Często moĹźna zostać oszukanym „sharując” (share – z j.angielskiego oznacza „dzielić”) postać z osobą, ktĂłra nie do końca jest godna zaufania (poznana w grze, na forach etc.), bowiem taka osoba w pewnym momencie moĹźe np. „przerzucić” ekwipunek postaci na swoją postać, czy postać kolegi, po czym nagle kontakt z nią się urwie. Niestety, naiwność to dość popularna cecha wśrĂłd TibijczykĂłw (wielu nabiera rozumu dopiero po szkodzie).

Istnieje rĂłwnieĹź grupa ludzi w Tibii, ktĂłra zamiast pracować uczciwie na przedmioty, ćwiczy rzucanie wszelakich śmieci na przedmioty (aby właściciel przedmiotu nie mĂłgł go zabrać), przerzucane przedmiotĂłw i wszystko to celem kradzieĹźy. Są to ludzie wielce denerwujący, Ĺźerujący na naiwności i nierzadko słabych nerwach graczy, najczęściej moĹźna ich spotkać na serwerach Non-PvP (bez moĹźliwości atakowania innych graczy). Przykładowo, postać A wrĂłciła właśnie z questa, zdobyła dobrą zbroję i chwali się znajomemu, gracz B zauwaĹźa to, więc zachęcony łatwym łupem podpuszcza postać A, aby ta połoĹźyła przedmiot na ziemi, coby postać B mogła ją rzekomo obejrzeć. Mądrzejsi gracze stanowczo odmawiają, jednak niektĂłrzy ulegają naciskom w rodzaju - „bo niemasz”, „muj armor jest leprzy niz twuj” - czasami te jakĹźe błyskotliwe wypowiedzi ozdobione są wszelkiego kalibru bluzgami. Skutecznie sprowokowana postać A wyrzuca przedmiot najczęściej za siebie, myśląc, Ĺźe znajduje się on poza zasięgiem postaci B, najczęściej jednak kończy się to przejęciem przedmiotu przez postać B.

Bezapelacyjnie wielkim minusem sporej części społeczności tibijskiej jest brak kultury (wręcz chamstwo), a niejednokrotnie spotkać moĹźna brak umiejętności w posługiwaniu się językiem ojczystym (niestety dotyczy to szczegĂłlnie polskich graczy), często idzie to w parze z wyjątkowo niskim ilorazem inteligencji. Niejednokrotnie przemierzając świat gry moĹźna spotkać np. Brazylijczyka, ktĂłry zatrzymuje pytaniem - „br?” (jest to pytanie o narodowość, w tym przypadku brazylijską), nie byłoby w tym nic złego, gdyby mimo odpowiedzi odmownej lub jej braku nie ścigał postaci i nie ponawiał pytania w nieskończoność. Zdecydowanie o wiele bardziej irytuje sytuacja, kiedy jesteśmy zniewaĹźani wcale niewybrednym słownictwem, oczywiście przytaczanie przykładĂłw jest w tym wypadku nie na miejscu. RĂłwnieĹź bardzo bulwersującym widokiem jest Polak, ktĂłry nie posiada umiejętności poprawnego pisania w języku ojczystym, niestety to zjawisko dość powszechne. DraĹźnić mogą teĹź postacie o niskich poziomach, ktĂłre zazwyczaj w „depo” proszą o darmowe przedmioty – co prawda potępia to większość powaĹźnych graczy, jednak na nic się to nie zdaje. Dlatego naleĹźy przyzwyczaić się do widoku postaci, ktĂłra spamuje wiadomościami w rodzaju - „daj mi cos”, „free items plz”, „fri itans plax” i wieloma innymi, językowymi wynalazkami. Pozostaje tylko ignorowanie i banowanie, co jednak nie rozwiązuje sytuacji na tyle skutecznie, Ĺźeby to zjawisko zanikło.

