Tych jest naprawdę całe multum, począwszy od prostego „zabij Ogra” do bardziej złoĹźonych jak wypędzenie demona z kilkuletniego chłopca. Tutaj naleĹźałoby wytknąć twĂłrcom pewne małe oszustwo związane z długością gry, a więc i ilością zadań stawianych przed graczem. Przy okazji zapowiedzi nieraz chwalono się, Ĺźe by w pełni ukończyć grę zaliczając wszystkie poboczne zadania potrzeba będzie około 250 godzin. Potem zmniejszono tą liczbę do sumy 120 godzin. Ukończenie całości łącznie ze wszystkimi zadaniami pobocznymi na jakie udało mi się natknąć zajęło mi rĂłwniutkie 60 godzin, zgodnie z licznikiem widocznym przy zachowywaniu gry. Co więcej gra wskazywała teĹź, Ĺźe ukończyłem ją w 49 procentach. Po głębszej analizie okazało się, Ĺźe owe procenty wskazują łącznie odkrycie wszystkich rozwiązań kaĹźdego zadania, a więc by zbliĹźyć się do 100% potrzeba by co najmniej dwĂłch, jeĹźeli nie trzech rozgrywek. Nie zmienia to faktu, Ĺźe owe 60 godzin to teĹź liczba grubo przekraczająca obecne standardy niemniej jest to pewne przekłamania, ktĂłre pozostawia po sobie niemiłe wraĹźenie.



By zapełnić rozrywką kilkadziesiąt godzin gry potrzebny jest doprawdy pokaĹşny obszar gry. Tak teĹź jest w Dragon Age. Ferelden to sporych rozmiarĂłw krĂłlestwo podzielone na liczne odrębne lokacje, pomiędzy ktĂłrymi przemieszczać się moĹźna przy pomocy mapy świata. Poza stołecznym miastem Denerim, znalazło się tu miejsce rĂłwnieĹź na krasnoludzki Orzammar czy puszczę zamieszkałą przez dzikich elfĂłw. Jest teĹź masa mniejszych miejscĂłwek związanych z poszczegĂłlnymi zadaniami lub takich, ktĂłre napotyka się losowa w trakcie podróşy. Całość ukazana jest w pełnym trĂłjwymiarze, z czym wiąże się kolejna wada produkcji, a mianowicie oprawa graficzna. ChociaĹź w sumie nie, nie nazwałbym tego wadą. Rzecz w tym, Ĺźe grafika faktycznie nie jest tu najmocniejszą stroną, co więcej trzeba uczciwie przyznać, iĹź została wykonana najgorzej ze wszystkich składowych gry. Najgorzej, ale nadal bardzo dobrze. Nie olśniewa i nie powoduje mimowolnego opadu szczęki, ale w zupełności spełnia swoje zadanie. Brak najnowszych fajerwerkĂłw graficznych wynagradza wygląd walk. Zróşnicowane animacje ciosĂłw i bryzgająca dookoła krew wyglądają imponująco. SzczegĂłlnie efektowne są finiszery, jakimi kończone są bitwy z co potężniejszymi przeciwnikami. ZarĂłwno potyczkom jak i spokojnej eksploracji świata towarzyszy świetna ścieĹźka dĹşwiękowa. Pełne dramatyzmu utwory symfoniczne przeplatają się z sennymi, eterycznymi brzmieniami. Jest bardzo dobrze, co zresztą nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę fakt, Ĺźe za muzykę odpowiada Inon Zur, kompozytor znany z Fallouta 3 czy dodatku do drugiej części Baldur’s Gate.

Nie gorzej ma się sprawa z dialogami. KaĹźde tekst w nich uĹźyty, z wyjątkiem kwestii wypowiadanych przez głównego bohatera, jest wypowiedziany przez lektora. NiewaĹźne czy jest to pytanie o okoliczne plotki, zachęta do handlu czy zlecenie zadania dodatkowego, kaĹźdą kwestię moĹźna zarazem usłyszeć i przeczytać w formie tekstowej, co cieszy tym bardziej, Ĺźe aktorzy podkładający głos to bezdyskusyjni profesjonaliści. Jednak oprawa audiowizualna to jedynie część tego, co składa się na niepowtarzalny klimat towarzyszący rozgrywce. Głównym składnikiem jest tutaj spĂłjny i dopracowany świat gry. Kompletny obraz tworzony jest przez mozaikę setki, ciężkich do osobnego wychwycenia detali: nietypowe zwyczaje krasnoludĂłw, legendy sprzed wiekĂłw i współczesne plotki na temat mało znaczących postaci, tarcze rycerstwa przyozdobione godłami , broń z zamorskich krain czy lokalny trunek elfĂłw. RĂłwnie kompleksowego i wiarygodnego świata fantasy nie było w grach aĹź od czasu Baldur’s Gate. Dodatkowo całość podlana jest świetnie wywaĹźoną ilością sosu epickiego. Walki decydujące o losach krĂłlestwa przeplatają się w logiczny sposĂłb z pomoc ą pokrzywdzonej wdowie i zadaniem wykonywanym wyłącznie dla zysku. Całokształt klimatu dopełniają świetnie skonstruowane rozbudowane dialogi, w ktĂłrych mnogość opcji łatwo pozwala na wczucie się w postać i postępowanie zgodnie z własnym sumieniem.



