428: Shibuya Scramble

Informacje o grze Nazwa gry: 428: Shibuya Scramble Gatunek: powieść graficzna Producent: Abstraction Games Cena: 179,99 PLN Recenzent: Piotr „Klemens” Kociubiński Ocena: 85%

Powieści graficzne zwykły się kojarzyć dla „typowych” miłośnikĂłw wirtualnej rozrywki z nudami pozorującymi gry, zaś wiele osĂłb ceniących sobie słowo pisano nieraz zwykło odczuwać rozczarowanie związane z umiarkowaną jakością – bądĹş ilością – tekstu, jak teĹź potencjalnie rozpraszającymi mechanikami, ktĂłre teoretycznie winny urozmaicać czas. Na szczęście są Japończycy.

428: Shibuya Scramble to produkcja, ktĂłrej akcja rozgrywa się w czasach nam niemal współczesnych, bo pod koniec pierwszej dekady XXI wieku, w miejscu rĂłwnieĹź niespecjalnie jawiącym się jako turystycznie atrakcyjne (chyba Ĺźe ktoś jest rozmiłowany w dalekowschodnich metropoliach), a mianowicie tytułowej dzielnicy Shibuya tokijskiej aglomeracji. W ciągu pierwszych minut rozgrywki uĹźytkownik odnosi wraĹźenie, iĹź będzie miał do czynienia z kryminałem bądĹş wręcz thrillerem – co bynajmniej nie okazuje się błędnym przekonaniem – lecz w ciągu kolejnych godzin uświadczy licznych „spowolnień” akcji i wątkĂłw obyczajowych. I nie tylko.

Stop deprawacji!

NaleĹźy to wyraĹşnie podkreślić – historia nakreślona w omawianej pozycji zalicza się do jednych z lepszych spotykanych przy okazji powieści graficznych. Wzbudza ona zaintrygowanie, emocjonuje, ale niejednokrotnie uświadczy się pragnienia przyjemnego wybuchnięcia śmiechem, raczeni jesteśmy bowiem czasami iście groteskowymi komizmami postaci bądĹş sytuacji, ktĂłre co prawda nigdy nie wysuwają się na pierwszy plan, lecz stanowią przyjemną odskocznię i moment wytchnienia gdy atmosfera wątku głównego stanie się wręcz duszna.

428 to gra w znacznej mierze decyzyjna, dane nam będzie pokierować losami głównie czterech postaci (choć nie tylko), których ścieżki w mniejszym bądź większym stopniu co i rusz będą się krzyżować. Co ciekawe, niejednokrotnie ich wzajemne oddziaływania na siebie będą momentami bardzo subtelne, lecz dla biegu głównej opowieści kluczowe.

Jun'ichi Yanagishita rzÄ dzi!

Teoretycznie owe „motyle wymachy skrzydłami” moĹźna by było rozpatrywać w kategoriach wady – niejednokrotnie często przy okazji pierwszego zetknięcia się z danym wyborem jego konsekwencje pozostają absolutnie nieodgadnione, lecz w istocie stanowi to efekt głębokiej refleksji, gdyĹź tak naprawdę wodzić ma uĹźytkownika na manowce tzw. złych zakończeń, ktĂłrych odkrywanie niejednokrotnie dostarcza prawdziwej uciechy i spycha na dalszy plan pragnienie posunięcia fabuły naprzĂłd. Nieprzypadkowo określiłem owe złe zakończenia „tak zwanymi”, albowiem nie wszystkie subiektywnie moĹźna tak określić. Jasne, śmierć głównego bohatera z noĹźem w plecach niewątpliwie takową jest, ale czy to samo moĹźna powiedzieć o informacji, Ĺźe dał sobie spokĂłj z pracoholizmem i zdobył serce swej ukochanej i utworzył wraz z nią szczęśliwe stadło rodzinne w otoczeniu przyrody? Szkoda tylko, iĹź czasami cechują się one pewnymi lukami logicznymi – skoro bowiem zaniechaliśmy ratowania świata, to jakim cudem tenĹźe w istocie przetrwał, mimo Ĺźe opowieść „prawidłowa” dowodzi, Ĺźe nasza rola była tu kluczowa?

Warto mieć rĂłwnieĹź na względzie fakt, iĹź całość została skomponowana bardzo inteligentnie, cechując się chociaĹźby wielością easter eggĂłw i nawiązań ze wszech miar nieoczywistych, wymagających dość głębokiej znajomości kultury czy teĹź prezentowanych realiĂłw. Ot, choćby taki nauczyciel angielskiego jednej z bohaterek, zwący się… Leland Palmer.

To nie ten dowcip, o którym myślicie

Dość urozmaicona jest rĂłwnieĹź mechanika danego tytułu, przynajmniej jak na standardy gatunku. Nie tylko przebijamy się przez bloki tekstu (tu zresztą daje o sobie znać jeden z większych felerĂłw w postaci niemal zupełnego braku moĹźliwości wpływu na tempo tego procesu) i od czasu do czasu wybieramy jeden spośrĂłd kilku wariantĂłw zachowania, lecz takĹźe moĹźemy zdecydować się na dokonanie niejako w środku wątku przeskoku do innej postaci. Jakby tego było mało, po ukończeniu głównego wątku raczeni jesteśmy kolejnymi minigrami itp., odsłaniającymi nam kolejne warstwy opowieści, wcześniej przed nami zupełnie skrywane. Dodajmy zresztą, iĹź niektĂłre z nich są wręcz surrealistycznie absurdalne – ot, taki znak firmowy „made in Japan”.

Oprawa tytułu opiera się głównie na sekwencjach zdjęć, tylko z rzadka przetykanych krĂłtkimi ujęciami filmowymi, ktĂłrym zwykło towarzyszyć raptem kilka motywĂłw muzycznych, jak teĹź róşnorakie dĹşwięki (uderzenia, okrzyki, stukot klawiszy itp.) – i ten minimalizm szybko odsłania swĂłj urok i okazuje się więcej niĹź strawny. Ale znowu – Japończycy nie byliby sobą, gdyby tu czy Ăłwdzie nie skrywali jakiejś niespodzianki.

Decyzje majÄ znaczenie

428: Shibuya Scramble to tytuł, ktĂłry pochłonął kilkadziesiąt godzin mojego Ĺźycia, ktĂłrych jednak w Ĺźadnym razie nie uwaĹźam za skradzione. Jego fabuła jest przemyślnie i zręcznie napisana, a konieczność swego rodzaju „dobijania się” do niej nie tylko nie frustruje, co dostarcza satysfakcji. Produkcja ta moĹźe być prezentowana wręcz jako przykład na potwierdzenie tezy, iĹź powieści wizualne rĂłwnieĹź są grami. I mogą być całkiem niezłymi tego rodzaju rozrywkami.

Grafika 80% Muzyka 75% Grywalność 90% Ocena końcowa 85%

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100 10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

PLUSY urozmaicona - jak na gatunek nawet bardzo - mechanika rozgrywki scenariusz znakomicie przeplata kryminał z komediÄ , dramat z farsÄ bogactwo tzw. sekretĂłw produkcja na wiele, wiele godzin

MINUSY brak opcji przyspieszenia wyświetlania tekstu cena

Intel Core i5-3470 3.2 GHz 4 GB RAM karta grafiki 1 GB GeForce GTX 460 lub lepsza 6 GB HDD Windows 7