„Kolega jest akurat knajtem, to on z... yyy...wali z... yyy... z axa, a ja jestem yyy... druidem i walę z róşdĹźki” - TVN Fakty (Jeden z bohaterĂłw reportaĹźu nt. Tibii)

Wszystko pozostaje denerwującym i nerwopędnym dopĂłki pozostaje na monitorze, kiedy jednak agresja przenosi się na świat rzeczywisty, sprawa staje się przeraĹźająca. Bagatelizowanym jest fakt, Ĺźe wielu graczy wręcz uzaleĹźnia się od Tibii (tutaj trzeba zwrĂłcić uwagę – gracze się uzaleĹźniają, a nie Tibia uzaleĹźnia graczy), przez co potrafią spędzać duĹźe ilości godzin w ową grę grając, co moĹźna juĹź uznać za chorobę. Większość polskich graczy na pewno pamięta incydent (wspomniany w reportaĹźu telewizyjnym), ktĂłrego bohaterem był uzaleĹźniony, wrocławski gracz, ktĂłry zaatakował matkę krzesłem, gdyĹź ta wyłączyła komputer, podczas gdy owy Tibijczyk grał. Choroba, czyĹź nie?

Tibia jak większość rzeczy we wszechświecie ma rĂłwnieĹź mnĂłstwo zalet, mimo ogĂłlnie przyjętych opinii na temat walorĂłw graficznych czy szkodliwości gry. Niestety osoby głoszące takie teorie chyba zapomniały co jest głównym atutem gier RPG – fabuła (w przypadku mmo, głównie questy) i dobra zabawa, to wygląd zewnętrzny jest dodatkiem, a nie na odwrĂłt:). Gra posiada potężny świat, pełen zagadek i niebezpieczeństw, wiele tajemnic wciąż pozostaje nieodkrytych, a niejedna z nich jest juĹź dość wiekowa. Ogromna ilość questĂłw i potworĂłw, z ktĂłrymi trzeba się zmierzyć w czasie ich wykonywania, sprawia, Ĺźe znaczną część zadań trzeba będzie wykonywać wraz z towarzyszami broni. Jest to dobre rozwiązanie, gdyĹź umacnia więzy między społecznością grającą, ta zaś ma bardzo ułatwioną komunikację, gdyĹź tibijski chat jest najlepszym chatem, jaki do tej pory widziałem w grach mmocRPG – przejrzysty, intuicyjny i łatwo dostępny. Jest on takĹźe integralnym elementem interakcji w grze, aby przykładowo coś kupić od NPC musimy wydać mu kilka komend, właśnie za pomocą chata, jest to element niespotykany w tego typu grach.

Ciekawym elementem jest wsparcie dla gildii, takĹźe nie trzeba kombinować, aby zademonstrować iĹź jest się członkiem jakiejś grupy. Ponadto kaĹźda gildia moĹźe mieć swĂłj „guildhouse”, jest to dom dla wszystkich członkĂłw gildii – moĹźe nie jest to niezbędne, ale z całą pewnością pomocne rozwiązanie.

Tibia daje nawet moĹźliwość... zawarcia wirtualnego związku małżeńskiego pomiędzy graczami, nie jestem pewien czy to zaleta, wręcz byłbym skłonny stwierdzić, iĹź to „lekka” przesada. Cóş, dopĂłki nie powoduje to domowych awantur – nie jest to wadą:).

Projekt rozwija się prężnie, jest regularnie aktualizowany, przy czym kaĹźda aktualizacja wnosi do gry coś nowego (nie są to bugfixy). OprĂłcz nowych obszarĂłw, potworĂłw czy udoskonaleń samego klienta, CipSoft wprowadza wiele usprawnień do profesji, przy czym robi to tak, Ĺźeby między nimi była jak najmniejsza nierĂłwnowaga, krĂłtko mĂłwiąc – aby postacie miały rĂłwne szanse w rozwoju.

Na zakończenie nie pozostało nic innego, jak tylko stwierdzić, Ĺźe mimo licznych wad Tibia ma wiele zalet i jest bez wątpienia warta uwagi. Jednocześnie chciałbym zdementować opinię, jakoby gra silnie uzaleĹźniała czy powodowała jakieś zmiany w psychice – otóş nie, wszystko jest dla ludzi, aczkolwiek z umiarem, schorzeń naleĹźy się doszukiwać w osobach, ktĂłre potrafią nie jeść i nie pić, aby nie odchodzić od komputera w czasie gry, a nie obarczać winą sam program, ktĂłry przecieĹź jest pod kontrolą tych osĂłb.