Atlantis Evolution

Informacje o grze Nazwa gry: Atlantis Evolution Gatunek: przygodĂłwka WWW: www.atlantisevolution.com/ Producent: Dreamcatcher / The Adventure Company Dystrybutor: IQ Publishing Cena: 49,90 PLN

Jedne z najprzyjemniejszych wspomnień w mej karierze gracza wiążą się z serią gier przygodowych francuskiego studio Cryo, zatytułowanych Atlantis. Były to gry o niebanalnej oraz coraz piękniejszej, mieniącej się tysiącem barw grafice, ciekawej, czasami wręcz porywającej fabule, zagadkami, których poziom trudności ewoluował od wymagającego aż po ocierający się o opary absurdu, a także niesamowitą, bajeczną, porywającą, wzbudzającą podziw i wzruszenie, a także godną tysiąca innych pochwał i superlatyw oprawę muzyczną, którą po dziś dzień uważam za jedno ze szczytowych osiągnięć całej branży. Niestety, Cryo zbyt szybko postanowiło zacząć odcinać kupony od tego sukcesu, a pęknięcie internetowej bańki mydlanej fatalnie odbiło się na jego kondycji, tak iż pochłonęło je otchłań bankructwa. Wbrew więc zakończeniu trzeciej odsłony cyklu o Atlantydzie wydawać się mogło, iż to już koniec serii.

W 2004 roku w odległym zaodrzańskim świecie wydana jednak została kolejna gra sięgająca korzeniami do sztandarowego osiągnięcia Cryo, niestety nad Wisłą zawitać mogła ona dopiero po, bagatela, niespełna sześciu latach. Chwała jednak IQ Publishing za podjęcie tego trudu.

Nasze nieogolone alter ego

Atlantis: Evolution, bo tak brzmi oficjalny tytuł gry, jak moĹźna się domyślić po braku cyferki „4” w nazwie, nie jest bezpośrednią kontynuacją dotychczasowych przygĂłd, nie będzie teĹź nam dane uświadczyć losĂłw dotychczasowych bohaterĂłw. Naszym alter ego – i to wręcz dosłownie, gdyĹź świat takĹźe i tym razem przyjdzie nam postrzegać jego własnymi oczami – jest amerykański fotograf Curtis Hewitt, wracający do ojczyzny statkiem z dalekiej Patagonii. SpokĂłj jednak nie będzie mu dany, gdyĹź nadchodzi potężny sztorm i naleĹźy ratować się przez zajęcie miejsca w szalupie, po czym…do naszych uszu dociera znany znakomicie motyw przewodni całej serii. Co za miła niespodzianka!

Niestety później jednak nie jest aĹź tak róşowo, wpadamy bowiem w łapska kosmicznie ubranych oprawcĂłw, naszym zadaniem zaś jest a) uciec z tego u(ś)cisku jak najprędzej i jak najdalej, b) uratować cały (wewnętrzny) świat przez tych niemilcĂłw cosmiczną dłonią twardo trzymany. Trzeba przyznać, iĹź gra ma swĂłj – dość duszny – klimat, a prezentowane lokacje, choć mogą się czasami zdawać atrakcyjne niczym wyjęte z podretuszowanych folderĂłw reklamowych biur turystycznych, to jednak nie wzbudzają u gracza pragnienia pozostania tam dłuĹźej. Trudno bowiem chociaĹź na chwilę zapomnieć, iĹź gros ludzkości Ĺźyje w prawdziwie zwierzęcych warunkach, ich Ĺźyciu zaś trudno przypisać jakikolwiek sens. Nie kaĹźdemu musi to się podobać, niemniej nie sposĂłb temu odmĂłwić pewnej głębi.

TwĂłrcy gry postanowili wrĂłcić do nasycenia gry elementami o charakterze zręcznościowym, w ilości porĂłwnywalnej do pierwszej odsłony serii, wychodząc z – zupełnie mylnego – załoĹźenia, iĹź uatrakcyjni to grę. Niestety, budzą one raczej poirytowanie niĹşli ekscytację. Co prawda Ĺźaden z tych „przerywnikĂłw” nie wymaga prawdziwie małpiej zręczności, zupełnie obcej miłośnikom gier przygodowych, ale zaliczenie kaĹźdego z nich gracz kwituje z ulgą, pozbawioną jakiejkolwiek satysfakcji.

