Fani japońskich RPG musieli długo czekać na Ni no Kuni II: Revenant Kingdom – kontynuację gry z 2013 roku od studia Level 5, twĂłrcĂłw takich serii, jak Dark Cloud, Yo-Kai Watch czy Professor Layton. Pierwotnie tytuł miał ukazać się jeszcze w zeszłym roku, ale premierę przesuwano dwukrotnie. Na szczęście miesiąc temu otrzymaliśmy informację o ukończeniu produkcji, a tym samym ostatecznym potwierdzeniu debiutu drugiego Ni No Kuni 23 marca na PC oraz PlayStation 4. Zanim jednak wrĂłcimy do fantastycznego świata stworzonego przez japońskiego dewelopera, moĹźemy zapoznać się z recenzjami Ni no Kuni II: Revenant Kingdom, coraz liczniej pojawiającymi się w Sieci.

Tytuł nie przynosi wstydu poprzedniczce, aczkolwiek mamy tu do czynienia z dość nietypową kontynuacją. Zamiast bowiem „tylko” rozwinąć podstawy wypracowane przez jedynkę, Level 5 nie tylko wprowadziło spore zmiany, lecz takĹźe dodało wiele nowych elementĂłw, raczej niekojarzących się z jRPG. SzczegĂłlnie moĹźe dziwić moduł zarządzania własnym krĂłlestwem, rozwijanym w stylu znanym ze strategii ekonomicznych oraz przez wprowadzanie kolejnych mieszkańcĂłw (tych często rekrutujemy poprzez wykonywanie zadań). Są nawet starcia niewielkich armii, ktĂłrych nie sposĂłb nie porĂłwnać do potyczek rodem ze strategii czasu rzeczywistego, aczkolwiek mocno uproszczonych. Dochodzą do tego fundamentalne zmiany w samej rozgrywce, takie jak rezygnacja z systemu chowańcĂłw (kojarzącego się z serią Pokemon) oraz tur na rzecz walki w czasie rzeczywistym.

MoĹźna by sądzić, Ĺźe dodanie tylu nowości nie ma szans wypaść z korzyścią dla niszowej produkcji o – bądĹşmy szczerzy – nie najwyĹźszym budĹźecie. Jednak zaledwie kilka tekstĂłw wspomina o być moĹźe nadmiernych ambicjach twĂłrcĂłw (vide Destructoid), a nawet ich autorzy mają wiele dobrego do powiedzenia na temat gry. Zdecydowana większość recenzentĂłw nie moĹźe się nadziwić, jak Level 5 udało się wprowadzić tyle elementĂłw w taki sposĂłb, by kaĹźdy z nich miał swĂłj urok, a razem tworzyły spĂłjną całość. Walka jest prosta i intuicyjna, ale posiada ukrytą głębię; zarządzanie krĂłlestwem i potyczki a’la RTS potrafią wciągnąć na długo, a zadania są liczne i interesujące. Jednocześnie nie zapomniano o fabule – historia Evana i Rolanda zaczyna się z przytupem i zasadniczo nie ustępuje wydarzeniom przedstawionym w jedynce, choć nie zabrakło bardziej krytycznych tekstĂłw, ktĂłrych autorzy czują lekki niedosyt (IGN, Destructoid). Wypada zaznaczyć, Ĺźe choć dwĂłjka rozgrywa się w tym samym świecie, to stanowi samodzielną opowieść, tak więc znajomość losĂłw Oliviera i spółki nie jest niezbędna do zabawy.

Większych zastrzeżeń nie wzbudził angielski dubbing gry, choć część serwisów ma zastrzeżenia do głosów niektórych postaci (na przykład Evana). Niemniej jeśli ktoś preferuje grać z japońskimi dialogami, może je błyskawicznie ustawić w opcjach gry. Dobrze wypadła też muzyka, mimo zastrzeżeń recenzentów co do zbytniej powtarzalności pojedynczych utworów. Natomiast oprawa wizualna to jeden z mocniejszych elementów gry, jako że ponownie otrzymaliśmy kolorową grafikę niczym z filmów studia Ghibli.

Źródło:
"Entelarmer" - GRY-OnLine