Rok 1894. Śląsk Cieszyński. W karwińskiej kopalni następuje wybuch, w którym ginie 235 mężczyzn. Życie wielu rodzin zmienia się bezpowrotnie, a świat, który znają, znika w jednej chwili. Tylko stary kościół nadal stoi na swoim miejscu, niemy świadek płynącego czasu.
Barbara, Ludwik, Julka, Basia – ich losy splecione są z Karwiną, której kopalnie żywią ich rodziny. Kolejne lata po tragedii to czas, w którym kobiety muszą wziąć los we własne ręce. Walczą o przetrwanie, ale też szukają swojego szczęścia – budują nowe życie pośród gruzów starego porządku.
Sytuacja na Śląsku Cieszyńskim z czasem staje się burzliwa. Polacy i Czesi budzą się w nowym świecie, targanym zmianami i konfliktami. Jak odnajdą się w nim dawni sąsiedzi, pragnący jedynie żyć według zasad, które znali do tej pory? I czy znajdzie się miejsce dla tych, którzy nie godzą się na los zapisany w czarnym kamieniu węgielnym?
Polska jest jednym z tych nielicznych państw w Europie i na świecie, które nie ma żadnych sporów granicznych ze swymi sąsiadami. Jeszcze nie tak dawno było inaczej, ale jednym z mniej znanych konfliktów – w trakcie którego również padały strzały – był spór o Zaolzie, którego polskie losy współcześnie są już właściwie zapomniane na północ odeń. Choćby po to, by sobie o nich przypomnieć warto sięgnąć po książkę wywodzącej się stamtąd czeskiej pisarki.
Nie jest to jednak książka, której oś obracałaby się wokół kwestii narodowościowych, a już z pewnością nie stanowią one jej głównego wątku. Owszem, są w niej obecne, będąc potraktowane z należytą uwagą i bynajmniej bez „wielkoczeskiego” zacietrzewienia, lecz nade wszystko książka ta stanowi kronikę kochanego miejsca, położonego na uboczu wielkiego świata i wielkiej historii, acz od których są uzależnione jego losy.
Choć niemało uczucia przemawia przez autorkę, to nie jest ona miłosierna dla swoich postaci, co sprawia, iż czytelnikiem nieraz targają silne uczucia i zastanawia się on, czy na pewno pragnie on kontynuować lekturę. Mimo wszystko warto to uczynić, jakkolwiek bowiem mamy do czynienia z beletrystyką, to jednak postaciami z krwi i kości żyjącymi w światem rządzonym przez te same prawa, co i nasza współczesność.
Momentami podczas lektury zastanawiałem się, na ile autorka jest zbliżona duchem i doświadczeniem z pisarzem wywodzącym się z niedalekich regionów, położonych po drugiej stronie granicy, a mianowicie
Szczepanem Twardochem. Oczywiście różnice stylów i zainteresowań są znaczne, podobnie jak i historie portretowanych krain, lecz tego rodzaju analogie nie wydają mi się kompletnie chybione.
„Krzywy kościół” to powieść o nas, Europejczykach z centralnej części kontynentu, i naszej historii, lecz również o nas, po prostu ludziach, targanych przez różnorakie namiętności. Niemało w niej cierpienia, lecz i pewnej nie aż tak bolesnej nostalgii.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