Aż dziw, że toto w ogóle jest w stanie oddychać

To samo można też zarzucić całkiem licznym mini-grom wplecionym w Atlantis: Evolution, które można podzielić właściwie na dwie kategoria: pierwsza ma charakter czysto zręcznościowy, czasami są to zwykłe strzelanki lub platformówki rodem z komputerów z pierwszej dekady lat 90. minionego wieku, druga kategoria zaś to zwykłe gry logiczne, niestety mało rozbudowane oraz, co trzeba otwarcie przyznać, mało oryginalne: będziemy mieli do czynienia chociażby z prostą odmianą drzewa Hanoi tudzież pierwszymi czterema planszami gry Mysz, która było wbudowaną aplikacją systemu Windows 3.1.

Upływ czasu od premiery gry najbardziej widać w warstwie graficznej gry, która niestety obecnie już zupełnie trąci myszką. Mam jednak wrażenie, iż gry przed sześciu laty także wyglądały dużo lepiej, a już z pewnością druga i trzecia odsłona serii. Właściwie przez cały czas towarzyszyło mi wrażenie, iż twórcy po prostu dostosowali silnik The Lost Tales do wymyślonej przez siebie fabuły, właściwie weń nie ingerując.

Z powyĹźszego powodu trudne do pojęcia dla mnie były wymagania sprzętowe, gdyĹź właściwie nie miały one Ĺźadnego przełoĹźenia na efekt końcowy. Pragnę tylko wytłumaczyć w tym miejscu, iĹź niebagatelna ilość 4 Gb przestrzeni na twardym dysku, ktĂłrą trzeba poświęcić na potrzeby tej gry, znajduje to uzasadnienie, Ĺźe po zakończeniu instalacji płytkę DVD moĹźemy schować do pudełka, a następnie odstawić na półkę, nie będzie bowiem potrzeby sięgania po nią ponownie, nas zaś nie będą irytowały momenty przerwy na dogrywanie kolejnych animacji oraz lokacji – gdyĹź takich chwil po prostu nie będzie.

Uwierzcie, iż może być jeszcze bardziej czerwono...

Wielkim atutem gry jest z kolei – niespodzianka! – muzyka towarzysząca naszym poczynaniom. Tu twĂłrcy zdecydowanie byli najbliĹźej poziomu poprzednikĂłw, a mianowicie Pierre’a Estève’a, współtwĂłrcy soundtracka do pierwszej odsłony serii oraz samodzielnego autora ścieĹźki muzycznej Atlantis 2. Słowa te powinny wystarczyć za wszystkie moĹźliwe pochwały.

Niestety, poziomowi muzyki oraz klimatu nie odpowiada warstwa fabularna. Opowieść, ktĂłrą snują twĂłrcy jest nielogiczna oraz, co gorsza, niezbyt ciekawa. Owszem, zdarzało mi się dostrzec u siebie objawy „syndromu jeszcze jednej zagadki”, ale było to raczej przejawem wiary w to, iĹź zaraz, za chwilę, za moment w końcu zdarzy się coś ciekawego, a historia rozkręci się na całego. Nic z tego! RĂłwnie bolesna była świadomość, Ĺźe prezentowane wydarzenia nie pozostają w jakimkolwiek związku z opowieściami snutymi wcześniej przez Cryo, ba, niejednokrotnie pozostawały z nimi w sprzeczności – ot, choćby co do przyczyn kresu pierwotnej Atlantydy. Nawiązania do poprzedniczek są bardzo, bardzo luĹşne i właściwie sprowadzają się tylko do wykorzystania niektĂłrych rekwizytĂłw, w postaci podniebnych statkĂłw.

Atlantis: Evolution poza tytułem niewiele łączy z poprzedniczkami. Nie zmienia to jednak faktu, iĹź w chwili obejrzenia outro… poczułem Ĺźal, Ĺźe to juĹź jest koniec. Choćby za umiejętność wywołania u mnie – starego wyjadacza – tej emocji nie mogę sobie pozwolić na odsądzenie twĂłrcĂłw od czci i wiary, nie udało się to bowiem autorom wielu ładniejszych i ciekawszych gier. Niemniej nostalgia za Cryo pozostaje.

Grafika 30% Muzyka 85% Trudność 45% Grywalność 55% Ocena końcowa 55%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY muzyka polonizacja bez zarzutu duszny klimat atrakcyjna cena

MINUSY leciwa grafika elementy zręcznościowe mało porywajÄ ca fabuła dość krĂłtka

Pentium III 1 GHz, 128MB RAM, karta grafiki 32MB, 4GB HDD.