Richard Baker - Wojna Pajęczej Królowej. Księga III. Potępienie

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Wojna Pajęczej KrĂłlowej. Księga III. Potępienie (War of the Spider Queen. Condemnation) Autor: Richard Baker Ilość stron: 400 Wydawnictwo: ISA Rok wydania: 2004 Cena: 28,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2013-06-09 Ocena: 70/100

Nimor Imphraezl czekał już od dawna. Czekał na najmniejszą oznakę słabości. Gdy ją wreszcie dostrzega, wkracza do akcji, by wypełnić lukę we władzy z bezwzględnością skrytobójcy i sprytem mrocznego elfa, choć jest jednym i drugim, a także kimś więcej. Wzrok ma utkwiony w Menzoberranzan, podczas gdy Quenthel i jej towarzysze wyruszają na poszukiwanie kapłana, który nie ma powodów, żeby im pomóc. Skoro Lolth tylko umilkła czy inny bóg i jego wyznawcy pomogą jej wrócić, czy też zrobią wszystko, aby ją uciszyć?

Od gorących piasków pustyni Anauroch po bezkresny labirynt Podmroku, pełna przygód wyprawa w poszukiwaniu samej istoty Pajęczej Królowej przybiera coraz bardziej zaskakujący obrót. Potężne siły próbują się dowiedzieć, gdzie jest Lolth. Może powróci jeszcze silniejsza niż dotychczas, a może opuściła na zawsze swoje dzieci, które będą musiały radzić sobie same, skazane na straszliwe Potępienie.

Trzecia odsłona cyklu jest pozycją niejako dwuwątkową, choć z pewnym zastrzeĹźeniem, o ktĂłrym dalej. Uwaga czytelnika jest koncentrowana bowiem na dwĂłch niezaleĹźnych – pĂłki co – planach. Pierwszym z nich są losy druĹźyny mrocznych elfĂłw, prĂłbujących rozwikłać zagadkę tajemniczego zniknięcia bogini Lolth, drugą zaś losy miasta Menzoberranzan, a właściwie losy jego upadku.



Akcja „Potępienia” w odróşnieniu od „Powstania” nie gna szaleńczo na złamanie karku, zdarzają się wcale długie chwile pewnej zadumy i choć rozwaĹźań na miarę Nobla nie ma się co tutaj spodziewać, tym niemniej okoliczność tę traktuję jako zaletę – nie tylko postaciom po zaĹźartych walkach potrzebny jest moment na zaczerpnięcie oddechu.

Dodatkowym „podwątkiem” tej części serii są losy Hallistry, gdy ta dostaje się do niewoli. W końcu panteon świata książki staje się nieco bardziej złoĹźony, a przez to i bardziej realistyczny. Nadto, dzięki kapłance z Ched Nasad kolejna postać zaczyna pokazywać coś, co moĹźna nazwać bardziej złoĹźonym charakterem, dołączając w ten sposĂłb do osĂłb Pharauna i Rylda.

Niewykorzystanym potencjałem książki są rozgrywki „polityczne” między poszczegĂłlnymi domami – o tym, jak porywająca moĹźe to być materia, przekonał się kaĹźdy, kto sięgnął po twĂłrczość George’a R.R. Martina, ale między innymi na tym polega wielkość tego ostatniego, Ĺźe nie tak łatwo jest „skopiować” jergo kunszt. A tak układy na szachownicy (czy teĹź planszy do savy) są prostsze, niĹşli by moĹźna oczekiwać po zdradzieckich drowach.

„Potępienie” daje szansę czytelnikowi nieco wytchnąć i zebrać siły przed kolejną częścią cyklu, jakkolwiek nie jestem do końca przekonany, czy tak pierwotnie było to zaplanowane. Liczy się wszakĹźe efekt końcowy, ten zaś daje nadzieję, Ĺźe saga zmierza ku sensownemu rozwinięciu.