NecroVision - pierwsze wraĹźenia

Informacje o grze Nazwa gry: NecroVision Gatunek: gra akcji WWW: www.necrovision-game.com/ Producent: The Farm 51 Wydawca: Cenega Poland

Pierwsza wojna światowa była jednym z najkrwawszych konfliktów w dziejach. Zginęło w niej ponad 8 milionów żołnierzy, a Stary Kontynent stanął w ogniu. Autorzy gry Necrovision , polskie studio The Farm 51, postanowili troszeczkę zmodyfikować dzieje Wielkiej Wojny. Zmniejszono wojska Ententy do praktycznie jednoosobowej armii, dodano bandę zombie, wampiry, siły nadprzyrodzone i masę posoki. Przepis na sukces?

Nie będę rozwodził się nad fabułą „Nekro-Wizji” (nie mylić z Eurowizją), postaram się raczej przytoczyć garść wraĹźeń i spostrzeĹźeń jakie nawiedziły mnie w czasie testowania wersji demonstracyjnej. Z dema moĹźna wywnioskować, Ĺźe ci okrutni i Ĺşli Niemcy w wyniku małych eksperymentĂłw wypuścili na Ziemię masę Niedobrych PotworĂłw z Piekła Rodem. Polegli Ĺźołnierze zamienili się w zombie, a podwładni kajzera przestali kontrolować sytuację. Demo daje nam moĹźliwość przetestowania jednego poziomu (rozdział 2 „twierdza”) , w ktĂłrym musimy opuścić ufortyfikowane zamczysko, pełne bardziej i mniej Ĺźywych osobnikĂłw pragnących zrobić nam (tj. bohaterskiej jednoosobowej dywizji pancerno-szturmowej Ententy) krzywdę.



Kod gry nie naleĹźy do najlepiej zoptymalizowanych, zwłaszcza jeśli chodzi o wczytywanie się map, w czasie ktĂłrego moĹźna (zwłaszcza na wyĹźszych ustawieniach grafiki) przygotować klimatyczne pierwszowojenne kanapki z konserwą (wliczając czas na szukanie otwieracza/bagnetu do rozbrojenia puszki) i wstawić wodę na herbatę. Sama gra, o dziwo, działa płynnie. Pierwszym co rzuciło mi się w oczy była szybkość poruszania się postaci. Nie ukrywam, Ĺźe spodziewałem się dynamiczno-demoniczno przedstawiciela gatunku „Viva Le Massacra” (uĹźyłem języka „francĂłskiego”, więc filologĂłw romańskich proszę o odłoĹźenia rapierĂłw). – czyli czegoś podobnego do osławionego Painkillera. Tempo gry jest jednak wolniejsze. Tym bardziej zdziwiła mnie moĹźliwość uĹźywania przyrządĂłw celowniczych w większości broni.

Niestety, ten piękny obraz szybko został popsuty przez kilka drobiazgĂłw, takich jak „telekinetyczne” przestawianie zamka przy zmianie magazynka i komiczne przeładowywanie słynnego Mausera kar 98. Na pocieszenie – gracze, ktĂłrzy od gry wymagają jedynie dobrej zabawy nie odczują za bardzo tego „straszliwego dyskomfortu”. Spora część moĹźe jednak uskarĹźać się na ...polski dubbing. Słysząc sztucznie „zniemczane” komendy po polsku, moĹźna nabawić się ciężkiej nerwicy z depresją. Niewiele lepiej wypada główny bohater (w jego roli jeśli dobrze pamiętam Tomasz Kot) – teksty przeczytane są poprawnie (choć niektĂłre zupełnie beznamiętnie), ale ich treść moĹźe niekiedy zabić. NiektĂłre z wypowiedzi przypominają krzyşówkę Duke`a, z Bogusiem Lindą i flegmatycznym schizofrenikiem (bohater lubi pogadać sam do siebie). Jednak mimo wszystko nie odstrasza. Ciekawi mnie jak wypadła wersja gry przeznaczona do dystrybucji zagranicznej.



Demo starcza swobodnie na godzinę do dwĂłch zabawy. Mamy w nim do dyspozycji sporą część uzbrojenia z gry, kilka rodzajĂłw przeciwnikĂłw i bossa. Z rozwiązań, ktĂłre pozytywnie mnie zaskoczyły, i przesunęły „Nekrowizję” bliĹźej gry „dobrej” niĹşli „przeciętnej”, najbardziej spodobał mi się system walki wręcz, zwłaszcza bagnety (do załączenia do broni, albo do rączki), saperki, kolby i but wojskowy. Nieograniczona liczba kombinacji (z ktĂłrych spora ma swoje własne, często humorystyczne nazwy, np. „kujawiak” – pchnięcie bagnetem + kopnięcie) – prawie jak bijatyka FPP. Dodajmy do tego wskaĹşnik furii (im bohater więcej snob efektownie obije, tym mocniejsze są siły jego ciosĂłw) i efektowne dekapitacje przeciwnikĂłw – sadyści mogą juĹź polerować myszki i czyścić klawiatury.

W grze nie zastosowano klasycznego paska Ĺźycia – nasze „HP” regeneruje się automatycznie do stanu około (2/3), resztę moĹźna uzupełnić apteczkami. Jeśli jesteśmy ciężko ranni, krwawimy jak prosię po wpadnięciu na minę przeciwpancerną i ogĂłlnie rzecz ujmując zbliĹźamy się do spotkania z Aniołkami/Lucyferem (niepotrzebne skreślić) to dostajemy coś na wzĂłr drugiej szansy – potężny zastrzyk adrenaliny. Bohater, walczący o przetrwanie zaczyna biegać szybciej, zadawać ciosy z większa prędkością i generalnie widać róşnicę między przedśmiertnym Duracellem a zwykłymi bateriami, jakie mamy przyjemność stosować przez resztę rozgrywki.



Zaimplementowano takĹźe moĹźliwość uĹźywania dwĂłch broni naraz. „Trochę” groteskowo wyglądają dwa ciężkie karabiny maszynowe (sic!), z ktĂłrych prowadzimy ogień rĂłwnocześnie, ale skoro nasz „One man army” potrafi telepatycznie bawić się zamkiem pistoletu, to takie dwie malutkie zabawki jak MG 08/15 (co najmniej 14 kg jeden, zaleĹźy od wersji) nie robią juĹź wraĹźenia.

Na pochwałę zasługuje ładna i klimatyczna oprawa wizualna. Klimat trochę psują wspomniani wcześniej lektorzy, ale nie jest to wielki problem (kabel od głośników można wyrwać, bez monitora się gra trochę gorzej).

Necrovision ma swoja premierę 5 marca – czyli za kilka dni. Czy warto czekać? Nie ukrywajmy, nie będzie to przełom na miarę Half-life czy Far Cry. Po wersji demo moĹźna spodziewać się soczystego, ale w niektĂłrych miejscach przypalonego przez nadgorliwego kucharza befsztyku. Czyli sporej dawki dobrej zabawy. Dodając do tego ciekawie zapowiadający się tryb dla wielu graczy i nawet (jak na grę tego typu) ciekawą fabułę, szykuje nam się niemała doza dobrej zabawy.