Bastard

Informacje o grze Nazwa gry: Bastard Gatunek: cRPG Producent: Aterdux Entertainment Cena: 30,59 PLN Recenzent: „Ignis” Ocena: 35%

Wiele osób odgrywając role we wszelakich grach RPG (nie tylko traktujących o średniowieczu) lubuje się w kreowaniu przysłowiowego nieskazitelnego rycerza w lśniącej zbroi, który chroni bezwzględnie uciemiężonych poddanych i ratuje niewiasty o olśniewającej krasie. Niestety, rzeczywistość jest zgoła odmienna i konsekwencje takiego postępowania uderzają szybciej, niż można by tego pożądać, lecz mimo to twórcy gier nie zwracają na to uwagi. Inaczej jest w przypadku niezależnego białoruskiego studia Aterdux Entertainment, które w swojej produkcji zatytułowanej Bastard pokazują odmienne spojrzenie na średniowieczne realia.

Głównym bohaterem opisywanej gry jest tytułowy bękart (w tym przypadku syn krĂłlowej i nieznanego ojca), ktĂłry mimo uznania przez krĂłla, został odesłany do innego kraju – w celu pobrania nauk. Nie powiem, aby ten pomysł na główną postać był oryginalny, a raczej Ĺźe jest oklepany do granic moĹźliwości. Oczywiście zawsze coś musi się zepsuć, więc krĂłl wzywa nas z powrotem do siebie, aby pomĂłc mu w odnalezieniu zaginionego prawowitego dziedzica tronu (ktĂłry, jak się szybko okazuje, jest lekko szurnięty), czyli starszego przyrodniego brata naszego protagonisty. I znowu – pomysł na punkt wyjściowy fabuły – bardzo sztampowy. Gra zaczyna się w momencie powrotu bękarta w pobliĹźe stolicy państwa i nie wszystko jest tak kolorowe jakbyśmy chcieli. Wraz z postępującą chorobą krĂłla autorytet korony maleje, wokół panoszą się bandyci, wyrastają herezje, okazjonalnie grasują potwory, hrabiowie myślą o buncie… chleb powszedni. Sytuacji nie ułatwia fakt, iĹź poddani wiedzą o nieprawym pochodzeniu bohatera i często lubią kwestionować jego autorytet, obraĹźając go jawnie i za plecami, a takĹźe odmawiając wykonywania rozkazĂłw. To tyle ze strony świata przedstawionego.



De facto, Bastard to samodzielny dodatek do głównego tytułu dewelopera o nazwie Legends of Eisenwald. Od strony mechanicznej, Bękart to gra RPG z elementami strategii oraz taktycznej walki turowej na polach heksagonalnych. Widać inspiracje takimi tytułami jak seria Heroes of Might and Magic czy Disciples. W praktyce jednak przez większość czasu ciężko nazwać Bastard „grą”, a bardziej rodzajem powieści wizualnej z interaktywnymi elementami. Na otwartej mapie świata podążamy po dość wąskich ścieĹźkach od jednego celu do drugiego – a poruszanie bohatera jest naprawdę toporne i irytujące. Jedynym urozmaiceniem jest cykl dnia i nocy, ktĂłry ma wpływ jedynie na walkę – w nocy wszystkie jednostki bez odpowiedniej umiejętności są zwyczajnie mniej skuteczne. Na szczęście moĹźna przyspieszyć przepływ czasu, ktĂłry pozwala na przetrwanie okresĂłw poruszania się naszą postacią. Bitwy są wyjątkowo liniowe i czasem aĹź przecierałem oczy ze zdumienia, jak sztuczna inteligencja bez wahania odtwarzała wszystkie ruchy podczas kilku róşnych prĂłb rozegrania danej walki. Na paskach Ĺźycia jednostek widać otrzymane obraĹźenia od razu po wydaniu rozkazu ataku, zanim dana postać zdąży się ruszyć z miejsca. Nie moĹźna teĹź swobodnie przemieszczać jednostek czy flankować, jedynie wydawać rozkazy ataku. Same zasady przemieszczania podczas wydawania poleceń są bardzo niejasne – czasem jednostka moĹźe się poruszyć o jedno pole, czasem o cztery – ciężko mi było znaleźć logiczne wytłumaczenie. W mojej ocenie gra zarĂłwno na mapie świata, jak i podczas bitew jest bardzo niedopracowana i wykonana amatorsko.



