WiedĹşmin - relacja z przedpremierowego pokazu gry

Informacje o grze Nazwa gry: WiedĹşmin (The Witcher) Gatunek: crpg WWW: www.thewitcher.com/ Producent: CD Projekt Red Studio Dystrybutor: CD Projekt Cena: 99,90 PLN

Gdy mniej więcej dwa tygodnie temu Klemens zapytał mnie czy byłbym chętny wziąć udział w przedpremierowym pokazie gry Wiedźmin, nie wahałem się długo. Co prawda termin czwartkowy nie jest zbyt dogodny, ale gdyby wszystko było zawsze doskonałe, to ciężko byłoby tą doskonałość docenić, nieprawdaż?

OdejdĹşmy jednak czym prędzej od tego quasi–filozoficznego wtrętu i przejdĹşmy do opisu wydarzenia.

Rozpoczynało się ono o godzinie 19.00 w klubie M25 na ulicy Mińskiej 25, która jednak po chwili poszukiwań okazała się być Mińską 51 (też nie do końca to rozumiem, być może należy to przypisać innemu systemowi numerycznemu wiedźmińskiego świata). Przy wejściu goście witani byli przez opancerzonych groźnie wyglądających rycerzy. Po minięciu owych strażników miałem szansę uzyskać lepszy obraz sytuacji.

Skala wydarzenia była dość imponująca. Co prawda sam nie mam porĂłwnania pod tym względem, ale jeden z poznanych przeze mnie gości, ktĂłry regularnie takie imprezy odwiedza (rĂłwnieĹź poza granicami naszego kraju), stwierdził, Ĺźe w czymś takim jeszcze nie uczestniczył. Nie miałem powodĂłw w to nie wierzyć – na pewno sporym wyzwaniem jest sama liczba około 500 gości bez większego skrępowania korzystających z zapewnionego przez organizatorĂłw w nieograniczonych ilościach jedzenia i napojĂłw – rĂłwnieĹź tych wyskokowych. Posługując się nieco stereotypowym obrazem typowego przedstawiciela naszego narodu – cóş moĹźe być lepszego niĹź upić się „na umĂłr” i nie zapłacić za to ani grosza?

Ĺťeby jednak minusy nie przysłoniły nam plusĂłw (czy moĹźe liczby urojone liczb rzeczywistych) warto wspomnieć o tych aspektach pokazu, ktĂłre sprawiały, Ĺźe był on rzeczywiście „wiedĹşmiński”. Otóş pierwszy i najwaĹźniejszy z nich to fakt, Ĺźe do dyspozycji gości było około 40 komputerĂłw z samą grą (ktĂłra według informacji wyciągniętych od personelu była juĹź finalną wersją WiedĹşmina). Czas więc chyba na opisanie wraĹźeń z gry.

Pierwsze wraĹźenie gra robi naprawdę dobre za sprawą bardzo ładnej oprawy graficznej – wszystkie elementy świata prezentują się naprawdę świetnie. Sam się trochę dziwię, Ĺźe piszę o tym na pierwszym miejscu, bo raczej nie zwykłem czynić z grafiki istotnego kryterium oceny – jednak chyba nie wypada tego pominąć. Ĺťebyście jednak nie zaczęli mnie zbytnio podejrzewać o gwałtowną wewnętrzną przemianę pod wpływem WiedĹşmina przejdę czym prędzej do kolejnych elementĂłw (w związku z grafiką mam zresztą obawy co do tego jakie będą wymagania sprzętowe gry). Fabułę ciężko mi ocenić nie zakończywszy rozgrywki – co nieco mogę jednak zdradzić: zaczynamy w Kaer Morhen, twierdzy wiedĹşminĂłw, jako pozbawiony pamięci Geralt. WkrĂłtce po „przebudzeniu” naszego bohatera Kaer Morhen zostaje zaatakowane przez bliĹźej nieznanych napastnikĂłw...

Cóş, jak widzicie uwielbiam suspens – nawet jeśli w tym wypadku nie jest on szczegĂłlnie imponujący, ale od wspomnianego juĹź wcześniej personelu dowiedziałem się, Ĺźe „dalej jest coraz lepiej”, nie jestem co prawda pewien czy te wypowiedzi nie wynikają z indoktrynacji, ale lepiej odrzucić te rozwaĹźania, gdyć niechybnie doprowadziłyby one do prĂłb rozstrzygnięcia prawdziwości spiskowej teorii dziejĂłw.

