Na szczęście w grach cRPG powinna pojawiać się cała masa róşnorodnego ekwipunku, ktĂłry uchroni dzielnych poszukiwaczy przygĂłd od niechybnej klęski. Słowem kluczowym jest w poprzednim zdaniu jest niestety słowo: „powinno. Niby w Drakensangu znajdziemy całą masę przedmiotĂłw, lecz cóş z tego, skoro tarcza, ktĂłrą kupiłem przyłączonemu na początku rozgrywki krasnoludowi, okazała się być najlepszą w całej grze. Róşnorodność zbroi takĹźe jest mizerna, nie wspominając juĹź o szatach magĂłw i orężu. Nie ma tutaj „ekscesĂłw” typu długi miecz +1, +2, +3 lub papierowa maczuga ogra +12. Jest po prostu rapier, szabla i topĂłr. Nic dodać, nic ująć. Owszem, czasem zdarzają się perełki, lecz i tak nie naprawiają one dość ubogiego wraĹźenia całości.

Sytuację ratuje nieco mechanizm tworzenia przedmiotów. Bohaterowie mogą specjalizować się w alchemii, kowalstwie oraz wyrobie łuków (wbrew nazwie tworzą także kusze i pociski). Po zdobyciu odpowiednich składników, (które zakupić można u sprzedawców bądź gromadzić podczas rozgrywki), przy pomocy zakupionego wcześniej przepisu i odpowiedniego stanowiska, możemy stworzyć przedmiot. Niestety tutaj również ekwipunek, który możemy wykonać nie powala zarówno jakością jak i ilością. Najbardziej przydatne wydają się być eliksiry oraz amunicja, której prawie zawsze brakuje podczas wędrówek. Nie zmienia to faktu, że tzw. crafting jest raczej niewykorzystanym potencjałem, niźli ogromnym plusem gry.

Tym co może się w Drakensangu podobać jest na pewno spory świat, który przyjdzie przemierzyć bohaterowi i jego drużynie. Aventuria jest malowniczą krainą, w której znaleźć możemy zarówno miasta, wioski, pola jak i mokradła, labirynty oraz gęste puszcze. Z całą pewnością nie można się tutaj nudzić. Niestety twórcy postanowili, że w grze nie będzie możliwości powrotu do spenetrowanych wcześniej miejsc. Z tego powodu zapomnieć możemy o zmianie członków drużyny podczas wypadów za miasto Ferdok. Jeżeli więc o czymś zapomnimy lub zabraknie nam towarzysza z odpowiednimi umiejętnościami nie ma zmiłuj, quest niezaliczony.

A skoro o questach mowa, nie moĹźna pominąć najwaĹźniejszej z zalet kaĹźdej dobrej gry RPG, czyli wciągającej fabuły i masy zadań pobocznych. Fabule Drakensang zarzucić moĹźna tylko to, Ĺźe jest ogĂłlnie liniowa. Raz czy dwa pojawiają się róşne ścieĹźki do wyboru, z zaznaczeniem jednak, ktĂłra jest tą „dobrą” (w grze panĂłw z Radon Labs moĹźna opowiadać się po jedynej, „słusznej” stronie dobra). Niestety kwestia zadań pobocznych pozostawia wiele do Ĺźyczenia. Nie chodzi tu o ich jakość tylko o ilość. Jest ich po prostu bardzo mało. Wiem, Ĺźe stary Baldur's Gate (1 i 2) albo seria Gothic bardzo graczy pod tym względem rozpieściły, ale przecieĹź na pudełku napisali „duchowy spadkobierca Baldur’s Gate”... Niedobory w ilości zadań rzucają się w oczy najbardziej poza miastem Ferdok. Podczas wojaĹźy trafiamy na przykład do ogrodzonego murami, sporego miasteczka, a ludzi skorych do rozmowy policzyć moĹźemy na paluszkach (tym razem nienaruszonych pracą z ostrymi narzędziami.;)) Mimo wszystko fabuła pozostaje jedną z największych zalet Drakensang.