No dobrze, skoro nie mechanika, to moĹźe fabuła i część RPG-owa Bastard wyciągnie tytuł do gĂłry? Otóş i tak i nie. Na plus z pewnością mogę zaliczyć częste dylematy moralne, aktualne zarĂłwno w czasach średniowiecznych jak i współcześnie. Przykładowo mamy moĹźliwość wtrącenia się w róşne sytuacje, gdzie ofiarami są kobieta po dokonaniu aborcji, mężczyzna, ktĂłry nie ubiera się jak wszyscy inni czy zakochana niewiasta będąca obiektem sprzedaĹźy pod ustawione małżeństwo. W kaĹźdej z tych sytuacji moĹźemy zająć stanowisko (bądĹş pozostać obojętni) – w zaleĹźności od tego, czy nasz czyn jest pochwalany przez ogół, czy przeciwnie – niepopularny – nasz autorytet rośnie bądĹş maleje. Autorytet jest liczbą, ktĂłrą „płacimy” za decyzje sprzeczne z Ăłwczesnym systemem wartości, a gdy spadnie do 0 – przegrywamy grę. To były momenty, w ktĂłrych się zastanawiałem, czy ratować osobę, ktĂłra na to zdecydowanie zasługuje – czy jednak odwrĂłcić wzrok. Małym plusem jest takĹźe to, Ĺźe nasi towarzysze mają własny modyfikowalny ekwipunek oraz imiona – nadaje im to trochę unikatowości. Niestety, na tych aspektach pochwały się kończą – cała reszta narracji kuleje. Nie licząc sytuacji opisanych przeze mnie powyĹźej, nasze wybory w konwersacjach odnośnie wątku głównego są pozorne – niezaleĹźnie ktĂłrą z 3 opcji dialogowych wybierzemy, odpowiedĹş jest praktycznie identyczna, a reszta konwersacji się nie zmienia. Bardzo, bardzo słabe rozwiązanie w grze, ktĂłra kładzie nacisk na fabułę. JuĹź lepiej nie dawać takich złudnych wyborĂłw, tylko pozostawić konwersację samej sobie. Niestety w rozmowach wychodzi teĹź, Ĺźe język angielski nie jest ojczystą mową twĂłrcĂłw gry – moĹźe powaĹźnych błędĂłw nie ma, jednak pojawiają się pewne konstrukcje czy błędy w szyku zdań, ktĂłre potrafią zakłuć w oczy. Kolejnym problemem jest brak zadań pobocznych, ktĂłre pozwoliły by zdobywać więcej złota, doświadczenia czy autorytetu, lub po prostu ubarwiły by świat.

ChociaĹź nie lubię pisać (ani myśleć) tak negatywnie o grach, linczu ciąg dalszy. Grafika to kolejny słaby punkt tej produkcji – a głównym zarzutem jest niestaranność wykonania. Budynki na mapie świata wyglądają, jakby ktoś poustawiał tekturowe domki na nierĂłwnej powierzchni. Bronią się jedynie modele jednostek w bitwach – te są całkiem ładne. Muzyka i dĹşwięk dla mnie nie istniały – ot były, nie przeszkadzały, nie umilały. DuĹźym problemem jest teĹź poziom trudności bitew. NiektĂłre z nich są banalnie proste, inne nie do wygrania – a prĂłbowałem nawet je przejść na łatwym poziomie trudności, bez pozytywnego skutku. W efekcie część wyborĂłw jest tylko pozorna – gdy podejmiemy decyzję, ktĂłra doprowadzi do bitwy nie do wygrania – przegrywamy grę i jesteśmy zmuszeni podjąć tę drugą decyzję, ktĂłra pozwala na ominięcie walki.



Moje oczekiwania w stosunku do Bastard były dość wysokie. Opis gry przedstawiony przez twĂłrcĂłw jest naprawdę obiecujący i przedstawia grę, ktĂłrą niestety opisywany tytuł nie jest. Owszem, ociera się o to wszystko co twĂłrcy wymieniają, jednakĹźe poza systemem autorytetu i niełatwych decyzji moralnych, cała reszta kuleje i brakuje jej naleĹźytego szlifu. SpośrĂłd obiecanych „wielu” zakończeń, zaleĹźnych rzekomo od naszych decyzji, w grze są tylko trzy, a o konkretnym decyduje jeden wybĂłr pod koniec gry. Moim zdaniem błędem teĹź jest wciśnięcie magii i mistycznych stworzeń do gry, ktĂłra kładzie tak duĹźy nacisk na poniekąd realne aspekty, takie jak bardzo trudne moralnie decyzje. Niestety, ale w obecnej postaci nie jestem w stanie komukolwiek polecić tej gry.

Grafika 40% Muzyka 50% Grywalność 30% Trudność 50% Ocena końcowa 35%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY cena trudne moralnie decyzje

MINUSY słaba fabuła brak realnych konsekwencji wyborów grafika toporne wykonanie bitwy

Procesor 2 GHz dual-core CPU, 4 GB RAM, 512 MB VRAM, Shader Model 3 (Radeon HD 4600, GeForce 8600), 2 GB HDD, Windows 7/8/10