Margaret Atwood - MaddAddam

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : MaddAddam Autor: Margaret Atwood Ilość stron: 504 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2017 Cena: 39,90 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2017-07-11 Ocena: 50/100

Toby, ocalała ze stworzonej przez człowieka zarazy, ktĂłra spustoszyła ziemię, opowiada historie. Historie o dawnym świecie i historie, ktĂłre ukształtują świat nowy. Opowieści tych uwaĹźnie słucha Czarnobrody, jeden z niewinnych Derkaczan, istot stworzonych po to, by zastąpiły ludzi. Ich prorok, Yeti-Jimmy, zapadł w śpiączkę, wybierają więc sobie nowego bohatera – Zeba, mężczyznę, ktĂłrego kocha Toby. Same opowieści jednak nie wystarczą, gdy garstka ocalałych musi dać odpĂłr przebiegłym świnionom, napadającym na ich skromny ogrĂłd, i zdziczałym, podstępnym paintbĂłlowcom.

Margaret Atwood przy tworzeniu „MaddAddama” przyjęła podobną metodę, co przy okazji pisania „Roku Potopu” – mianowicie sięgnęła po znane juĹź postacie, ktĂłrym w miejsce dotychczasowej trzeciorzędnej roli powierzyła pierwszy plan – jeśli więc czytelnika zaintrygował wcześniej Zeb, to na pierwsze rozdziały rzeczonej pozycji winien reagować wręcz z wypiekami na twarzy.

Podobnie jak to było wcześniej, akcja opowiadana jest niejako z perspektywy dwĂłch wątkĂłw czasowych – sprzed Zagłady i po niej, przy czym ponownie znacznie większa część została poświęcona pierwszej z nich. Czytelnik z grubsza wie, co się zdarzy, nie do końca jednak jak.



Postać młodego Zeba – i jego rodziny – jest intrygująca, jakkolwiek nieco zbyt „bohaterska”, jest to bowiem self-made man co się patrzy, ktĂłremu Ĺźadne zagroĹźenie nie jest groĹşne i ktĂłry zna odpowiedĹş na kaĹźde pytanie. Co czyni lekturę bezstresową, ale…

Problem w tym, Ĺźe jeśli w przypadku „Roku Potopu” autorka balansowała na granicy prawdopodobieństwa, o tyle w przypadku „MaddAddama” wszystkie szwy puściły. Opowieść zamiast delikatnie nawiązywać do poprzednich wydarzeń wręcz je wypacza, pozbawia głębi czy sensu. Deus ex machina goni deus ex machinę, ludzkość w bogactwie swej mnogości zostaje zredukowana do kilku herosĂłw niczym z greckiej mitologii.

Niestety, po wielokroć inteligencja czytelnika jest obrażana, wcześniej misternie układane puzzle przestają do siebie pasować niczym kwadrat do koła, całość sprawia wrażenie upchanej na siłę. Jest bezstresowo i bez sensu.

„MaddAddam” to książka rozczarowująca niemal pod kaĹźdym względem. Tylko warsztat autorki ratuje ją w sposĂłb umoĹźliwiający zaciekawienie, zabrakło jednak prawdziwie krytycznej analizy na etapie jej tworzenia. Nie pozostaje więc nic innego, jak skrytykować ją post factum.