W generowanym losowo i utrzymanym w pikselowej stylistyce świecie Stoneshard można się zatracić. Oglądanie bujnych lasów, łąk czy sawann, napotykanie charakterystycznej dla danego otoczenia zwierzyny, którą możemy w razie potrzeby upolować na mięso i skóry, daje poczucie złudnego bezpieczeństwa. Niemal idzie zapomnieć z jaką grą obcujemy, jednakże za zasłoną mgły wojny czyha niejedno zagrożenie. Zbierając rosnące w cieniu drzew grzybki i zioła, nagle zza drzewa przysłaniającego pole widzenia wyłania się wataha wilków czy ekipa bandytów, a gracz już wie, że ma przekichane. W tej grze w starciu dwóch na jednego, zazwyczaj wygrywa tych dwóch, szczególnie na początku. Chyba, że to będzie niedźwiedź. Niedźwiedź zawsze wygrywa.



Postać rozwijamy w sposĂłb dość nietypowy. Podnosząc poziom doświadczenia otrzymujemy do rozdania dwa punkty atrybutĂłw (w tej roli chociaĹźby siła, wola, czy percepcja) oraz jeden punkt umiejętności. O ile te pierwsze nie mają istotnego wpływu na wzmocnienie naszego bohatera, a raczej jedynie o podparcie obranej ścieĹźki rozwoju, o tyle umiejętności to inna bajka. Decydując się na porzucenie idei klas, poĹźytkując punkty moĹźna rozmieszczać je we wszystkich drzewkach i ostateczna rola postaci wynika właśnie z tychĹźe wyborĂłw. Piromanta z tarczą i toporem? Jasne. Zwinny wojownik z dwoma mieczami? Nie ma problemu. Ciężkozbrojny kusznik z kijem? Dziwne, ale da radę. Wymieniać moĹźna jeszcze długo. Nietypowość polega zaś na tym, Ĺźe aby rozwinąć dane drzewko, musimy znaleźć – bądĹş nabyć – odpowiedni tom z wiedzą na jego temat. Skutkuje to nierĂłwnymi rozgrywkami, kiedy upatrzona księga będzie długo nieuchwytna, zaburzając płynny rozwĂłj postaci.

Stoneshard uczy – zabierając nóş na strzelaninę, giniesz. Dbanie o rynsztunek jest kluczowe – zarĂłwno o jego stan, jak i o zdobywanie. A jest w czym przebierać. Liczne uzbrojenie i pancerze są naprawdę róşnorodne i ładne, aĹź chce się je nosić. Kontrintuicyjnie do większości gier, najlepszy ekwipunek znajdziemy nie grabiąc ciała poległych wrogĂłw – i słusznie, w końcu skąd gromada bandziorĂłw miałaby na wyposaĹźeniu wysokiej jakości sprzęt, utrzymując go w dobrej kondycji? - a nabywając go u odpowiednich kupcĂłw. Nie jest to tania zabawa, a handlarze nie zaoferują swych najlepszych towarĂłw byle najemnikowi (dlaczego? PrzecieĹź pieniądz nie śmierdzi) – stąd konieczność budowania pozytywnej reputacji z osiedlami, wykonując dla nich zadania. W obecnym etapie produkcji osiągnięcie najwyĹźej moĹźliwej renomy zajmuje niemało czasu, więc przy chęci nabycia najlepszego wyposaĹźenia czeka na nas (zbyt) wiele podobnych do siebie lochĂłw.



Obecnie największe kontrowersje wzbudza system zapisĂłw gry i to on jest głównym „zniechęcaczem” potencjalnych entuzjastĂłw. Na ten moment grę zapisywać moĹźemy tylko i wyłącznie kładąc się do snu w jednej z dwĂłch dostępnych tawern. Tak, to oznacza, Ĺźe gdy w trakcie rozgrywki nagle wypadnie coś zmuszającego nas do wyłączenia gry – nie ma moĹźliwości zapisu i tracimy postęp. Alternatywnie – po wyczerpującym wypełnieniu kontraktu wracamy obładowani łupami, w trakcie podróşy powrotnej napotykamy grupę adwersarzy, a nasza połamana postać nie daje im rady – ponownie tracimy postęp. System o tyle kontrowersyjny, o ile nagradza zatwardziałych graczy, karząc tych mogących poświęcić mniej czasu na rozgrywkę. W mojej ocenie zdecydowanie konieczne jest jego (opcjonalne) złagodzenie.

Fenomenalny jest system Ĺźywotności, ran i obraĹźeń. Nigdy więcej punktĂłw Ĺźycia oznaczających nic. KaĹźdy otrzymany cios oznacza mniejsze lub większe uszkodzenie jednej z części ciała, co w efekcie przekłada się na ogĂłlny stan zdrowia. Złamania czy krwawienia naleĹźy opatrywać, wykorzystując odpowiednie środki – od tych konwencjonalnych, jak usztywniacze czy bandaĹźe, do tych mniej, jak pijawki, zioła i maści. KaĹźde obraĹźenie przynosi zaś bĂłl – ten moĹźna zwalczać np. najtańszą gorzałą, a pozostawiony samemu sobie moĹźe mieć negatywny wpływ na kondycję psychiczną naszego bohatera, doprowadzając do obłędu i innych schorzeń.



Mimo, iĹź w grze obecnych jest juĹź wiele systemĂłw (tudzieĹź podwalin) – przed Stoneshard i jego twĂłrcami jeszcze długa tułaczka. W zaleĹźności od oczekiwań i podejścia do rozgrywki, rzeczona pozycja moĹźe wciągnąć jedynie na jednorazowe przewertowanie zawartości – a i to moĹźe się nie udać, w wyniku połączenia poziomu trudności, „grindu” i braku dowolnych zapisĂłw. Dla czerpiących przyjemność z taktycznej walki i wyprĂłbowywania kolejnych „buildĂłw” postaci, Stoneshard oferuje znacznie więcej. W przeciwnym razie – opierając się na podanych przez twĂłrcĂłw planach rozwoju – do tytułu na powaĹźnie warto siąść dopiero w 2021 roku, a w celu przetestowania polecam darmowy prolog.