Z reguły zwykłem stronić od rozgrywki wieloosobowej, w przypadku Death Stranding została ona jednak zaimplementowana w dość niezwykły sposĂłb – mianowicie gracze niejako wzajemnie kształtują eksplorowane przez siebie światy, są niejako duchami w uniwersach innych uĹźytkownikĂłw, mogącymi jednak pozostawić weń swĂłj realny wkład – pojazd, urządzenie czy porzucony ładunek. Z jednej strony często prowadzi to do swego rodzaju zaśmiecenia otoczenia kompletnie zbędnymi ustrojstwami, z drugiej jednak skutkować moĹźe jednak realnymi ułatwieniami i płynącym stąd poczuciem realnej wspĂłlnoty. Nie ma teĹź Ĺźadnych przeszkĂłd, by na kaĹźdym etapie rozgrywki z tego trybu zrezygnować bądĹş teĹź doń wrĂłcić. Śmiem twierdzić, Ĺźe z daną mechaniką jeszcze nie raz się zetkniemy w przyszłości.

I tak więcej w tym sensu niż w większości FPS-ów

Atutem gry jest oprawa audiowizualna, stworzona z niewątpliwym rozmachem. Muszę przyznać, iĹź przypadły mi do gustu lokacje, nasuwające skojarzenia z tundrowymi oraz arktycznymi krajobrazami – choć podejrzewam, iĹź w trakcie rozgrywki niejeden gracz zatęskni za widokiem dowolnego drzewa, choćby rozpikselowanego – ale chyba większe wraĹźenie zrobił na mnie fakt ich płynnego przechodzenia pomiędzy sobą (na co mĂłj sprzęt przyzwalał), jak teĹź bardzo sprytnego (w większości) zakamuflowania granic eksplorowanego świata. Momentami Ĺźałować tylko moĹźna, Ĺźe gra nie oferuje cyklu dnia i nocy, jakkolwiek ryzyko rozczarowania byłoby większe.

Spore wraĹźenie robi rĂłwnieĹź fakt zaimplementowania licznych cut-scenek, w ktĂłrych obsadzono kilka Wielkich Nazwisk – by wskazać na Madsa Mikkelsena czy Guillermo del Toro. W pewnym momencie jednak rodzą one u gracza uczucie frustracji, a to z uwagi na fakt, Ĺźe nieco sztucznie wydłuĹźają rozgrywkę, nie wprowadzają do niej dynamiki, ktĂłrej brak podczas ogĂłlnej zabawy.

Metafora roboczej środy

Wiele ciepłych słów moĹźna sformułować pod adresem muzyki, ktĂłra… przez większość czasu gry jest nieobecna, pojawia się jedynie w ściśle określonych miejscach oraz momentach rozgrywki. Jest ona jednak doń świetnie dopasowana, jednakĹźe nie tyle rodzi ona nowe emocje, co je współtworzy. Odsłuchiwana oddzielnie od gry – jako soundtrack towarzyszący chociaĹźby lekturze książki – nieco (choć niezupełnie) jednak traci. Paradoksalnie jednak fakt ten moĹźna rozpatrywać w kategoriach atutu kompletnego dzieła a nie jego słabości.

Przypadło mi do gustu rĂłwnieĹź nasycenie świata gry róşnorakimi easter-eggami. NiektĂłre z nich co prawda subtelnością budzą skojarzenia z pięścią uderzającą w twarz, lecz chociaĹźby wspomnienie w luĹşnej korespondencji przez Deadmana – czyli postać odtwarzaną przez Guillermo del Toro – o starym filmie o tytule „Kształt wody” – ktĂłry w rzeczywistości został wyreĹźyserowany przez wspomnianego meksykańskiego producenta – wywołał na mej twarzy niewymuszony uśmieszek. Ciekawe ile takich „mrugnięć” przeoczyłem?

To uczucie, gdy parasol nad TwojÄ głowÄ trzyma (w zamkniętym pomieszczeniu) sam Guillermo del Toro

Death Stranding to tytuł niebanalny i trudny do zignorowania, pozostawiający swój niejeden ślad u gracza również po wyłączeniu stacji gier. Jego techniczne zaawansowanie, ocierające się o doskonałość, nie stanowi li tylko pozłoty skrywającej miałką treść. Od perfekcji dzielą go jednak nie tylko fabularne szczegóły, lecz również bardziej dotkliwy brak tzw. miodności rozgrywki od pewnego jej etapu.

Grafika 90% Muzyka 85% Grywalność 75% Ocena końcowa 80%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY rozmach poczucie swobody sposĂłb wprowadzania gracza w kolejne mechaniki rozgrywki przerywniki filmowe bogactwo szczegółów niebanalna (choć nieco zagmatwana) fabuła świetne rozwiÄ zania multiplayerowe

MINUSY sama rozgrywka w pewnym momencie zaczyna nużyć przesycenie cutscenkami bieganie po plaży w szpilkach cena

Intel Core i7-3770 3.4 GHz / AMD Ryzen 5 1600 3.2 GHz, 8 GB RAM, karta grafiki 6 GB GeForce GTX 1060 / 8 GB Radeon RX 590 lub lepsza, 80 GB HDD, Windows 10