Lokacje w grze są naprawdę niesamowite. Najkorzystniejsze wraĹźenie sprawia główna mapa (Stołeczne Pustkowia i Washington D.C.). Świat gry jest bogaty w szczegóły i róşnorodny. Próşno tu szukać powtarzających się elementĂłw lub map zbudowanych z takich samych puzzli. Tutaj niemal kaĹźda lokacja jest inna i moĹźemy zapomnień o uczuciu deja vu wchodząc do kolejnej, niemal identycznej jaskini, jak to miało miejsce w np. The Elder Scrolls III: Morrowind. DuĹźym plusem gry jest rĂłwnieĹź swoboda poruszania się – zaraz po wyjściu z Krypty 101 moĹźemy się poruszać po całej dostępnej mapie i tylko od nas zaleĹźy gdzie się udamy w danym momencie. JuĹź na początku rozgrywki nie mamy Ĺźadnych ograniczeń i sztucznie zablokowanych obszarĂłw mapy. Autorzy rĂłwnieĹź świetnie poradzili sobie z rysowaniem obiektĂłw znajdujących się w duĹźej odległości od naszych oczu. Nie spotkamy się tu z sytuacją, w ktĂłrej nagle w miejscu, w ktĂłrym była pustka, z podziemi wyskoczy jakiś budynek. Nie zdarza się teĹź nigdy, Ĺźe obiekt, od ktĂłrego się oddalamy w jednej chwili pokryje się mgłą. Bardzo płynnie zmienia się rĂłwnieĹź oświetlenie, gdy zapada zmrok. Jedynym minusem grafiki jest trochę słaba rozdzielczość tekstur. Czasem, gdy zbliĹźymy się za bardzo do jakiejś ściany, wystraszyć nas mogą ogromne piksele, przywołującymi na myśl gry FPP z czasĂłw Duke’a Nukema 3D. Jednak razi to dopiero przy bardzo duĹźym zbliĹźeniu. A kto mądry staje 20 cm od ściany i się w nią gapi?



Świetnym pomysłem było umieszczenie akcji gry na zgliszczach Waszyngtonu, ktĂłry moĹźe i nie jest w całości realistycznie odwzorowany, jednak da się w nim odnaleźć wszystkie najwaĹźniejsze zabytki (Kapitol, Monument Waszyngtona, Pomnik Lincolna, no i wielką dziurę w ziemi w miejscu Białego Domu). WybĂłr tego właśnie miasta na pewno nie był przypadkowy. Dzięki temu jeszcze jaskrawiej i dobitniej widzimy ostateczny upadek cywilizacji. Zwłaszcza, gdy porozmawiamy z ludĹşmi, Ĺźyjącymi w ruinach Waszyngtonu 200 lat po jego upadku i przekonamy się, Ĺźe ludzie ci w zdecydowanej większości nie mają pojęcia o historii tego miasta, a wszystkie wspomniane wcześniej zabytki i symbole znaczą dla nich tyle co nic (np. w Muzeum Historycznym ukrywają się ghule, a Pomnik Lincolna na swą melinę przerobili łowcy niewolnikĂłw). Jednak kaĹźdy kij ma zawsze dwa końce i gra z całą pewnością nie wychwala starego świata sprzed nuklearnej zagłady (tego, w ktĂłrym nam przyszło Ĺźyć). Świadczą o tym chociaĹźby liczne stylizowane na lata 50. plakaty propagandowe, ktĂłre odnajdujemy w czasie gry jako artefakty starego porządku, a ktĂłre przedstawiają np. uśmiechniętych i szczęśliwych ludzi, wchodzących do schronu podczas, gdy w tle wybuchają bomby. Przekaz tego typu propagandy jest jasny i czytelny. Politycy najpierw rozpoczęli konflikt zbrojny przekonując społeczeństwo, Ĺźe to dla jego dobra, a potem zagonili lud do schronu, wmawiając mu, Ĺźe to spełnienie jego marzeń. Gra zatem daje mocno do myślenia. Zestawia ze sobą dwie ekstremalne skrajności – powojenne społeczeństwo pogrążone w totalnym bezpaństwowym nieładzie i to przedwojenne, opanowane przez globalne rządy, ktĂłre wciskają ludziom przysłowiowy „kit”. W związku z powyĹźszym gra Fallout 3, tak samo jak jej chwalebni poprzednicy, powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich tzw. „fakdesystemĂłw”.



