Obduction

Informacje o grze Nazwa gry: Obduction Gatunek: przygodĂłwka Producent: Cyan Wydawca: Techland Cena: 59,90 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Nazwisko braci Miller współcześnie zdaje się być zapomniane. Możliwe by było sformułowanie tezy, iż przyczyną ich sukcesu było ochocze skorzystanie z formatu CD, lecz po nadrobieniu tego handicapu przez konkurencję okazało się, że nie mają oni nic więcej do zaproponowania, tak że ostatnia część ich sztandarowego cyklu Myst wyszła ponad dekadę temu, od tego czasu zaś ograniczają się oni do odcinania kuponów na zasadzie nostalgii. Prawdziwość tej tezy miało jednak zweryfikować Obduction, czyli zupełnie nowa produkcja starego typu. Z jakim rezultatem?

Już na wstępie należy zaznaczyć, że gra nie ma absolutnie żadnych związków z serią Myst, nie jest żadnym sequelem, prequelem, restartem czy spin-offem, w konsekwencji czego nieznajomość kanonu (o którą z uwagi na upływ czasu wszak dość łatwo) nie stanowi absolutnego żadnego problemu.

Arizona czy jednak niekoniecznie?

Swoją przygodę rozpoczynamy w pustynnym świecie, który bynajmniej nie jest żadnym mitycznym, lecz stanowi wariację na temat amerykańskiej Arizony. Szybko jednak orientujemy się, że owa znana nam rzeczywistość przenika się z zupełnie fantastycznym uniwersum.

Gracz jest zaś kompletnie anonimową postacią, bez Ĺźadnego imienia czy historii, ba, nawet bez predefiniowanej płci, tą cechę moĹźna bowiem ustalić osobiście (a wpływa ona wyłącznie na rodzaj rzucanego cienia) – co tylko umacnia uczucia kompletnej anonimowości i wyobcowania.

Przed laty toczyły się zaĹźarte dyskusje pomiędzy zwolennikami niczym nieskrępowanego trĂłjwymiaru obserwowanego z perspektywy pierwszej osoby, a mechanizmu „węzłów” łączących statyczne lokacje niczym w aplikacji Street View. I jakkolwiek mogłoby się zdawać, Ĺźe postęp technologiczny ostatecznie rozwiązał spĂłr na rzecz tego pierwszego rozwiązania, to – cóş za rechot historii – w związku z implementacją urządzeń wirtualnej rzeczywistości znowu zaczyna on nabierać rumieńcĂłw. Ludzie z Cyan zdecydowali się więc na salomonowe rozwiązanie – wybĂłr pozostawili indywidualnym preferencjom kaĹźdego gracza, pozostawiając mu swobodę przełączania się pomiędzy oboma trybami.

Mechanicystyczne piękno

Ostatnimi czasy niezwykle popularne stały się róşnorakie tzw. symulatory chodzenia, gdzie rola gracza ogranicza się wyłącznie do eksploracji udostępnionego mu wyrywka świata i odkrywania jego historii. Wszystko to zaś w sennej atmosferze wolnej od jakiegokolwiek stresu związanego z koniecznością pośpiechu czy wykazania się zręcznością. Obduction rĂłwnieĹź pozwala na taką swobodę, jest jednak bardziej wymagające, nieustannie bowiem naleĹźy wykazywać się umiejętnością myślenia, posunięcie fabuły do przodu wymaga bowiem rozwiązania szeregu zagadek, ktĂłre – zgodnie z najlepszymi tradycjami minionego wieku – dzielą się na trudne i bardzo trudne. Przy czym ich rozwiązanie z reguły oprĂłcz logicznego myślenia wymaga rĂłwnieĹź zmysłu orientacyjnego i umiejętności kojarzenia faktĂłw.

Co takĹźe zawsze było wyróşnikiem produkcji braci Miller, ich gra jest po prostu cudowna wizualnie. Krajobrazy jak dawniej ujmują swoją urodą i naturalnością (a przecieĹź mamy do czynienia nie z produkcją FMV – z wyjątkiem nielicznych wstawek – lecz wirtualnym światem tworzonym od podstaw!), a róşnorakie mechanizmy nie szpecą ich, tylko na wzĂłr art deco – a w mniejszym stopniu kubizmu – prezentują sobą inny rodzaj (a)symetrii. Obduction potrafi być piękne jak eleganckie rozwiązanie skomplikowanego problemu matematycznego czy ciąg Fibonacciego.

Nie dokonam wielkiego aktu ekshibicjonizmu zdradzając, że na mojej winampowej playliście po dziś dzień figuruje szereg utworów z różnych odsłon serii Myst. W konsekwencji poważę się także na wyznanie, iż niewątpliwie trafi tam także szereg utworów składających się na ścieżkę muzyczną nowej gry braci Miller.

Zieleń w najróżniejszych odcieniach również będzie możliwa do uświadczenia

Największą wadą – na tą chwilę – recenzowanej produkcji są jej wymagania sprzętowe, ktĂłre w przypadku deklarowanych niestety ani trochę nie są zaniĹźone, raczej zaś naleĹźałoby do nich podchodzić ze sceptycyzmem. Co gorsza, po części jest to spowodowane nie do końca idealną optymalizacją kodu, na rynku są bowiem dostępne porĂłwnywalne pod względem wizualnym produkcje, ktĂłre jednak sprawują się nieco, hm, Ĺźwawiej.

Obduction to – odwołując się do tytułów znanych współczesnemu graczowi – przykład gry, ktĂłra powstałaby w przypadku oĹźenku Everybody’s Gone to the Rapture oraz The Witness. Udanego oĹźenku. Bracia Miller dowiedli, Ĺźe to nie narzędzie czyni twĂłrcą arcydzieła, lecz ten ostatni z wykorzystaniem właściwych instrumentĂłw jest w stanie wykreować coś absolutnie unikalnego. Obduction oczaruje tak melancholijnych wiecznych trzydziestolatkĂłw, ale rĂłwnieĹź i ich pociechy. Cyan nie umarło i juĹź z niecierpliwością wyglądam ich kolejnych pozycji!

Grafika 95% Muzyka 85% Grywalność 80% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY świat i jego klimat pozostawienie graczowi swobody co do mechaniki sterowania brak elementów zręcznościowych długa jak na współczesne standardy po prostu piękna zagadki...

MINUSY ...ktĂłre niektĂłrzy mogÄ uznać za zbyt trudne wymagania sprzętowe długie okresy ładowania

Intel Core I5-2500 3.3 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 1 GB GeForce 660 GTS/Radeon HD 7700 lub lepsza, 20 GB HDD, Windows 7(SP1)/8.1/10 64-bit