Marcin Wolski - Noblista

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Noblista Autor: Marcin Wolski Ilość stron: 340 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2008 Cena: 29,90 PLN

Młody historyk Wiktor Leśniewski, wspierany przez pracownika IPN-u Adama Podlaskiego, opisuje historię prywatnej wojny, jaką podejmuje przeciwko Henrykowi Barskiemu, "największemu polskiemu pisarzowi", kreowanemu przez Salon Warszawski i Europejski na laureata Nagrody Nobla. Leśniewski i Podlaski podejrzewają, że długotrwała kariera Barskiego - pieszczocha wszystkich ekip, koryfeusza PRL-u, później działacza opozycji, emigranta, a w końcu prominenta III RP - opierała się na pakcie, który zawarł przed laty ze służbą bezpieczeństwa.

Marcin Wolski niewątpliwie jest osobą, którą można by bez właściwie jakichkolwiek wahań określić mianem patrioty. I bynajmniej nie mam tu na myśli tego pojęcia w pejoratywnym znaczeniu wszelkiej maści demagogów wręcz wycierających swe usta flagą narodową, zasłaniając za bogoojczyźnianą retoryką własnych wcale niesympatycznych dla zdecydowanej większości rodaków przekonań mających tyle wspólnego z miłością do kraju rodzinnego, co pseudokibic z kijem baseballowym.

Niewątpliwie jednak Wolski jest osobą uzależnioną od polityki, od nieustannych sporów o przeszłość i przyszłość Polski, osobą, która wymieniła z przeciwnikami ideowymi niejeden cios, które niekoniecznie zawsze były czyste i przepisowe. Po raz kolejny więc autor sięgnął po tematykę agenturalną, jakże żywą we współczesnych sporach.

„Noblista” jest pewnego rodzaju kontynuacją „Nieprawego łoĹźa” , aczkolwiek bardzo luĹşną. Osoba Macieja Podlaskiego, wokół ktĂłrego koncentrowała się oś fabuły poprzedniej książki Wolskiego pojawia się niejako tylko na marginesach, a wątek jego losĂłw po zaginięciu tuĹź przed wprowadzeniem stanu wojennego jest co najwyĹźej trzecioplanowym. Autor skupia swą – i czytelnika – uwagę na „tu i teraz”, nawet jeśli ma to polegać na dochodzeniu prawdy sprzed lat kilkudziesięciu.



Niestety przy obecnej temperaturze sporu wokół lustracji samo już zajęcie jakiegokolwiek stanowiska prowadzić musi do opowiedzenia się za jakimś większym całościowym systemem światopoglądowym, zaś próba jakiegokolwiek odstępstwa musi być opatrzona solidnymi tłumaczeniami. Marcin Wolski nie unika zaś ani otwartego zdeklarowania się, ani też nie boi się zaprezentować poglądów odmiennych od osób, z którymi co do zasady się zgadza. A wartkość fabuły wymaga jednak czegoś odmiennego.

„Noblistę” czyta się jak dobrą książkę sensacyjną, mimo Ĺźe Ĺźaden (przynajmniej do pewnego momentu) z jej bohaterĂłw nie ma właściwie Ĺźadnych inklinacji do bycia herosem zdolnym do zmagania się z wrogimi słuĹźbami i siłami wywiadowczymi. I bynajmniej nie dzieje się to ze stratą dla realizmu! Książka od strony fabularnej jest bardzo zręcznie skonstruowana, właściwie w ogĂłle nie moĹźna jej zarzucić nieprawdopodobieństwa faktualnego czy psychologicznego – wręcz zmusza ona czytelnika do zastanowienia się: „czy aby to tylko beletrystyka?”

Ponownie moje zastrzeĹźenia u Wolskiego wzbudziła przyjemność, jaką ten wyraĹşnie musiał czerpać obdarzając swych bohaterĂłw – a zwłaszcza młode i atrakcyjne bohaterki – dość rozwiniętym libido. A moĹźe to tylko niĹźej podpisany jest zanadto pruderyjny...

„Noblista”, choć rzecz to raczej dość niezwykła w przypadku kontynuacji, zwłaszcza tak „gorących”, utrzymał poziom „Nieprawego łoĹźa”. Jest on książką podobną do pierwowzoru, a zarazem na tyle odmienną, iĹź jest się spragnionym kolejnej i kolejnej strony. Zaiste, czy moĹźe być lepsza rekomendacja?