Walki są rewelacyjne, rozwĂłj postaci satysfakcjonujący, a fabuła wciągająca, ale to właśnie niepowtarzalny sugestywny klimat zadecydował o ostatecznej ocenie Dragon Age. Ocenie, ktĂłra nastąpi po niniejszym akapicie. Teraz bowiem przyszła pora na opis systemu walki. Ten jak juĹź zostało wspomniane jest bardzo widowiskowy, ale teĹź mocno taktyczny. Potyczki rozgrywają się w czasie rzeczywistym, przy czym jest moĹźliwość zastosowania aktywnej pauzy. Pauza ta sprawdza się szczegĂłlnie podczas samodzielnego wykonywania poleceń kaĹźdemu z czterech bohaterĂłw. Ci są w pełni kontrolowalni i poza odrobiną cierpliwości nic nie stoi na przeszkodzie by kaĹźdą akcję podejmowali na wyraĹşne Ĺźyczenie gracza. Alternatywą, i to alternatywą bardzo ciekawą, jest system taktyczny. Jest to specjalnie przygotowane narzędzie pozwalające bezpośrednio z pozycji gry na swoiste obłoĹźenie skryptami zachowań towarzyszy i samego bohatera. KaĹźdy z nich posiada pewną zaleĹźną od poziomu doświadczenia i umiejętności ilość slotĂłw taktycznych, ktĂłre moĹźna dowolnie konfigurować. Upraszczając, sprowadza się to do określenia warunku jaki ma nastąpić i reakcji na jego wystąpienie. Np. „postać ma mniej niĹź 50% Ĺźycia” wtedy „postać uĹźywa najsłabszej dostępnej mikstury leczniczej” albo „najsłabszego wroga – atakuj przy uĹźyciu umiejętności X”. Jest tego bardzo duĹźo, ale naprawdę warto poświęcić trochę czasu by odpowiednio przygotować całą druĹźynę, tak by maksymalnie wykorzystywała swe atuty i minimalizowała słabsze strony. Przy odpowiednim skonfigurowaniu grupa doskonale radzi sobie sama, ale oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie by mieszać style i mimo skryptĂłw niektĂłre komendy wydawać samodzielnie. Eksperymentowanie jest tym bardziej wskazane, Ĺźe przeciwnicy bywają naprawdę wymagający, nawet na najniĹźszym poziomie trudności, o wyĹźszych nawet nie wspominając. Gra jest trudna, momentami nawet bardzo. Dobrze chociaĹź, Ĺźe co trudniejsze walki zwykle związane są z zadaniami opcjonalnymi bądĹş teĹź nie są obowiązkowe, bo daną sprawę moĹźna rozwiązać w inny bardziej pokojowy sposĂłb.

Podobnie jak natura i historia, komputerowe rpg zatoczyły krąg wracając do starych sprawdzonych rozwiązań. W tym, co moĹźe zniechęcić gracza mainstreamowego, bez pamięci zakocha się kaĹźdy kto zjadł zęby na dziełach Black Isle Studios i podobnych rpg-ach. O ile zawsze uznaję to miano za niemal profanację, o tyle tym razem wyraĹźam całkowitą aprobatę. Dragon Age jest duchowym następcą Baldur’s Gate. Czy jest grą idealną? Nie. Czy jest idealnym rpg? …hm… prawie, ale to dopiero Początek.

Grafika 80% Muzyka 95% Trudność 90% Grywalność 100% Ocena końcowa 95%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY widowiskowa i taktyczna walka epicki klimat złoĹźony świat całokształt audio erpegowość:) satysfakcjonujÄ ca (a.k.a. trudna)

MINUSY trudna (a.k.a. satysfakcjonujÄ ca) mogłaby być ładniejsza drobne problemy techniczne

Core 2 Quad 2.4 GHz, 2 GB RAM, karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 lub lepsza), 20 GB HDD, Windows XP SP3/Vista SP1.