Jak przebiega rozgrywka? Zacznijmy moĹźe od walki, gdyĹź jest ona moim zdaniem esencją takich gier – a juĹź szczegĂłlnie gdy są one wzorowane na książkach o superwojownikach. Tak więc walka wręcz wydaje się dość nieskomplikowana – sprowadza się bowiem do kliknięcia na przeciwnika kursorem (zmieniającym swĂłj kształt na ikonkę miecza po „najechaniu” nim na niego). Elementy komplikujące są trzy. Otóş w momencie, gdy Geralt atakuje, mamy w pewnym momencie szansę zrobienia „kombosa” w chwili, gdy wspomniena wyĹźej ikonka miecza się podświetli. Stosowanie owych kombosĂłw zdecydowanie upraszcza sprawę. Rzecz druga – do dyspozycji gracza są trzy style walki – szybki, silny i grupowy, o ile dobrze zapamiętałem owe nazwy. ZaleĹźnie od przeciwnikĂłw naleĹźy stosować róşne style, by zmaksymalizować siane przez Geralta spustoszenie. Trzeci element to kwestia poruszania się w czasie starcia – moĹźna stosować róşne fikołki i uniki, co zresztą zdecydowanie zwiększa widowiskowość toczącego się na ekranie naszego blaszaka pojedynku (lub jatki jeśli uznacie to pierwsze określenie za nieadekwatne).

Ale walczyć moĹźemy nie tylko mieczem, toporem i maczugą – Geralt ma bowiem do dyspozycji rĂłwnieĹź swoje wiedĹşmińskie znaki i ze znanego nam juĹź ĹşrĂłdła – od personelu (a jakĹźe!) dowiedziałem się, Ĺźe dość dobrą strategią jest skoncentrowanie się na rozwijaniu jednego z nich.

Powiedziałem chyba coś o rozwijaniu? To pewnie znak do tego, Ĺźeby przejść do RPG–owego elementu gry. Otóş mamy kilka drzewek umiejętności, poświęconych choćby znakom, czy umiejętnościom takim jak siła, zręczność czy wytrzymałość. Między drzewkami są pewne współzaleĹźności, choć niestety muszę przyznać, Ĺźe nie poświęciłem temu naleĹźytej uwagi (jako Ĺźe nie rozwinąłem za bardzo postaci, nie było takiej konieczności, a jak wiadomo samodzielne pomyślenie o czymś jest przecieĹź zawsze rzeczą ciężką). System rozwoju postaci wydaje się w kaĹźdym razie sensowny i poukładany.

Warto teĹź wspomnieć o dość istotnej rzeczy, jaką są „wspomagacze”, czyli eliksiry i smarowidła na miecz, ktĂłre mogą znacznie podnieść moĹźliwości Geralta. Owe substancje tworzymy sami, łącząc składniki pobrane z zabitych potworĂłw bądĹş z dzikiej roślinności – potrzebne są jednak receptury, w przeciwnym wypadku uzyskamy prawdopodobnie mniej lub bardziej śmiercionośną truciznę.

Interakcja z innymi postaciami jest dość konwencjonalna – mamy do dyspozycji kilka opcji dialogowych do wyboru, przy pomocy ktĂłrych moĹźna kierować rozmową. MoĹźna otrzymać sporo dodatkowych questĂłw (przejście gry wraz ze wszystkimi subquestami zajmuje ponoć około 80 godzin).

To tyle o WiedĹşminie. Gdy się oderwałem od gry miałem okazję poobserwować „wiedĹşmińskie” konkursy. Większość dotyczyła wiedzy o książkach i tak na przykład padły pytania: „Ile cali miała w talii Triss Merigold?”; czy „Jak brzmiała inskrypcja na mieczu Geralta?” – akurat to pytanie średnio nadawało się na konkurs, bo prawie wszyscy znali odpowiedĹş („na pohybel sk***om”) – ale przynajmniej wprawiła obecnych w jeszcze lepszy humor.

Kolejną atrakcją były pokazy walki i tańca z ogniem – te pierwsze wypadły nienajgorzej, te drugie wprost przeciwnie. Kilka razy bowiem „ogniste akcesoria” lądowały na podłodze. Być moĹźe tancerze rĂłwnieĹź skorzystali z atrakcji towarzyszących wydarzeniu, a moĹźe potrzebują więcej treningu bądĹş pewności siebie niezbędnej do takich występĂłw.

Jak to powiedziałem na początku? „Gdyby wszystko było zawsze doskonałe, to ciężko byłoby tą doskonałość docenić” – więc moĹźe jednak quasi–filozoficzne w(s)tręty nie są takie złe. I takim quasi–optymistycznym akcentem Ĺźegnam się z wami, drodzy czytelnicy.