Braid

Informacje o grze Nazwa gry: Braid Gatunek: zręcznościowa/logiczna WWW: www.braid-game.com/ Producent: Number None Inc. Dystrybutor: CITY interactive Cena: 39,99 PLN

Zdarza się, Ĺźe w przerwie pomiędzy powaĹźnymi produkcjami (Nadchodzącym Dragon Age, WiedĹşminem II czy nawet przed wykupieniem kolejnego miesiąca abonamentu w ukochanym World of Warcraft) mam silną potrzebę zagrania w coś, co nie wymaga od nas zaangaĹźowania. W grę, przy ktĂłrej się nieco odprężymy, ale w kaĹźdej chwili będziemy mogli ją wyłączyć wymazując wszelkie wspomnienia po niej. Specjaliści nazywają takie gry „casualowcami”. Jest coś pomiędzy zwykłą grą on-line, a pełnoprawną produkcją. Najczęściej to prosta gra logiczna lub gra zręcznościowa, przygotowana z myślą o niedzielnych graczach. Cieszy fakt, Ĺźe ostatnimi czasy takich gier wydaje się o wiele więcej. MoĹźemy do nich zaliczyć między innymi klimatyczne The Path, zaskakujące swoją prostotą World of Goo czy niedawno stworzone Limbo rozpowszechniane usługą XboX Arcade. Specjalnie jednak dla pecetowych graczy został przygotowany kolejny tytuł idealny wręcz na zabicie nudy podczas ostatnich dni wakacji.

Pastelowy świat, mężczyzna (chłopiec?) w garniturze, przy ktĂłrym brnący w stronę Mordoru Frodo mĂłgłby się poczuć niczym Guliwer w trakcie swoich podróşy i piękny pastelowy świat przedstawiony z boku. Brak skomplikowanej fabuły i intryg na miarę nowego Splinter Cella (gdzie nawiasem mĂłwiąc gracz mĂłgł się pogubić, śledząc jego fabułę). Tak pokrĂłtce przedstawia się najnowsza produkcja mało znanego studia Number None Inc. zatytułowana Braid. O co w niej tak naprawdę chodzi? Cóş jak juĹź wspominałem nikt tego tak naprawdę dokładnie nie wie. Fabuła jest tu bowiem ograniczona do minimum, zupełnie jak w popularnych tytułach z kultowego NESa (w Polsce rozpowszechnianego pod nazwą Pegasus). JednakĹźe nie tylko od strony fabularnej Braid jest zbliĹźony do kultowych NESowskich tytułów, a rĂłwnieĹź pod względem mechanizmu rozgrywki. Po włączeniu gry trafiamy bowiem juĹź na starcie do świata wyjętego z kart „Niekończącej się opowieści”. Całość przedstawiona jest z boku w pełnym dwuwymiarze. Na szczegĂłlne uznanie zasługują zapierające dech w piersiach tła, ktĂłre nieraz mogą nam się mylić z akwarelowymi malunkami wielkich mistrzĂłw, potrafiące przykuć uwagę tak mocno, Ĺźe nieraz z pewnością będziemy zmuszeni do rozpoczęcia poziomu od nowa właśnie z ich powodu. Nieco gorzej jest z dĹşwiękiem. Z początku przyjemne dla ucha odgłosy stają się po pewnym czasie męczące. Nie w oprawie wizualnej jednak tkwi moc tego tytułu.



Pewnie niejeden z was zada pytaniem o co w tej grze właściwie chodzi? Cóş, rozgrywka nie jest wybitnie skomplikowana i ogranicza się do pokonywania kolejnych to plansz, przemierzając je od lewej do prawej. Niby nic nowego, a po latach grania w tytuły będące najnowszymi osiągnięciami techniki, gdzie kaĹźdy element jest uwzględniony w fizykę gry, a wystrzały czy wybuchy są niesamowicie realistyczne, stanowi to naprawdę miłą odmianę. Całkiem jak powrĂłt do starych lat dziewięćdziesiątych, gdy jeszcze jako dumny uczeń szkoły podstawowej pędem wracałem do domu, by zasiąść przed komputerem i pokonywać kolejne wyzwania w pierwszym Raymanie. Obejmujemy kontrolę nad naszym tajemniczym towarzyszem i ze świeczkami w oczach (wywołanymi przez automatyczne wspominanie czasĂłw młodości), bez najmniejszego zawahania pokonujemy kolejne typowo zręcznościowe przygody. Nasze zadania z początku ograniczają się do przeskoczenia tudzieĹź ominięcia czegoś, mĂłwiąc krĂłtko – nic skomplikowanego. Sytuacja robi się znacznie ciekawsza, gdy wraz z odkrywaniem kolejnych światĂłw dostajemy moĹźliwość manipulowania czasem. Dzięki odpowiednim klawiszom na naszej klawiaturze (w tym momencie pragnę poinformować, Ĺźe sterowanie to cud, miĂłd i orzeszki i doprawdy nie mogę się do niczego doczepić) uruchamiamy kolejne to „moce” naszego podopiecznego. MoĹźemy cofać się w czasie czy teĹź go zatrzymywać. MoĹźliwości jest o wiele więcej, ale odkrywanie ich pozostawiam juĹź graczom.

