Melissa Darwood - Larista

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Larista Autor: Melissa Darwood Ilość stron: 383 Wydawnictwo: Zielona Sowa Rok wydania: 2013 Cena: 27,99 PLN Autor recenzji: „Asiunia” Data recenzji: 2013-05-20 Ocena: 80/100

Melissa Darwood, jak sama przyznaje, czasami zatraca się zupełnie w nierzeczywistym świecie swoich bohaterĂłw, z ktĂłrymi przeĹźywa radości, namiętności, ale teĹź smutki i rozczarowania. Dzięki nim Ĺźyje podwĂłjnie. Aby wzmocnić tę więź przyjęła pseudonim, co pozwala jej zatrzeć doszczętnie granicę między rzeczywistością a fikcją literacką. Autorka spędza duĹźo czasu w otoczeniu przyrody – wychowała się wśrĂłd rozległych lasĂłw, ktĂłre kryją w sobie tajemniczą mroczność, czar i nieograniczone pokłady magii. To dzięki niezbadanej naturze, upodobaniu do rozbudzającej wyobraĹşnię muzyki klasycznej i duĹźej wraĹźliwości emocjonalnej autorka doznaje coraz to nowszych inspiracji do tworzenia powieści.

Miłość od pierwszego wejrzenia i przeznaczenie. Boski plan i diabelskie kuszenie. Śmierć i odrodzenie. Te rzeczy powinny się parami wzajemnie wykluczać. Co jeśli miłość od pierwszego wejrzenia to przeznaczenie, a umieramy po to by na nowo się odrodzić?

Larysa ma jedno marzenie – odnaleźć prawdziwą miłość. W dniu osiemnastych urodzin wypowiada Ĺźyczenie i wkrĂłtce napotyka na swojej drodze tajemniczego Gabriela i kuszącego Daniela. Obaj mężczyĹşni wydają się jej rĂłwnie fascynujący, jednak im bardziej się do nich zbliĹźa, tym większe grozi jej niebezpieczeństwo. Dokąd doprowadzi Larysę znajomość z Gabrielem i Danielem? Jaką tajemnice kryje kaĹźdy z nich? Czy prawdziwa miłość naprawdę przezwycięża wszelkie przeciwności?

Kuszący Daniel ma w tym zdaniu dwa znaczenia. Na pewno kusił do odebrania sobie Ĺźycia, natomiast czy kusił swoją atrakcyjnością, to nie jestem pewna. Bohaterka oszalała przy woni pomarańczy i cedrowych szyszek, jednak Daniel jako sam w sobie od początku wzbudzał w niej strach. Nigdy nie chciała go całować, więc epitet „kuszący Daniel” jako uwodziciel Larysy jest całkowitą bzdurą. Do tego ten szatański chłopak nigdy nie był dla niej fascynujący. To na widok Gabriela straciła rozum.

Zostawmy redaktorĂłw okładki. Znajdujemy się w Polsce, listopadem roku 2010, kiedy główna bohaterka obchodzi 18 urodziny. To początek całego paranormalnego romansu. Larysa pomiędzy Gabrielem i Danielem jest niczym Raven między Alexandrem i Jaggerem w „Pocałunkach wampira”. Jeden nienawidzi drugiego do takiego stopnia, Ĺźe aby wyrządzić największą krzywdę, chce zabić ukochaną przeciwnika. Daniel i Jagger są bardzo do siebie podobni: mściwi, przebiegli i do szpiku Ĺşli. Jeśli chodzi o porĂłwnania to pozwolę sobie zauwaĹźyć, Ĺźe sceny namiętności zastały zaczerpnięte ze światowego hitu o Christianie Greyu. MoĹźe nie jest to aĹź taka orgia, ale opis scen łóżkowych od razu jednego bohatera przywodzi mi na myśl.



