Subway Midnight

Informacje o grze Nazwa gry: Subway Midnight Gatunek: symulator chodzenia (horror) Producent: Bubby Darkstar Cena: 35,99 PLN Recenzent: „FaultyGear” Ocena: 80%

Horror jako gatunek cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem na scenie gier indie, co udowadniają raz po raz mniej lub bardziej udane klony P.T., FNaF oraz retro wycieczki do czasĂłw i mechanik pierwszego ResidentEvil. Horrory indie to jednak nie tylko kopie sprawdzonych tytułów, ale teĹź ciekawe eksperymenty i maleńkie gierki warte uwagi, choćby ze względu na styl i atmosferę. Do takich tytułów naleĹźy debiut artysty pod pseudonimem Bubby Darkstar – Subway Midnight.

Metro o północy ma w sobie coś niepokojącego, jak to często bywa z przestrzeniami liminalnymi -– zawieszeniem pomiędzy dwoma wymiarami, byciem „pomiędzy”. Ogromna i pusta przestrzeń przechodnia, echo naszych krokĂłw, przytłumione światło – w takim miejscu odnajdujemy dziewczynę będącą naszą protagonistką. Na peron wjeĹźdĹźa pociąg – ostatnie połączenie, o północy. Obok naszej bohaterki na stacji czeka spowita w ciemność wysoka postać, wśrĂłd cieni widoczne są jedynie jej pobłyskujące oczy i zbyt szeroki uśmiech. Bohaterka pospiesznie wsiada do wagonu. Postać spotkana na stacji nie jest bynajmniej zwykłym podróşnym, wydaje się być zamieszana w serię zaginięć pasaĹźerĂłw dokładnie tego pociągu do ktĂłrego nasza podopieczna właśnie wsiadła.

Gra lubi pobawić się kontrastem między stylami graficznymi

Od tego momentu czeka nas psychodeliczna podróş przez wydający się nie mieć końca pociąg, wyjęta Ĺźywcem z miejskich legend – historia jednak nie jest nam przedstawiona w sposĂłb bezpośredni, a w grze nie pada właściwie ani jedno słowo.

Gameplay jest bardzo prosty i zrozumiały. Przechodzimy przez kolejne wagony obserwowani przez statyczną kamerę. W kolejnych etapach mamy do rozwiązania drobne zagadki, choć nie wszystkie są wymagane do ukończenia gry. Pomijanie zagadek i parcie do przodu jak taran bez zwracania uwagę na pewne interakcje gwarantuje nam jednak złe zakończenie. Aby tego uniknąć, trzeba zainteresować się uwięzionymi w pociągu zagubionymi duszami. NajwyraĹşniej potrzebują one pewnych przedmiotĂłw i doświadczeń aby mĂłc uwolnić się ze swojego więzienia, co moĹźemy zapewnić poprzez naszą spostrzegawczość i chęć interakcji. Pomoc niektĂłrych duchom jest nieco bardziej skomplikowana, a co ciekawe nie da się pomĂłc wszystkim za pierwszym podejściem. Dokładnie tak – gra wymaga zdobycia tego złego zakończenia za pierwszym razem, aby potem mĂłc dążyć do szczęśliwego zakończenia. Lecz nim jednak ktoś przewrĂłci oczami na myśl o przechodzenia tego samego po kilka razy zanim odkryje co naleĹźy zrobić, warto wspomnieć, Ĺźe gra naprawdę szanuje nas pod tym względem.Wszystkie segmenty ktĂłre ukończyliśmy pomyślnie pomagając duszom są przy następnym podejściu po prostu pomijane, co czyni uzyskanie dobrego zakończenia znacznie przyjemniejszym.

