Tomasz Kopecki - Świat bez granic

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł: Świat bez granic Autor: Tomasz Kopecki Ilość stron: 575 Wydawnictwo: Zysk i S-ka Rok wydania: 2012 Cena: 34,90 PLN

W czasie potężnego sztormu w morze wychodzi niewielki statek. Przewozi ładunek, ktĂłry nie moĹźe się dostać w niepowołane ręce – tornister o nieznanej zawartości. Pomimo starań załogi statek się rozbija. Jedynym ocalałym jest właściciel tornistra, ktĂłrego morski Ĺźywioł rzuca na brzeg wyspy zwanej Wellegdyn. Mężczyzna zdaje sobie sprawę, Ĺźe losy ludzkości zależą od tego czy uda mu się odnaleźć zagubiony skarb.

W innej części świata para niezaleĹźnych łowcĂłw nagrĂłd Andreas Hardt i Vanessa Edbergh – poluje na znanego hiszpańskiego banitę. Po udanej obławie wchodzą w posiadanie oficerskiego tornistra. Radość z łupu okazuje się przedwczesna, bowiem rusza za nimi duński pościg.

Na wyspie bronionej stromizną klifów znajduje się siedziba Korpusu Czarnej Wiary. Jego członkowie, siejący trwogę jak świat długi i szeroki, za główny cel stawiają sobie zwalczanie nowoczesnej myśli technicznej. Oni również poszukują niezwykłego artefaktu, prowadząc bezwzględne łowy na każdego, kto wejdzie w jego posiadanie.

Czym jest ów skarb? Jaką tajemnicę skrywa przedmiot, o który walczy cały świat?

Tomasz Kopecki jak na twĂłrcę literatury ma dość nietypowe wykształcenie, ukończył on bowiem studia o profilu lotniczym, obecnie zaś realizuje się jako wykładowca na politechnice, legitymujący się stosownymi tytułami naukowymi. Tego rodzaju ukierunkowanie moĹźe – choć wcale nie musi, na co wskazują przykłady Stanisława Lema czy Isaaca Asimova – jawić się jako ograniczające czy to pod względem wyobraĹşni, czy to estetyki warsztatu. Na szczęście nawet jeśli uznać, Ĺźe te potoczne wnioskowanie nie jest stereotypem, lecz stwierdzeniem istnienia pewnej reguły, to z pewnością nie jest ona bezwyjątkową.

Właściwie juĹź od pierwszej strony czytelnik jest „atakowany” Ĺźeglarskim Ĺźargonem, ktĂłry jakkolwiek tłumaczony jest przez stosowne przypisy (przywodzące mi nieco na myśl książki Alfreda Szklarskiego poświęcone losom Tomka Wilmowskiego), tym niemniej przynajmniej przez pewien okres czasu moĹźe się jawić jako uciążliwy, trudno wszakĹźe by powieść poświęcona w znacznej mierze morskim wojaĹźom i bitwom abstrahowała od tego rodzaju słownictwa.

W trakcie lektury pierwszej ćwierci książki czytelnik moĹźe dojść do wniosku, Ĺźe jest to kolejna standardowa wariacja na temat szestnastowiecznych zmagań w akwenie Morza Karaibskiego i okolicach, cały czas bowiem przed naszymi oczami przewijają się przedstawiciele nacji angielskiej, hiszpańskiej, francuskiej i holenderskiej, spotkamy się rĂłwnieĹź z Duńczykami, wspomniani – choć raczej nieobecni – są rĂłwnieĹź piraci. MoĹźna tylko z politowaniem i wyĹźszością pokiwać głową nad brakiem dyskryminowanych i mordowanych Indian czy bezlitośnie wyzyskiwanych murzyńskich niewolnikĂłw – słowem, prawdziwego zła tamtych czasĂłw…



Po pewnym okresie czasu czytelnik wszakże zaczyna podejrzewać psikusa sprawionego mu przez autora, coraz więcej szczegółów zaczyna bowiem się nie zgadzać z wiedzą czy to historyczną, czy to geograficzną, czy wręcz i astronomiczną. Finezja zaś tych nieprawidłowości nie pozwala mu już ratować honoru wzgardliwym stwierdzeniem niekompetencji pisarza.

Tak, tak, jakkolwiek miast o elfach czy laserach naczytamy się o kabestanach tudzieĹź bajdewindach, „Świat bez granic” jest jak najbardziej pełnoprawnym przedstawicielem fantastyki! I to tego niewątpliwie lepszego gatunku, czyli zmuszającego – choćby chwilami – do przemyśleń, dla przykładu nad własnymi przyzwyczajeniami poznawczymi.

Czasami owym myślom przeszkadza naprawdę wartki rozwój akcji, z pewnością bowiem żaden miłośnik szermierczych pojedynków, morskich manewrów i zapachu prochu oraz saletry nie będzie miał powodów do jakiegokolwiek malkontenctwa. Owszem, czasami będą miały miejsce pewne retrospekcje czy dialogi nieco spowalniające bieg wydarzeń, nie jednokrotnie tak naprawdę będą one służyły zawiązaniu kolejnych wątków.

Niestety słabszą częścią książki jest zakończenie. By nie zdradzić zbyt wiele wspomnę, Ĺźe całkiem pogłębiona i skomplikowana charakterystyka głównych postaci ulega wtedy – wbrew dobrym standardom – niejako spłaszczeniu, czasami wręcz potwornemu uproszczeniu. Nie oznacza to bynajmniej, Ĺźe kanonem winna się stać śmierć co najmniej połowy bohaterĂłw, a ich alianse choćby dwukrotnie winny ulec odwrĂłceniu, niemniej pewna nieprzewidywalność – bez sięgania po deus ex machinę – byłaby wysoce wskazana.

RĂłwnieĹź kilka cierpkich słów naleĹźy skierować pod adresem redakcji książki – co jak co, ale takie wpadki jak „rządza” czy wcale nierzadkie błędy interpunkcyjne – wytrącające z rytmu – nie powinny się w ogĂłle zdarzać. No i te bycie ściganym przez dłuĹźnikĂłw – wydawało mi się, Ĺźe po usługi windykatorĂłw zwykli sięgać raczej wierzyciele…

„Świat bez granic” dostarczył mi całkiem sporej dozy przyjemności, ani przez chwilę nie sięgałem po książkę wbrew sobie, a z recenzenckiego obowiązku. Przeciwnie, byłem autentycznie zainteresowany kierunkiem, ku ktĂłremu me myśli (i losy swych postaci) skieruje autor. Śmiało mogę więc napisać – więcej takiej marynistyki w fantastyce! A zwieńczenie niektĂłrych wątkĂłw – właściwie zaś urwanie ich w połowie – sugeruje, Ĺźe czytelnikowi dane będzie jeszcze wraz z Tomaszem Kopeckim zanucić szanty.