Na plus grze zaliczyć moĹźna takĹźe oprawę. Grafika prezentuje się bardzo dobrze, modele postaci są szczegółowe, krajobrazy przepiękne, a animacje rĂłwnie dobre. Doskonale wyglądają takĹźe efekty rzucanych zaklęć. Gorzej jest za to z pracą kamery, (ktĂłrą oczywiście moĹźemy obracać w dowolnym kierunku) w ciasnych pomieszczeniach. Poruszanie się w wąskich korytarzach jest w Drakensang małą udręką. Na szczęście zawsze moĹźna maksymalnie przybliĹźyć widok i poruszać postacią tradycyjnym WSAD-em. Reszta kompanĂłw grzecznie podążać będzie za przewodnikiem. Zaznaczyć jednak trzeba, Ĺźe czasem postacie potrafią zaklinować się za jakimiś drzwiami, a wtedy musimy „własnoręcznie” wyciągnąć biedakĂłw z potrzasku.

Muzyka na tle grafiki prezentuje już tylko przyzwoity poziom. Bardzo dobrze spisali się za to angielscy lektorzy. Polscy tłumacze, których zatrudnił dystrybutor (czyli Techland) również świetnie się spisali. Ogólnie polskie wydanie zaliczyć należy jako plus. I to nie ze względu na zawartość opakowania (znajdziemy w nim instrukcję obsługi, grę spolszczoną w wersji kinowej, zawierającą ogromny patch z lepszymi teksturami, oraz rozkładaną planszę przedstawiającą drzewko umiejętności specjalnych) lecz na datę premiery. Drakensang ukazał się w Polsce wcześniej niż w innych krajach Europy, a to widok iście niewiarygodny, jeśli popatrzymy na obsuwy innych dystrybutorów. Brawa dla Techlandu!

Po przeczytaniu niniejszej recenzji moĹźna by dojść do wniosku, Ĺźe Drakensang jest grą co najwyĹźej średnią. Nic bardziej mylnego! Wymienione przeze mnie błędy i niedociągnięcia sprawiają jedynie, Ĺźe nie jest to produkcja idealna. Projekt studia Radon Labs mimo wszystko trzyma wysoki poziom i potrafi wciągnąć na długie godziny. I chociaĹź fabuła jest liniowa (przewidziana raczej dla wojownika niĹź maga), pojedynki wymagają od gracza myślenia, a zdobywanie kolejnych poziomĂłw doświadczenia daje sporo satysfakcji. Tym niemniej, „duchowy spadkobierca Baldur’s Gate” moĹźe w tym wypadku popatrzeć jedynie na plecy oddalającego się mistrza.;) Nie pozostaje nam nic innego jak czas oczekiwania na Dragon Age’a wykorzystać na „zaliczenie” Drakensanga. Jest to bowiem kawał porządnego cRPG i fanĂłw gatunku powinien w zupełności „zadowolić”.;)

PS. Podobno za około rok pojawić ma się kolejna część Drakensanga, a twórcy mają zamiar poprawić wszystkie sprawy, na które narzekali gracze. Osobiście trzymam kciuki!;)

Grafika 80% Muzyka 75% SI 80% Grywalność 85% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY system rozwoju postaci ciekawa fabuła, ktĂłra potrafi wciÄ gnÄ Ä‡ walka potrafi być wyzwaniem oprawa audio-wizualna polskie wydanie

MINUSY kamera czasem przeszkadza trochę mało zadań pobocznych niewykorzystany potencjał „craftingu” mała róşnorodność przedmiotĂłw mizerne interakcje z towarzyszami podróşy

Core 2 Duo 2.6 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 256 MB (GeForce 8600 lub lepsza), 6 GB HDD, Windows XP SP2/Vista.