Księżycowy ogrĂłd upchany w wagoniku metra wyglÄ da całkiem nieĹşle

Odnośnie rzeczy nieco mniej przyjemnych – statyczna kamera potrafi być zdradziecka. Pokazuje ona tak na dobrą sprawę tylko jedną perspektywę, co moĹźe być problematyczne w róşnego rodzaju labiryntach lub teĹź fragmentach wymagających precyzyjnego poruszania się. Na minus liczy się teĹź miejscami przyprowadzające o bĂłl głowy wykorzystanie błyskĂłw, rażącego światła i róşnorakich filtrĂłw. Nawet nie mając epilepsji, nie oznacza to Ĺźe będzie dobrze – efekty wykorzystane mogą skończyć się chociaĹźby bĂłlem głowy dla osĂłb wraĹźliwych na miganie. Na szczęście Subway Midnight ma teĹź ostrzeĹźenia dla tych, ktĂłrzy mają powaĹźniejsze dolegliwości jak np. epilepsję.

Grafika jest zdecydowanie najmocniejszą stroną tytułu. JuĹź na pierwszy rzut oka zapowiada się nieĹşle – urocze rysowane postaci poruszają się w wymodelowanym w 3D świecie. Im dalej jednak, tym ciekawiej. Mamy tu na przykład wspomniane wcześniej filtry, zniekształcenia czy nawet etap wyglądający jakby Ĺźywcem wzięty z gry IMSCARED. Mniej lub bardziej gwałtowne zmiany pomagają w budowaniu klimatu, co widać na przykład w momentach w ktĂłrych w pewnym momencie znienacka nasza rysunkowa bohaterka spotyka istoty trĂłjwymiarowe – nie da się ukryć, Ĺźe taki kontrast działa niesamowicie na wyobraĹşnię.

Obecności Czarnego Monolitu mimo wszystko nie stwierdzono

UdĹşwiękowienie gry jest jak dla mnie niezłe, odgłosy otoczenia zwłaszcza świetnie się sprawdzają, a ta muzyka ktĂłra rozbrzmiewa jest bardzo nastrojowa. Gra wie teĹź jak dla dobrego efektu zastosować ciszę, co jest zawsze na plus. Z tym jednak kontrastuje prĂłba miejscami nieco zbyt nachalnego wykorzystywania pewnego nagłego, głośnego dĹşwięku brzmiącego jak uderzenie w metalową powierzchnię. Mam wraĹźenie, Ĺźe jest on naduĹźywany, co jest dość nieprzyjemne bo zagłusza on wszystko inne. Zakładam, iĹź ma być on dodatkową formą jumpscare’Ăłw, jako dodatek do tych kilku ktĂłre się w grze pojawiają, ale nie jest on skuteczny tylko denerwujący.

Podsumowując, Subway Midnight to naprawdę ciekawe doświadczenie, w dodatku dostępne za dość nieduże pieniądze. Może i nie dostajemy w ręce przerażającego na śmierć horroru, ale za to otrzymujemy ciekawy klimat, pewną dozę psychodeli oraz po prostu dobrą grę.

Widzisz koleżanko, mój stary to fanatyk wędkarstwa...

Przy okazji, warto po ukończeniu gry sprĂłbować uruchomić ją jeszcze raz parę minut po północy… MoĹźe nas mile zaskoczyć.

Grafika 95% Muzyka 60% Grywalność 70% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY interesujÄ ce miejsce osadzenia akcji świetne wykorzystanie róşnych stylĂłw graficznych intrygujÄ ca atmosfera rozsÄ dna liczba jumpscareĂłw szanuje nasz czas – przy kolejnych prĂłbach zdobycia dobrego zakończenia pomija ukończone prawidłowo etapy niewielka cena

MINUSY udĹşwiękowienie jest ok, ale z reguły przyćmiewa je straszakowe bębnienie miejscami problematyczna kamera kolory i światło mogÄ czasem przyprawić o bĂłl głowy jeĹźeli szukacie strasznego horroru to… szukajcie dalej

Procesor 2 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki Nvidia GTX 750 lub podobna, 3 GB HDD, Windows 8/10