Alpha Polaris

Informacje o grze Nazwa gry: Alpha Polaris Gatunek: przygodĂłwka WWW: www.turmoilgames.com/ Producent: Turmoil Games Dystrybutor: IQ Publishing Cena: 49,90 PLN

Nie będę ukrywał, Ĺźe gry z gatunku tych „z dreszczykiem” obok strategii należą do moich ulubionych. Tym większa była moja radość, na wieść, Ĺźe to mi przypadnie zaszczyt zrecenzowania gry Alpha Polaris. Czy warto? Zapraszam do dalszej części recenzji.

Stwierdzenie „lubię komputerowe horrory” jest stwierdzeniem bardzo ogĂłlnikowym. Preferuję gry, ktĂłre wpływają na odbiorcę klimatem, atmosferą grozy, niepokoju i niesamowitości. Nie jest problemem doprowadzić przeciętnego gracza do podskoczenia na krześle. Wystarczy skorzystać ze słabości ludzkiego umysłu i przedstawić na ekranie sytuację, kiedy w najmniej spodziewanym momencie w szafy wyskoczy jakiś potwĂłr. Całość opatrzymy odpowiednim udĹşwiękowieniem i z racji swoistej budowy układu nerwowego względnie naturalną reakcją będzie dreszcz i być moĹźe lekki podskok. Wykonanie takiego taniego triku nie wymaga większych umiejętności czy fantazji. Moim ideałem jest sytuacja, kiedy dana produkcja jest tak klimatyczna, Ĺźe po utoĹźsamieniu się z bohaterem i stanem faktycznym z niepokojem wahamy się czy wejść do pokoju obok i co moĹźe nas spotkać. Nie, nie dlatego, Ĺźe spod łóżka wyskoczy nagle zmutowany ogĂłrek, a z głośnika poleci soczyste „łaaaaaaa!”. Głównym czynnikiem powinien tutaj być klimat. Czy często spotyka się takie gry? Seria Silent Hill, niektĂłre epizody Fatal Frame (choć ta gra często teĹź korzysta ze wspomnianych wcześniej „tanich sztuczek”), czy Amnesia. Te tytuły zdecydowanie zaliczają się do grona moich faworytĂłw. Czy Alpha Polaris powala klimatem? Czy wywołuje strach, terror, poĹźogę, niczym jeĹşdĹşcy apokalipsy wyfruwający z monitora? Nie. Czy jest to dobra gra? Owszem, i postaram się Was do tego przekonać.



Akcja ma miejsce na terenie stacji badawczej połoĹźonej na Grenlandii. Wcielamy się w postać młodego norweskiego biologa Rune`a Knudsena, ktĂłrego głównym celem jest badanie niedĹşwiedzi. Po pewnym czasie w jego najbliĹźszym otoczeniu zaczynają mieć miejsce rzeczy, ktĂłre śmiało moĹźna określić mianem dziwnych – i na tym poprzestanę. Nie po to potencjalny klient czyta recenzję przygodĂłwki, aby mu podły redaktor grę streszczał. W grach przygodowych często to fabuła jest motorem napędowym naszej chęci do gry i wszelkie spoilery w recenzji są, jak dla mnie, zdecydowanie nie na miejscu. Powiem tylko, Ĺźe z jednej strony wydarzenia mające miejsce na stacji i sama tajemnica są dość interesujące, z drugiej jednej, jako „weteran” szeroko rozumianego horroru (książki, filmy, gry), powiedzieć mogę, Ĺźe wpisuje się w pewien utarty schemat. Podczas gry towarzyszył mi kolega, ktĂłremu na bieżąco mĂłwiłem co stanie się za chwilę, i w ponad 85% przypadkĂłw to właśnie miało miejsce. Nie umniejszało to jednak przyjemności z gry, bo do końca łudziłem się, Ĺźe coś mnie zaskoczy.

