Hellblade: Senua's Sacrifice

Informacje o grze Nazwa gry: Hellblade: Senua's Sacrifice Gatunek: action RPG Producent: Ninja Theory Cena: 107,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 70%

Niejednokrotnie intrygowało mnie, co sprawiło, Ĺźe kultura pogańskich NordykĂłw – ta z epoki mniej czy bardziej krwioĹźerczych WikingĂłw – jawi się dla współczesnych konsumentĂłw jako na tyle atrakcyjna, iĹź warta poświęcenia jej tysięcy róşnorakich jednostek monetarnych, czy to przy okazji biletĂłw kinowych, książek i gier. Fakty jednak są takie, Ĺźe bez trudu moĹźna doliczyć się kolejnych i kolejnych produkcji nawiązujących do motywĂłw róşnorakich OdynĂłw, ThorĂłw, Frei itp. Itd. Ich liczne grono niedawno zostało poszerzone przez Hellblade: Senua’s Sacrifice.

Gra rozpoczyna się dość niepozornie, rzekłbym, iĹź wręcz monotonnie i nużąco – ot, płyniemy sobie łódką w dość ładnej, choć niekoniecznie pocztĂłwkowej scenerii, przy czym nie mamy Ĺźadnego wpływu na tempo posuwania się naprzĂłd, nie bardzo wiemy dlaczego to czynimy, zmieszanie zaś budzą liczne głosy narratorĂłw (liczba mnoga bynajmniej nieprzypadkowa), jak teĹź ich specyficzna maniera.

Będzie niebanalnie, choć czy baśniowo?

Autorzy zdecydowali się na bardzo nietypowe dla współczesnych produkcji podejście maksymalnego ograniczenia HUD-a – właściwie ani przez moment nie jesteśmy rozpraszani przez Ĺźadne menu, przyciski podręczne itp. Itd. Paradoksalnie dopiero teraz uświadomiłem sobie, jak to wpływa na immersję – z jednej strony w przypadku Hellblade dzięki temu bardziej daje się doświadczyć wraĹźenia autentycznego zagłębienia się w prezentowanym świecie, prawdziwie go odczuć, z drugiej jednak czujemy się pozbawieni swojskiego, a przez to na swĂłj sposĂłb ochronnego „puklerza” interfejsu, zdradzającego nam niejednokrotnie, Ĺźe podążamy we właściwym kierunku.

W przypadku omawianej pozycji nikt nas nie prowadzi za rękę, wszystkie musimy uczyć się sami, w pojedynkę również musimy sobie rekonstruować opowieść, co z jednej strony czyni płynące stąd wrażenia bardziej autentycznymi i unikalnymi, z drugiej jednak zwiększa to wrażenie dezorientacji, która potrafi przejść w irytację oraz frustrację.

Nic tylko ruszać na Północ!

Sama fabuła nie okazuje się jednak koniec końcĂłw specjalnie zaskakująca – wcielamy się w tytułową Senuę, mieszkankę Orkad (z nieznanych przyczyn w polskiej lokalizacji pozostałych przy swej angielskiej nazwie), ktĂłre zostały niemiłosiernie złupione przez NormanĂłw. W konsekwencji świat naszej bohaterki się zawalił (niemal dosłownie), i wzorem Orfeusza postanawia ona wyruszyć ze swym Ĺźalem do samych bogĂłw…

…a przynajmniej tak mogłoby się wydawać, albowiem w pewnym momencie moĹźemy zacząć sobie uświadamiać, iĹź rzekomy najazd moĹźe był jednak naprawdę aĹź tak bardzo brutalny, iĹź sprawił, Ĺźe zmysły naszej bohaterki uległy bezpowrotnemu pomieszaniu. Nagle zaczynamy podejrzewać wspomnianych „narratorĂłw”, Ĺźe w istocie są oni „głosami”, ktĂłre zdarza się słyszeć przy okazji róşnorakich chorĂłb psychicznych, podobnie rzecz się ma z pewnym natręctwem w poszukiwaniu w otaczających środowisku pewnych symboli, ktĂłre niekoniecznie rzeczywiście w nim występują. Autorzy w towarzyszącym grze filmie dokumentalnym jednoznacznie wskazują, Ĺźe tego rodzaju rekonstrukcja nie stanowi nadinterpretacji, a nasza Senua moĹźe stanowić pewien wzĂłr osoby chorej psychicznie. Tego chyba jeszcze nie było!

I jak tu nie oszaleć?

