Regalia: Of Men And Monarchs

Informacje o grze Nazwa gry: Regalia: Of Men And Monarchs Gatunek: jRPG Producent: Pixelated Milk Dystrybutor: CDP.pl Cena: 69,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 80%

Są cywilizacje, ktĂłrych kultury jawią się jako szczegĂłlnie atrakcyjnie, bardziej od innych. Czasami jest to efektem ich odmienności, swobodnym podejściem do tego, co we własnej kulturze jest tabu – a przez to uzyskuje posmak owocu zakazanego. I tak Europejczyk, ktĂłry ma za sobą etap ekspansji na cały świat, zachwycił się kulturą Japonii, szczegĂłlnie jej dziełami plastycznymi i architektonicznymi, w nieco mniejszym stopniu zaś ulegając fascynacji ichniejszą literaturą czy muzyką. Nie inaczej rzecz się miała z grami wideo, ktĂłry wykształciły odrębną klasyfikację dla j(apanese)RPG. Co jednak nieoczywiste, tenĹźe Europejczyk szybko zapragnął adaptacji obcych rozwiązań, wnosząc weń własne wyczucie estetyki. Tak powstała Regalia: Of Men and Monarchs.

Jakkolwiek graczowi od początku towarzyszą angielskie odgłosy – ba, sam tytuł produkcji jest anglojęzyczny – to mamy jednak do czynienia z produkcją polskiego Pixelated Milk, co się miejscami mniej czy bardziej wyraĹşnie objawia, najbardziej jednak chyba przy spolszczonych tytułach i opisach tzw. osiągnięć.

W trakcie gry wcielamy się w niejakiego Kay’a Lorena, ktĂłry podczas podróşy (w towarzystwie niezwykle ponętnych niewiast – ktĂłre jednak pruderyjnie okazują się jego siostrami – oraz niemniej przystojnego mężczyzny – ktĂłry podręcznikowo okazuje się tyleĹź przyjacielem, co i wiernym sługą) odkrywa, Ĺźe pochodzi nie z jakiegośtam drobnoszlacheckiego rodu o nobliwej (choć bliĹźej nieznanej) przeszłości i mizernej teraĹşniejszości, lecz z iście monarszej dynastii, ktĂłrej sądzone jest przywrĂłcić do blasku Ascalię, rodzimą krainę praszczurĂłw.

Gwendolyn nie omieszka wypomnieć innej dziewoi stroju striptizerki

Oczywiście w tej andersenowskiej narracji kryje się mały haczyk – monstrualne długi, spoczywające na rodzie. Jeszcze bardziej szczęśliwy od naszego Kay’a jest więc przedstawiciel wierzycieli, ktĂłry ku swej nieskrywanej radości odkrywa nowego dłuĹźnika, z ktĂłrego moĹźe egzekwować, zdawałoby się, dawno spisane na straty wierzytelności. Ot, taki puchar miodu z solidną beczką dziegciu.

W konsekwencji wskutek splotu róşnorakich dalszych czynnikĂłw musimy wykonywać szereg róşnorakich zadań – a no eksplorować kolejne sąsiednie krainy, a to rozwijać relacje z poszczegĂłlnymi postaciami, wspierać rozwĂłj lokalnej przedsiębiorczości, czy choćby… łowić ryby, ku chwale Ascalii i rodu LorenĂłw. Jesteśmy jednak limitowani czasem, co oznacza, Ĺźe w Ĺźadnym razie nie dane nam będzie zadośćuczynić więcej niĹź około dwĂłm trzecim wszystkich wyzwań.

Niegłupi mechanizm towarzyszy wspomnianej eksploracji. KaĹźda lokacja dzieli się bowiem na trzy rodzaje „pĂłl” – bitewne, na ktĂłrych toczymy walki z mniej czy bardziej (raczej mniej) typowymi dla gatunku przeciwnikami, bez moĹźliwości jakichkolwiek negocjacji, przygodowe, w trakcie ktĂłrych stykamy się z fabularną opowieścią, na ktĂłrej bieg z reguły w ten czy inny sposĂłb moĹźemy wpłynąć, oraz wypoczynkowe, na ktĂłrych moĹźemy zebrać siły wymęczeni dotychczasowymi starciami (ale czas płynie nieubłaganie…).