Mocną stroną gry jest również muzyka, która świetnie potęguje klimat i nie jest przy tym ani zbyt nachalna, ani monotonna. Radzę w opcjach pogłośnić sobie muzykę, bo poziom głośności ustawiony domyślnie przez twórców jest zdecydowanie za niski. Oczywiście podkład muzyczny zmienia się w zależności od lokacji, w której aktualnie się znajdujemy. Podczas wędrówki po pustkowiach towarzyszyć nam będą smutne i nostalgiczne dźwięki, jakby płaczące nad upadkiem cywilizacji, a zarazem wyrażające pewien spokój. Natomiast gdy zejdziemy do podziemi, muzyka zmieni się na bardziej mroczną i niepokojącą. Bardzo fajnym elementem jest również możliwość słuchania audycji radiowych zarówno za pośrednictwem naszego pip-boya, jak i poprzez stare radia, które można znaleźć w niektórych bunkrach czy domach. Ma to swój specyficzny urok, ponieważ serwowana przez stacje radiowe muzyka pochodzi mniej więcej z lat 50-siątych XX wieku, co dodatkowo potęguje wrażenie, że tamten świat to odległa przeszłość i jedyne co po nim pozostało, to tylko mgliste wspomnienie, którego znaczenia nie pojmuje już prawie w ogóle postnuklearne pokolenie. Niestety muszę w tym miejscu napisać, że nie popisali się nasi rodzimi dźwiękowcy pracujący przy polskiej wersji językowej gry. Nierówna głośność dialogów momentami jest bardzo irytująca. W czasie jednej rozmowy ta sama postać potrafi mówić bardzo cicho, a potem nagle bez powodu złośliwie wrzasnąć, kiedy tylko trochę podkręcimy sobie głośność, by ją lepiej słyszeć. Żółta kartka, Panowie Dźwiękowcy!



Na zakończenie mogę napisać tylko, Ĺźe wszystkie obawy fanĂłw serii Fallout odnośnie powierzenia produkcji trzeciej odsłony gry firmie Bethesda Softworks, znanej dotychczas głównie z sagi The Elder Scrolls, okazały się zupełnie bezpodstawne. Fallout 3 zdecydowanie nie jest „Oblivionem ze strzelbami”! Programistom Bethesdy należą się duĹźe brawa za to, Ĺźe odwaĹźyli się zmierzyć z tytułem tak kultowym, unowocześnili go i zmodyfikowali, zachowując przy tym w pełni jego klimat i specyficzny charakter, a co najwaĹźniejsze, zrobili to wszystko naprawdę dobrze. Gorąco polecam Fallout 3 wszystkim dorosłym graczom.

Grafika 85% Muzyka 90% Grywalność 90% Ocena końcowa 90%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY niesamowity posępny klimat duĹźy i bardzo zróşnicowany obszar gry, po ktĂłrym moĹźna się poruszać bez Ĺźadnych ograniczeń od samego poczÄ tku rozgrywki walka w systemie V.A.T.S niepowtarzalny klimat złoĹźone i wielowÄ tkowe questy no i raz jeszcze – ach, ten klimat!

MINUSY zbyt krĂłtki wÄ tek główny nierĂłwna głośność dialogĂłw w polskiej wersji językowej przesadzili trochę z niezliczonymi hordami supermutantĂłw

Core 2 Duo 2.8 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 lub lepsza), 7 GB HDD, Windows XP/Vista.