Inna rzecz, iĹź w moim przypadku szybko uznałem te mechaniki za wysoce męczące. Zgodnie z sugestiami twĂłrcĂłw grałem z wykorzystaniem słuchawek, dość szybko miałem jednak serdecznie dosyć rzeczonych głosĂłw i wolałem przejść na zwykle głośniki i opcję wyświetlania napisĂłw (zwłaszcza Ĺźe gra oferuje lokalizację kinową). Podobnie rzecz się miała ze wspomnianą mechaniką wyszukiwania wspomnianych symboli – za pierwszym czy drugim razem uznałem daną łamigłówkę za intrygującą oraz nowatorską, lecz niestety autorzy przymuszając mnie do zmagania się z tymi poszukiwaniami do samego końca serdecznie mi dane rozwiązanie obrzydzili. MoĹźe to i realistyczne – osoby chore psychiczne niewątpliwie niezwykle dręczy ciągłość ich przypadłości – lecz męczenie gracza uwaĹźam za wypaczenie idei tego rodzaju produkcji i bardzo powaĹźny „grzech”.

Przypadły mi do gustu walki w czasie gry, ktĂłre sprawiały wraĹźenie dość autentycznych w zakresie animacji. Owszem, tu czy Ăłwdzie moĹźna by się uśmiechnąć z politowaniem (turlanie się…), ale stanowią one wysoce satysfakcjonujące doznanie, aĹź szkoda, Ĺźe produkcja ta oferuje tak skromną liczbę rodzajĂłw przeciwnikĂłw (pięć?). Z kolei starcie z bossem w postaci dzika Fenrira wręcz mnie oczarowało, mimo Ĺźe – a właściwie właśnie dlatego – iĹź toczy się ono w warunkach niemal zupełnej ciemności.

Nordycka choinka

Gra nie naduĹźywa elementĂłw zręcznościowych, większy nacisk kładąc na snucie historii i pobudzanie umysłu uĹźytkownika. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe jest od nich wolna, przy czym większość z nich uznałbym za niezbyt trafione – jak chociaĹźby konieczność balansowania ciałem nad przepaścią, mimo Ĺźe w większości przypadkĂłw nasza bohaterka poradzi sobie doskonale bez naszego udziału.

ZastrzeĹźenia moĹźna rĂłwnieĹź sformułować pod adresem „portu” tej produkcji z konsol na komputery domowe. Niestety nie dysponujemy moĹźliwością zapisu w dogodnym dla nas momencie (co z uwagi na mechanikę produkcji potrafi zaboleć w przypadku zbyt częstej śmierci – moĹźe to nawet wiązać się z utratą wszystkich postępĂłw pod sam koniec rozgrywki!), nasza postać porusza się ślamazarnie (nawet biegnąc), produkcja nie oferuje opcji-klawisza ciągłego biegu, sterowanie na klawiaturze sprawdza się zaś dość średnio.

Piękność tylko dla specyficznych koneserów

Atutem gry jest oprawa wizualna. Co prawda nie każdy gracz musi docenić niemal nieustannie towarzyszącą nam makabrę, pewne zastrzeżenia budzi też jakość tekstur, lecz przyznam, iż w trakcie rozgrywki niejednokrotnie zwalniałem tylko by nacieszyć oczy widokami generowanymi przez produkcję, bądź przeciwnie, w czasie walki przyspieszałem bądź wykonywałem zbędne uniki bądź ciosy tylko by ponownie mieć do czynienia z kunsztem animatorów.

Nieco gorzej niestety sprawdza się muzyka, która jest dość estetyczna, ale pozbawiona klimatu, czy to zupełnie oryginalnego, czy to nawiązującego do nordyckiej scenerii. Śmiem twierdzić, że tego rodzaju produkcja, kładąca duży nacisk na klimat, winna pod tym względem cechować się większym rozmachem.

Milusi tuptuś

Hellblade: Senua’s Sacrifice to produkcja ambitna, nie wolna od nowatorstwa na wielu płaszczyznach, a nawet potrafiąca zachwycić. Zarazem gra ta oferuje szereg nawet nie łyĹźek, co wręcz wiader dziegciu, skutecznie odbierając uĹźytkownikowi wiele przyjemności z rozgrywki. Autorzy wykazali się młodzieńczym talentem i wręcz iskrami geniuszu, ale nie wsparli tego rzemieślniczą rzetelnością całokształtu.

Grafika 95% Muzyka 80% Grywalność 60% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY świetna animacja szereg malowniczych lokacji frapujÄ cy bossowie niebanalna w rozwiÄ zaniach i kreacji głównej bohaterki

MINUSY szereg uciÄ Ĺźliwych rozwiÄ zań potrafi zirytować przez powtarzalność zagadki robiÄ się męczÄ ce zbyt deliryczna

Intel Core i5 3570K 3.4 GHz/AMD FX-8350 4.0 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 2 GB GeForce GTX 770/3 GB Radeon R9 280X lub lepsza, 30 GB HDD, Windows 7/8/10