Większość czynności w grze wykonujemy za pomocą myszki, choć jest pewien specyficzny wyjątek. W grze spotykamy kilka zagadek, ktĂłre nazwałem „tekstowymi”. To znaczy, Ĺźe w niektĂłrych dialogach, czy podczas rozszyfrowywania pewnych symboli gra wyświetla nam okienko dialogowe, w ktĂłre wpisujemy słowo, jakie naszym zdaniem jest kluczem. Co ciekawe, gra mimo polskiej wersji językowej, reaguje rĂłwnieĹź na słowa angielskie, ale nie traktuję tego w granicach jakiegokolwiek błędu czy wady, gdyĹź w grze to absolutnie nie przeszkadza. W niniejszym akapicie mogę takĹźe powiedzieć coś o poziomie tych zagadek – o ile niektĂłre są intuicyjne, to niektĂłre, przynajmniej dla osoby, ktĂłra w przygodĂłwki gra tylko raz na jakiś czas, wołają o pomstę do Logiki. MoĹźe, gdyby nie fakt, iĹź grę przeszedłem za jednym (sic!) posiedzeniem, to spojrzenie „świeĹźym okiem” by ułatwiło sprawę. W grze funkcjonuje system podpowiedzi – mĂłwiąc szczerze nie wiem jak działa, bo go wyłączyłem. Warto wspomnieć o systemie dialogĂłw. W teorii jest on o tyle dobry, Ĺźe daje szerokie pole manewru i opcje dialogowe to nie tyle wyraĹźanie tego samego zdania w róşny sposĂłb – podczas hipotetycznej kłótni moĹźesz poprzeć stronę A, B, lub wybrać opcję neutralną. MoĹźesz takĹźe na róşny sposĂłb tłumaczyć innym bohaterom róşne wydarzenia. System ten nie został jednak praktycznie w ogĂłle wykorzystany, gdyĹź nie zauwaĹźyłem (mimo małych eksperymentĂłw z zapisywaniem stanu gry), aby wpływało to na główne wydarzenia, choć chyba wpływa na nastawienie postaci do naszego bohatera – nic sobie uciąć jednak nie dam.



Oprawa audiowizualna stoi na przyzwoitym poziomie. W grach przygodowych lubię ładne przejrzyste widoki i takie właśnie dostałem – gratka zwłaszcza dla miłośnikĂłw mroĹşnej północy. Na plus zwłaszcza oceniam rysowane specyficzną kreską miniaturki portretowe postaci podczas dialogĂłw, zmieniające się zaleĹźnie od okoliczności. Animacje postaci są poprawne. Smaczku dodaje fakt, Ĺźe nasz bohater nie ma typowych dla klasycznych point & click „kieszeni bez dna” - karabin na strzałki usypiające np. nosi na plecach. Nasza postać nie ma takĹźe syndromu chomika – sporo rzeczy, ktĂłre widać od początku będzie moĹźna zabrać wtedy, kiedy będą potrzebne (np. wspomniany wcześniej miotacz środka usypiającego), a po uĹźyciu trafią z czasie z powrotem na swoje miejsce. Miły jest takĹźe fakt, iĹź aby wyjść ze stacji trzeba ubrać odpowiednią grubą kurtkę i resztę sprzętu polarnego.

Na zakończenie przejdę do największej wady gry – czasu jej trwania. Za pierwszym razem przeszedłem ją w około 3-4 godziny, przy czym sporo głowiłem się nad niektĂłrymi zagadkami. Gdybym chciał grę przejść jeszcze raz, to myślę, Ĺźe godzina czy półtorej by w spokoju mi wystarczyła. Z badań jakie przeprowadziłem wynika, Ĺźe gra ma tylko jedne zakończenie. Zostawia to spore uczucie niedosytu. System dialogĂłw o ktĂłrym wspomniałem wygląda tak jakby ktoś planował rozbudowanie tej gry i przegrał z czasem, albo współtwĂłrcami.



Alpha Polaris to dobra przygodĂłwka typu point & click. Nie jest jakoś szczegĂłlnie straszna, wydaje mi się, Ĺźe całość rĂłwnie dobrze moĹźna zakwalifikować uĹźywając języka filmowego jako thriller (o czym zresztą wspomina juĹź okładka). Jej największą wadą jest krĂłtki czas konieczny do jej przejścia i to uczucie, Ĺźe ten tytuł miał o wiele większy potencjał – nie tylko w kwestii straszenia odbiorcy (lodowa pustynia to temat bardzo wdzięczny, ale i oklepany), co nawet stopnia rozbudowania gry. Gdyby ktoś spędził nad tą grą pół roku więcej (i moĹźe minimalnie „ulogicznił” niektĂłre zagadki) to i ocena by była o 20% wyĹźsza. Te „cyferki” w prawym gĂłrnym rogu nie oddają jednak tego, Ĺźe grę tę wspominam bardzo miło i nie Ĺźałuję spędzonego przy niej czasu. Gdyby tylko oferowała coś więcej, to z chęcią bym wrĂłcił na stację Alpha Polaris...

Grafika 80% Muzyka 80% Grywalność 75% Ocena końcowa 60%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY ładna i przejrzysta grafika wysoki poziom trudności zagadek gra bardzo przyjemna w odbiorze

MINUSY za krótka niewykorzystany potencjał systemu dialogowego za krótka niektóre zagadki trochę nielogiczne za krótka

Core 2 Duo 2 GHz, 512 MB RAM (2 GB RAM - Vista/7), karta grafiki 256 MB (GeForce 8600 lub lepsza), 2 GB HDD, Windows XP/Vista/7