Część z was z pewnością stwierdzi, Ĺźe jest to tania gra dla dzieci z pomysłami wykorzystanymi w trylogii PiaskĂłw Czasu (Książę Persji). Postaram się go jednak wyprowadzić z tego błędu. Róşnic jest kilka. Pierwsza z nich polega na tym, Ĺźe nie uzyskujemy super mocy czyniących z nas niezwyciężonego bohatera. Cały „myk” polega na tym, Ĺźe to odwiedzany aktualnie świat umoĹźliwia nam określoną kontrolę nad czasem. Co to w praktyce znaczy? Mniej więcej to, Ĺźe w jednym ze światĂłw będziemy mogli jedynie cofać czas, a w jeszcze innym będziemy mogli takĹźe go zatrzymywać (przykładowo rzecz jasna), w kolejnym zaś moc cofania czasu będzie nieaktywna. Zdarzają się rĂłwnieĹź światy, ktĂłre nie róşnią się jedynie dostępnymi mocami. Są rĂłwnieĹź takie światy, w ktĂłrych np. podczas zatrzymania się naszego bohatera automatycznie zatrzymuje się czas. Interesującymi zdają się być rĂłwnieĹź światy gdzie otrzymujemy moĹźliwość podróşowania między wymiarami. Ciekawie została rĂłwnieĹź rozwiązana sprawa z samym cofaniem czasu. Nie jesteśmy tu (tak jak to było właśnie w trylogii o Księciu Persji) ograniczeni do kilku sekund, jeĹźeli będziemy mieli bowiem taki kaprys, moĹźemy cofnąć czas aĹź do samego początku naszej przygody w danym etapie.



W trakcie rozgrywki prócz przeciwników czy też elementów zręcznościowych (opierających się na mechanizmie przeskocz lub przebiegnij) natrafimy na proste zagadki logiczne. Mimo tego, że ich rozwiązanie nie powinno nikomu zająć więcej niż 5 minut, to jednak wprowadzają miły akcent do rozgrywki, która i tak już jest bardzo przyjemna.

Cóş moĹźna jeszcze napisać o tak prostej grze? Będąc wobec twĂłrcĂłw uczciwym, przygotowałem krĂłtki tekst dla krĂłtkiej gry. Tak proszę państwa, długość Braida to jego pięta achillesowa. Jest bowiem zdecydowanie za krĂłtki, aczkolwiek bardzo przyjemny. Uroku mu bowiem nie sposĂłb odmĂłwić, a ze względu na śmieszne w dzisiejszych czasach wymagania sprzętowe kaĹźdy powinien sprĂłbować swoich sił. Jest ona bowiem prosta i przyjemna, a zarĂłwno bardzo „lekka”, idealna gdy chcemy pograć chwilę i skupić się potem na waĹźniejszych rzeczach, nie zaprzątając sobie głowy grami. Czytając ten tekst moĹźecie juĹź na dniach wyczekiwać premiery gry (ktĂłra przewidziana jest na 27 sierpnia) i jej pojawienia się w sklepach. W Polsce dystrybucją zajmuje się City Interactive. Śmiało mogę stwierdzić (opierając się na angielskim wydaniu gry), Ĺźe po doprowadzających juĹź człowieka do szału Mortyrach czy niskobudĹźetowych grach z serii Terrorist Takedown, rodzime wydawnictwo wypuści w końcu grę godną naszej uwagi. Ze wszech miar polecam.

Grafika 80% Muzyka 60% Trudność 50% Grywalność 90% Ocena końcowa 70%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY klimat grywalność ładna oprawa graficzna lekkość i miodność gry

MINUSY zdecydowanie za krótka (ale w końcu casual)

Pentium 4 1.4 GHz, 1 GB RAM, karta grafiki 256 MB (GeForce 6800 lub lepsza), 200 MB HDD, Windows XP/Vista/7