czasie staje się ogromnie nudny. Trzeba się powstrzymywać, by nie omijać rozdziałów poświęconych jego osobie. Na szczęście jest to tylko chwilowe. Niezaprzeczalnym atutem jest wątek poświęcony Wielkiemu Mistrzowi. Świetna kreacja postaci - mroczna, tajemnicza, pełna niedopowiedzeń - czyli to, co tygrysy lubią najbardziej. Jak dla mnie to on jest głównym bohaterem i jego postać nadaje książce tą interesującą nutkę, szkoda, Ĺźe to tylko fikcyjna postać… niestety, po raz kolejny, wątek ten jest stanowczo za krĂłtki, choć nie pozostawia tak wielkiego niedosytu jak w części poprzedniej.

Strona techniczna, podobnie jak w pierwszej części, jest na wysokim poziomie. Nie doszukałam się Ĺźadnych literĂłwek, powtĂłrzeń i tym podobnych błędĂłw. Długość rozdziałów odpowiednia, czcionka przystępna i łatwa w odbiorze. Okładka utrzymana jest w tym samym klimacie co „Gildia MagĂłw” - prosta, ale trafiająca do odbiorcy. Styl Trudi Canavan pozostaje na wysokim poziomie, a wręcz wydaje mi się, Ĺźe podskoczył trochę wyĹźej. Niezwykła lekkość sprawia, Ĺźe książkę czyta się bardzo łatwo i szybko, kompletnie nie zauwaĹźając jej opasłości. Wciąż brakuje mi jakiegoś „pazura”, „Nowicjuszka” jest pozycją bardzo grzeczną - choć trzeba przyznać, Ĺźe pojawiają się momenty, wątki nadające odrobinę ostrości. W porĂłwnaniu do pierwszego tomu ten na pewno jest ciekawszy - więcej akcji, bardziej interesujące dialogi, postaci nie są juĹź tak płaskie (choć nie zaszkodziłoby jeszcze głębsze rozbudowanie). Nie polecam rozpoczynania lektury od „Nowicjuszki”, gdyĹź łatwo się pogubić, jest to typowa kontynuacja, ktĂłra straci sens jako osobna pozycja. Po książkę sięgnąć warto choćby dla samego zapoznania się ze stylem Trudi Canavan, ktĂłrą po przeczytaniu Trylogii Czarnego Maga uwaĹźam za niezwykle uzdolnioną pisarkę.