Na uwagę zasługuje wielka róşnorodność zadań, oraz moĹźliwość wyboru, z ktĂłrą frakcją będziemy się najbardziej kumplować, a z ktĂłrą będziemy się prać tuĹź po wejściu jej przedstawicieli w nasze pole widzenia. Szkoda tylko, Ĺźe niezaleĹźnie od wybranej strony mamy tylko jedno zakończenie. Przydałoby się trochę róşnorodności, nie powiem… Na szczęście koniec gry jest zaskakujący i moĹźe mocno zdziwić, więc to częściowo rekompensuje stratę. Niestety, mam złą wiadomość dla graczy, ktĂłrzy lubują się w graniu postaciami okropnymi, brutalnymi, nieuprzejmymi, wulgarnymi itd. W grze naszym głównym wrogiem jest Imperium, jesteśmy więc skazani na większego, lub mniejszego (aĹź tak szlachetni to być nie musimy) rycerza w lśniącej zbroi i wybawiciela.

Tja, i to ma być cyberpunkowy klimat?

Na początku sterujemy tylko dwĂłjką postaci – Lantanem i Cheris – ale w trakcie gry moĹźemy dołączyć do druĹźyny jeszcze cztery postacie pochodzące z wyĹźej wspomnianych ras. KaĹźda z nich ma swoje unikalne zdolności, ktĂłre wraz z upływem czasu oraz nabierania doświadczenia mogą się zmieniać. Wszystkie postacie są opisane przez zróşnicowane cechy takie jak mądrość, siła, szczęście, Ĺźywotność, snajper, inteligencja, obrona, wola, wytrzymałość i adaptacja implantĂłw. Zwłaszcza ta ostatnia jest bardzo ciekawa. TwĂłrcy gry oddali nam do dyspozycji prawie 400 (!) rodzajĂłw wszczepĂłw. Znacząco wpływają na dalszy rozwĂłj naszych bohaterĂłw, poprawiają statystyki, a nawet dodają zdolności, ktĂłrych postać nie moĹźe się sama nauczyć. Autorzy umieścili w grze sporo ciekawego, futurystycznego ekwipunku: od spluw, po pancerze.

Płonie ognisko w lesie…

Walka w grze toczy się w turach. Osobiście wolę bardziej dynamiczne pojedynki z aktywną pauzą, dlatego miło jest dla mnie widziana moĹźliwość wyłączenia turowych starć. Niestety – srodze się zawiodłem, albowiem tej opcji w grze nie ma. Moje lamenty i pomstowania nie trwały jednak zbyt długo, poniewaĹź okazało się, Ĺźe system walki został wykonany w grze całkiem znośnie, niemal tak samo jak w Fallout Tactics. Mamy tu więc punkty ataku ( w skrĂłcie AP), ktĂłre w danej turze zuĹźywamy na jakieś działanie, np. chodzenie, atak, lub zmianę obecnie uĹźywanej broni. Mimo, Ĺźe pojedynki nie są zbyt efektowne i niekiedy trochę nudne, to walczyło się przyjemnie.

Bileciki proszę!

Co do oprawy graficznej, to programiści postanowili postawić na oldschool i stworzyli ogromny, mroczny, postapokaliptyczny i co ciekawe – dwuwymiarowy świat, co bynajmniej nie jest jego wadą! Odpowiednie dobrane kolory, pociemniałe wnętrza - to wszystko tworzy odpowiedni klimat gry. Otoczenie i modele postaci są wykonane naprawdę dobrze i szczegółowo. Jeśli juĹź mam się nieco czepiać, to jedyną wadą wyglądu otoczenia jest to, Ĺźe za mało w nim ruchomych elementĂłw. Przydałyby się animacje liści na drzewach, ( co prawda nielicznie występujących, ale co tam) drobne dymki utworzone z piaskĂłw na pustyni… Te szczegóły nie znaczą zbyt wiele, ale mimo wszystko cieszą oko. Postacie z gry są świetnie wykonane, widać u nich najmniejsze detale (np. lekki zarost u kapitana Lanthana). Niestety, oprawa dĹşwiękowa nie jest juĹź tak dobra jak cała reszta. Niemal cały czas z głośnikĂłw wydobywają się te same dĹşwięki (w moich oczach, to nie zasługują nawet na miano utworu), ktĂłre wywołują wraĹźenie jakby dĹşwiękowiec miał ciężką depresję i zaĹźywał środki uspokajające na przemian z narkotykami. I popijał to chyba kwasem solnym. Dobrze, Ĺźe chociaĹź głosy postaci (zwłaszcza Cheris) i odgłosy otoczenia są przyzwoite i brzmią w miarę realistycznie.

Tutenchamonie, jesteś tu?

Dobra, ponarzekałem na co miałem ponarzekać, ale dość juĹź tego. Metalheart: Replicants Rampage jest niezłą pozycją, ktĂłra moĹźe nieco skrĂłcić wasz czas oczekiwań na Fallout 3. Polecam ją wszystkim fanom słynnej postapokaliptycznej serii. Na pewno będziecie się bawić rĂłwnie dobrze, co ja, a w przypadkach maniakĂłw turĂłwek – duĹźo lepiej. No to sayonara, metalowe pikawki!

Oficjalna strona gry - www.metalheart.ru