...choć dobór przez Signy stroju do warunków klimatycznych faktycznie jest kontrowersyjny

Walki same w sobie są dość nierĂłwne – niektĂłre cechują się daleko posuniętą prostotą, inne potrafią jednak poirytować, zwłaszcza jeśli gracz jest zainteresowany dodatkowymi bonusami wiążącymi się z osiągnięciem celĂłw pobocznych (niektĂłre z nich są naprawdę wymagające). Trzeba jednak przyznać, Ĺźe element ten dostarcza niemałej przyjemności, ba, zwykłej frajdy. Nie to, Ĺźe nie da się go poprawić bądĹş ulepszyć, niemniej jednak i tak sam w sobie prezentuje się dość okazale.

Tu zresztą pojawia się pewna niesamowita opcja – mianowicie uruchomienie gry w tzw. trybie fabularnym pozwala uniknąć WSZYSTKICH starć, bez utraty jakichkolwiek związanych z nimi bonusĂłw. Działa to w ten sposĂłb, iĹź sama walka jest inicjowana, lecz jednym klawiszem moĹźna zadeklarować, Ĺźe jest się tak dobrym, Ĺźe i tak by się zwyciężyło osiągając wszystkie moĹźliwe cele. Banalne w swej prostocie, czyĹź nie?

Najciekawszym elementem – jak przystało na role-play’a – jest rozwijanie relacji z innymi postaciami. KaĹźda z nich skrywa pewną historię, mniej czy bardziej spodziewaną, lecz z reguły satysfakcjonującą. Warto poświęcić tej sferze więcej czasu (a takĹźe ponownie uruchomić kampanię – dwie pary postaci bowiem wzajemnie się wykluczają), gdyĹź wyraĹşnie widać, Ĺźe stanowiła ono oczko w głowie twĂłrcĂłw.

Grę przesyca wszechobecny humor. Ku swemu pewnemu zdziwieniu stwierdzam jednak, Ĺźe jest on nie najniĹźszych lotĂłw – owszem, nie obejdzie się bez nawiązań do całej (pop)kultury, lecz nawet one są dość wysmakowane i nie zawsze oczywiste. Regalia jest jedną z nielicznym produkcji, gdzie lektura dialogĂłw potrafi dostarczyć prawdziwej intelektualnej przyjemności. Mało tego, dotyczy to nawet samego zakończenia, gdzie gracz jest raczony sensownie zaskakującym zwrotem akcji. Trzeba jednak zaznaczyć, iĹź pomimo swej cukierkowej oprawy wizualnej nie wszystkie z tych ĹźartĂłw są adresowane do graczy najmłodszych, a nawet umiarkowanie dojrzałych.

W Ascalii faktycznie jest co robić - choć głównie to plotkować

Jak juĹź wspomniano wyĹźej – gra jest naprawdę przyjemna dla oka. Te wszystkie barwy nie powodują oczopląsu czy nawet zwykłego przesycenia, rodzą raczej wraĹźenie czynienia z prawdziwie kolorową bajką, mimo Ĺźe gra takowej nie stanowi. To samo dotyczy rĂłwnieĹź muzyki, słowem kluczem zaś wobec całości jest – dystans. Chodziło o daleko posuniętą umowność, uśmiech zrozumienia – i faktycznie gra rodzi tego rodzaju reakcje emocjonalne.

Regalia: Of Men and Monarchs cechuje się pomniejszymi felerami, jednakże to w istocie kawał dobrej roboty, niemal w każdej sferze i na każdym poziomie. Dzięki swej wdzięcznej oprawie audiowizualnej nie zestarzeje się i za wiele lat, inteligencja wszechobecnych gagów będzie zaś nieodmiennie bawiła. Nie pozostaje nic innego, by życzyć producentom, by gra przeobraziła się w pierwszą część serii.

Grafika 85% Muzyka 80% Grywalność 85% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY bezstresowa całkiem urozmaicona oprawa wizualna muzyka pomimo swej prostoty wpada w ucho. Niestety dobrze zoptymalizowana godna lokalizacja szereg gagów jest naprawdę zabawnych zakończenie

MINUSY liniowość niektĂłre Ĺźarty sÄ na granicy dobrego smaku zinfantylizowana oprawa mogłaby sugerować, Ĺźe to gra dla dzieci - NIE, NIE JEST raczej na pojedyncze podejście (no, półtora...) limity czasowe - po co?

Intel Core 2 Duo E8400 3.0 GHz/Athlon 64 X2 6000+ 3.0 GHz, 4 GB RAM, karta grafiki 512 MB GeForce 9600 GT/Radeon HD 3850 lub lepsza, 5 GB HDD, Windows 7(SP1)/8.1/10