Rozwijanie umiejętności w dziedzinie uzbrojenia pozwoli ci skorzystać z coraz to potężniejszych narzędzi zagłady ( jedynie klasyczna broń obuchowa jaką niewątpliwie jest przyjaciel każdego szanującego się mechanika - klucz płaski nie wymaga żadnych talentów) oraz zwiększy zadawane obrażenia. W grze istnieją cztery rodzaje broni: standardowa (palna), energetyczna (lasery, EMP), ciężka ( granatniki itp) oraz egzotyczna (śmiercionośne zabawki będące wytworem pozaziemskiej technologii) oraz różne rodzaje amunicji i różne tryby prowadzenia ognia, więc na monotonię podczas strzelanin raczej nie będziesz narzekać.

Uprzejmie przepraszam, nie wie pan przypadkiem którędy do maszynowni?

Moce psioniczne pozwolą Ci zmieniać naturę rzeczywistości samą siłą twych myśli. Zapomnij o tanich popisach w rodzaju wyginania łyĹźeczek wzrokiem – spopiel swych wrogĂłw ognistą kulą, korzystaj z telekinezy, zmuś własny organizm do regeneracji. Psionicznych zaklęć jest wiele i są one na tyle róşnorodne, Ĺźe wprawnie korzystający z nich gracz będzie w stanie pokonywać kolejne pokłady statku bez uĹźycia broni czy talentĂłw technicznych (aczkolwiek będzie to bardzo trudne). Zdolności techniczne są niezbędne do przetrwania w futurystycznej rzeczywistości. Najprzydatniejszą z nich jest znajomość hakerskiego rzemiosła, ktĂłra pozwoli ci otwierać elektroniczne zamki, wyłączać systemy alarmowe czy przeprogramowywać bluzgające ołowiem i laserem wieĹźyczki. Będąc złotą rączką będziesz mĂłgł takĹźe naprawiać, konserwować i modyfikować posiadaną broń ( uzbrojenie w SS2 zuĹźywa się z czasem, na ogół bardzo krĂłtkim). Przeszkolenie naukowe pozwoli ci odkrywać słabe punkty przeciwnikĂłw, analizować obce artefakty i wykorzystywać je dla własnych celĂłw.

A tutaj akurat nie pomalowaliśmy Dekoralem

RozwĂłj postaci wymaga specjalizacji, gdyĹź niemoĹźliwe jest osiągnięcia mistrzostwa w kaĹźdej dziedzinie. Dzięki temu do SS2 moĹźna wracać wielokrotnie, zmiana specjalizacji diametralnie zmienia styl rozgrywki a więc i wraĹźenia z niej płynące. Będziesz potrzebował wielu talentĂłw by przetrwać, gdyĹź snujące się po pokładach „Von Brauna” monstra nie należą do prostych do połoĹźenia trupem przeciwnikĂłw.

Walka, będąca istotną częścią gry, jest dość wymagająca – aby skutecznie eliminować wrogĂłw będziesz zmuszony do nieustannego Ĺźonglowania uzbrojeniem i ekwipunkiem pomocniczym, a za kaĹźdy błąd czy chwilę nieuwagi przyjdzie ci zapłacić słoną cenę.

SI SS2 stoi na słabym, rozpatrywanym z punktu widzenia współczesnych standardów, poziomie. Wrogowie agresywnie reagują nie tylko na twój widok ale także na wytworzone przez ciebie hałasy, a gdy już cię zlokalizują nie popuszczą aż do śmierci, twojej lub ich. Brak sprytu rekompensują uporem. Nie prowadzą skoordynowanych działań (co nie jest tak wielkim mankamentem zważywszy na fakt, że i tak najczęściej będziesz miał do czynienia z pojedynczymi przeciwnikami), nie wykorzystują przewagi taktycznej oferowanej przez rozkład korytarzy, nie chowają się za przeszkodami, nie realizują prymitywnych nawet zasadzek. Wrogowie są głupi, więc nie masz co liczyć na zapierające dech w piersiach manewry zakończone satysfakcjonująco wymagającą wymianą ognia. Oczywiście wypominanie tego typu uchybień grze mającej osiem lat na karku nie jest w pełni uczciwym zabiegiem, tym bardziej, że rozgrywka jest na tyle intensywna, iż raczej nie będziesz miał czasu na negatywną krytykę poczynań komputerowych przeciwników.

