Thomas Thiemeyer - Miasto Pożeraczy Deszczu. Kroniki poszukiwaczy niezbadanych światów

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł :Miasto PoĹźeraczy Deszczu. Kroniki poszukiwaczy niezbadanych światĂłw (Die Chroniken der Weltensucher. Die Stadt der Regenfresser) Autor: Thomas Thiemeyer Ilość stron: 367 Wydawnictwo: DEBIT Rok wydania: 2011 Cena: 43,30 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2012-07-15 Ocena: 70/100

Młody i sprtytny berliński złodziejaszek niespodziewanie staje się uczestnikiem awantirniczej wyprawy jakby żywcem wziętej z pasjonujących go powieści przygodowych. W doborowym towarzystwie wyrusza w emocjonującą podróż w głąb peruwiańskich Andów, której celem jest odnalezienie legendarnego ludu Pożeraczy Deszczu, któremu może grozić śmiertelne niebezpieczeństwo.

KtĂłryĹź chłopiec nie marzył o przyszłości pełnej przygĂłd, odkrywania nowych krain i nieznanych ludĂłw oraz gatunkĂłw roślin i zwierząt? KtĂłry nastolatek nie pragnął odnaleźć skarbu InkĂłw czy zgłębić tajemnice nieodgadnione dla dorosłych? I ktĂłry by tego nie chciał osiągnąć zaraz-teraz, wręcz bez jakichkolwiek Ĺźmudnych przygotowań, bez przesiadywania nad mapami, planowania budĹźetu i uporczywego wkuwania słówek egzotycznych językĂłw? Takim teĹź chłopcem jest Oskar Wegener, główny bohater książki Thomasa Thiemeyera zatytułowanej „Miasto PoĹźeraczy Deszczu”.

Wspomniana pozycja jest przedstawicielką gatunku wiecznie żywego, acz z reguły zapominanego przez każdego czytelnika wraz z dochodzeniem do lat dojrzałych, a to książek przygodowych, adresowanych do młodego, wyrosłego już z bajek, ale jeszcze niedostatecznie ukształtowanego do odbioru dzieł noblistów miłośnika książek. To fabuła oraz realia, w jakich się rozgrywa, stanowią oś, wokół których krążyć mają myśli i przeżycia czytelnika, kwestię chociażby lotności dialogów czy skomplikowanych postaci odkładając na przyszłość.

Pierwszych kilkadziesiąt pierwszych stron niniejszej pozycji pozwala wzbudzić przypuszczenie, iż jest to swego rodzaju współczesna (niemiecka) wersja przygód Tomka Wilmowskiego, z którym niżej podpisany eksplorował bodaj wszystkie kontynenty w zamierzchłych czasach swego dzieciństwa i wczesnej nastoletniości. Autor bowiem stara się oswoić odbiorcę swej pozycji ze zjawiskami magnetyzmu czy ideą naukowego podejścia do rzeczywistości.



Niestety, wspomniane wraĹźenie dość szybko jednak ginie, a to ze względu na zbyt chętne sięganie przez Thiemeyera jednak po zupełnie nienaukowe, wręcz magiczne rekwizyty – magnes okazuje się działać bez względu na odległość, przedstawiciele zupełnie róşnych nacji porozumiewają się swobodnie przy uĹźyciu urządzenia tłumaczącego nieznane mu wcześniej języki (a podkreślam, Ĺźe akcja rozgrywa się pod koniec XIX wieku), poza tym będziemy mieli do czynienia z voodoo, kung fu, telepatią, ogromnymi insektami (autor widać nie zna prostego faktu, iĹź arytmetyczny wzrost wymiarĂłw wiąże się z wykładniczym wzrostem masy, przez co mrĂłwki o wielkości człowieka nie byłyby w stanie się poruszać, gdyĹź ich odnóşa by się załamywały pod ciężarem ich pancerzy) – trochę to zanadto eklektyczne, nawet w granicach konwencji, a przez co prowadzi do pewnego przesytu.

Na fakt, iĹź mamy do czynienia z książką adresowaną do młodszego czytelnika wskazuje nie tylko konieczność wyjaśnienia w przypisie, Ĺźe marka była kiedyś niemiecką walutą, ale rĂłwnieĹź szereg uproszczeń – jak chociaĹźby przy wzajemnym porozumiewaniu się ze sobą osĂłb wywodzących się z zupełnie róşnych kultur (by nie wspomnieć o uĹźyciu słowa „okej” przez dziewiętnastowieczną niemiecką pensjonarkę w rozmowie z bynajmniej nie wykształconym językowo rĂłwieśnikiem) czy tajemnicy lotĂłw potomkĂłw InkĂłw, ktĂłrej technologia w rzeczywistości wiązałaby się z bardzo dużą nieefektywnością energetyczną. Zaznaczam jednak, Ĺźe nie moĹźe to być czytelnik niedostatecznie dojrzały do idei śmierci czy nieślubnego pochodzenia.

Na odrębny akapit zasługuje warstwa edytorska recenzowanej pozycji. Otóş muszę przyznać, Ĺźe juĹź stosunkowo dawno temu nie miałem do czynienia z tak starannie wydaną książką. O ile jeszcze moĹźna polemizować z gustownością samej okładki (zresztą zaczerpniętą z niemieckiego pierwowzoru), to na uznanie – - tym większe bacząc na niewygĂłrowaną cenę – zasługuje fakt, iĹź jest ona twarda. Co więcej, jej wewnętrzne strony pokrywają mapy świata z epoki, niezwykle przyjemne dla oka i jak najbardziej odpowiadające tematyce „Miasta”. Nadto, całość jest zszyta, papier jest dość przyjemny w dotyku, czcionka zaś klasyczna i przyjemnej dla oka wielkości. Pomijam juĹź tę okoliczność, Ĺźe nie doszukałem się bodaj ani jednego chochlika drukarskiego. Jest to swoisty wzorzec z Sèvres staranności edycji.

„Miasto PoĹźeraczy Deszczu” nie jest bynajmniej książką złą, nic z tych rzeczy. Jest to raczej pozycja prĂłbująca w sobie połączyć naturalne dla młodego czytelnika zainteresowanie tak literaturą przygodową, co i fantastyczną, czymś w rodzaju przygĂłd Indiana Jonesa niĹşli serii piĂłra Alfreda Szklarskiego. Przy takim podejściu do niej – nie mam wątpliwości, iĹź nastoletni odkrywca będzie więcej niĹź usatysfakcjonowany.