Zawsze lubię wiedzieć gdzie ma granicę fikcja. Za pomocą wujka Google odnalazłam Stary Las. MoĹźna powiedzieć, Ĺźe odnalazłam, poniewaĹź takie wsie w Polsce są trzy. Jedną z nich umiejscowiłam w wojewĂłdztwie pomorskim. Mokre jeziora rĂłwnieĹź są trzy, ale tylko jedno z nich znajduje się blisko Starego Lasu. MoĹźe nie znowu tak blisko, ale w wojewĂłdztwie kujawsko-pomorskim, czyli bliĹźej niĹź zachodniopomorskie, lub warmińsko-mazurskim. Kawałek od jeziora udało mi się znaleźć miejscowość Mokre. Mokre to jednak wieś, tak jak czternaście innych o tej samej nazwie. Autorka nazwała je jednak większym miastem (jeĹźeli prawie 600 mieszkańcĂłw moĹźna w ogĂłle tak określić)i na dodatek połoĹźyła nad jeziorem o tej samej nazwie gdzie niestety nie leĹźy. Mapa nie kłamie. Co do takich błędĂłw zaczepię jeszcze o statut szkolny, ktĂłry wyraĹşnie określa liczbę dozwolonych klasĂłwek w ciągu dnia na sztuk dwie, przy czym kaĹźda z nich musi być zapowiedziana przynajmniej z tygodniowym wyprzedzeniem (trzy niezapowiedziane klasĂłwki na kartach powieści to przesada, bo kaĹźdy licealista wie, Ĺźe tylko kartkĂłweczki mogą być nagle)oraz o poloneza, pierwszy taniec otwierający bal studniĂłwkowy. Zgodnie z kartami „Pana Tadeusza” Zosię do tańca poprosił Podkomorzy i jak pisze Mickiewicz, „…Zosia, juĹź strudzona spotkała z kolei/Tadeusza, i dalszej lękając się zmiany/I chcąc przy nim pozostać, zakończyła tany.” Tak więc „Byłam Zosią […], ktĂłra patrzy nieśmiało w oczy Tadeusza. Ten natomiast prowadzi ją dumnie w podniosłym polonezie, po czym kłania się szarmancko w pas, dziękując tym samym za dostojny taniec.” jest moĹźna by rzec błędne. No i jeszcze Golden Screen Cinemas, niestety w Polsce nie znalazłam Ĺźadnego. Nie mĂłwiąc juĹź o ruchomych torfowiskach. Internet nie udostępnił mi Ĺźadnych informacji jakoby moĹźna było uwolnić się z ich pułapki. Staram się jednak spojrzeć na to wszystko jako na fikcję literacką. Historia Gabriela pewnie rĂłwnieĹź nią jest, jednakĹźe chrześcijański nurt zwany waldyzmem oraz Wielkanoc Piemoncka autentycznie są zapisane na kartach historii, choć pewnie autorka naciągnęła wszystko na potrzeby bohatera.

Zaginiony pies z pierwszego rozdziału nagle odgrywa jakże pomysłową rolę. Przeznaczenie działa na bohaterkę od pierwszego zdania na pierwszej stronie powieści. Pies imieniem GALA, co się okazuje, jest skrótem od imion GAbriel i LArysa. Dziwnie się jednak składa, że bohaterka przypomina sobie o nim dopiero w szóstym i w ostatnim rozdziale. Wydawało mi się, że ten pies miał mieć większe znaczenie dla bohaterów.

Jak na książkę dla młodzieży, postać Zuzki jest bardzo wulgarna. Nie wydaje mi się, by którakolwiek matka była szczęśliwa z dziecka, które z książki wyniesie takie słownictwo. Będąc przy języku. Nie uszły mojej uwadze literówki, choć było ich tylko kilka. Z kolei rozdziały nie mają numerków. Każdy z nich ma swój tytuł, którym jest jakieś chrześcijańskie porzekadło z Bogiem i Szatanem w rolach głównych. A jak to w polskich filmach bywa, ktoś musi ten tytuł na głos wypowiedzieć. Nie byłoby w tym nic złego gdyby pisarka na siłę nie próbowała tego wcisnąć.

Zakończenie przewidziałam w połowie lektury. MoĹźe autorka chciała inny obraz śmierci Larysy nasunąć na myśl czytelnika, ale ja nie dałam się zmylić. Miałam cichą nadzieję, Ĺźe Daniel zawita jeszcze w drugiej części powieści. Niestety wszystkie znaki zapytania zostały rozmazane. Nie pozostało nic więcej do wyjaśniania. Ale to nie koniec. W ostatnim zdaniu pani Darwood wciska wielką, czarną ćmę. Nie mogę zrozumieć wielkości jaką jest „monstrum”. Dla mnie to coś ogromnego, w najmniejszej moĹźliwości jak czołg bez lufy. Gdyby ćma takich rozmiarĂłw uderzyła skrzydełkiem w okno samochodu to, BoĹźe uchowaj, z samochodu zostałaby miazga. Ale pewnie w tym wydaniu moje rozumowanie wielkości jest przesadzone.

Gdyby nie ten polonez i erotyczne poloty rodem z „Greya”, „Larista” znalazłaby się w pierwszej dwudziestce na mojej liście dobrych książek. MoĹźe nawet sprĂłbuję ją tam wepchnąć. „Larista” to nie tylko historia o miłości. Czytając wypowiedzi innych czytelnikĂłw zdałam sobie sprawę, Ĺźe nikt nie zwrĂłcił na to uwagi. Gabriel i Daniel to tak naprawdę anioł i diabeł, tyle Ĺźe w ludzkiej postaci. Obaj mają określone zadanie: diabeł prĂłbuje ściągnąć dusze do piekła, a anioł prĂłbuje mu to uniemoĹźliwić. Bohaterowie wiele mĂłwią o Bogu i o samej wierze. Mimo iĹź Gabriel jest kim jest, to mimo wszystko nie stał się pasterzem, ktĂłry na siłę stara się nawrĂłcić zbłąkane owieczki. Mimo iĹź wielokrotnie wyklinał Boga za cały bĂłl i cierpienie, na koniec przyznaje, Ĺźe ma on w swoich decyzjach słuszność. Wszystko jest boĹźym planem i dzieje się tak jak w gĂłry zostało to zaplanowane. Decyzje decyzjami, a do tego dochodzi jeszcze przeznaczenie. Kto mi zatem udowodni, Ĺźe przypadek nie jest przeznaczeniem?