Większość czasu niepoświęconego na wymianę ognia i ciosĂłw spędzisz na poszukiwaniu kluczy, kodĂłw do drzwi i innych niezbędnych do posunięcia fabuły do przodu przedmiotĂłw i informacji. Chcąc nie chcąc przyjdzie ci teĹź wcielić się w rolę szabrownika przywłaszczającego sobie sprzęty należące do świętej pamięci załogantĂłw. Warto się do tego niecnego procederu przyłoĹźyć gdyĹź w, z pozoru nieistotnych, pojemnikach i lokacjach moĹźna znaleźć skarby, ktĂłre mocno podniosą szansę na przetrwanie. Poszukiwania mogą okazać się frustrujące, gdyĹź wewnętrzna architektura „Von Brauna” jest monotonna a sieć korytarzy i pomieszczeń skomplikowana. Poziomy są dobrze zaprojektowane, monotonia i komplikacja wynikają z załoĹźeń fabularnych i są jak najbardziej na miejscu. Świadomość tego faktu nie ukoi jednak twych nerwĂłw gdy spędzisz godzinę na tułaniu się po pokładzie w poszukiwaniu jakiegoś futurystycznego gadĹźetu.

Czas na chwilę aktywnego relaksu - miotanie granatem do kosza

SS2 oferuje teĹź moĹźliwość zabawy w trybie multiplayer, choć w tym przypadku „multiplayer” jest zbyt szumnym określeniem. Zagrać mogą jedynie dwie osoby i tylko w trybie kooperacji. MoĹźliwość ta została zaimplementowana dopiero w poprawce do gry i jako taka nie jest idealnie dopracowana, oferuje jednak zdecydowanie odmienne doświadczenie a gra z kolegą czy koleĹźanką jest zapewne wielką frajdą. Zapewne, a to dlatego, Ĺźe nie dane mi było przekonać się o tym empirycznie za sprawą trudności natury technicznej.

Czas obszedł się z SS2 łaskawie, jednak niektĂłre aspekty gry zostały solidnie nadgryzione jego zębem. SzczegĂłlnie uciążliwe są problemy wynikające z braku kompatybilności programu ze współczesnymi systemami operacyjnymi i sprzętem i nadają tytułowi ironicznego wydĹşwięku. Uruchomienie gry wymaga odrobiny wysiłku, zmuszenie jej do bezawaryjnego funkcjonowania wymaga informatycznej ekwilibrystyki – jest jednak moĹźliwe o ile wie się co robić.

Na wstępie wspominałem, że SS2 wydała mi się grą prostą i przyjemną do zrecenzowania. Bardzo szybko przekonałem się, że nie mogłem pomylić się bardziej. W przypadku SS2 jakość rozgrywki nie wynika z jakości tworzących grę elementów, jej sekret opiera się raczej na idealnym dopasowaniu do siebie poszczególnych części tak aby tworzyły dającą szokująco wiele rozrywki całość. Ta oryginalna synteza gatunków umyka standardowym narzędziom opisu i oceny gdyż to czy będziesz się przy niej dobrze bawić zależy głównie od ciebie.

Ĺťuli moĹźna spotkać wszędzie – nawet we wnętrzach kosmicznych monstrĂłw

JeĹźeli jesteś fanem fantastyki naukowej, jesteś w stanie przeboleć brzydotę epatującą z kaĹźdego prawie elementu wizualnego gry, jesteś na tyle wytrwały i cierpliwy by przetrząsać do skutku kaĹźdy z ogromnych pokładĂłw Von Brauna i lubisz odrobinę wirtualnej grozy to mogę Ci polecić SS2 z czystym sercem. JeĹźeli nie odpowiadasz tej charakterystyce to i tak warto po ten tytuł sięgnąć, moĹźe przykuje cię do komputera na długie godziny, choć i moĹźe odrzuci po kilku zaledwie minutach. Bez względu na rezultat będziesz mĂłgł wtedy podczas zaĹźartej dyskusji z innymi graczami z wypiętą piersią i dumą w głosie obalić wszystkie argumenty oponenta w dyspucie jednym krĂłtkim stwierdzeniem: „Ja grałem w System Shock 2, chłopcze. Znam się na grach a ty jesteś nikim i nie poznałeś nic.”

Grafika 30% Muzyka 80% Grywalność 80% Ocena końcowa 90%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY niepowtarzalny klimat mistrzowsko prowadzona narracja oryginalne poĹ‚Ä czenie gatunkĂłw FPS i RPG genialnie podłoĹźone głosy tytuł, do ktĂłrego moĹźna wracać wielokrotnie

MINUSY antyczna grafika słaba mechanika walki i SI wymaga dużo cierpliwości

Pentium 200 lub ekwiwalent, 32 MB RAM, karta graficzna z 4 MB pamięci, 200 MB wolnego miejsca na dysku.