Terry Pratchett, Stephen Baxter - Długa Utopia

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Długa Utopia (The Long Utopia) Autor: Terry Pratchett, Stephen Baxter Ilość stron: 376 Wydawnictwo: PrĂłszyński i S-ka Rok wydania: 2016 Cena: 32 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2016-02-05 Ocena: 80/100

Jest połowa XXI wieku. Po ogromnym wstrząsie Dnia Przekroczenia i po erupcji superwulkanu Yellowstone, ludzkość sięga wciąż dalej w Długą Ziemię. Społeczeństwo ewoluuje, na zniszczonej Ziemi Podstawowej i poza nią. Pojawiają się nowe wyzwania. Podstarzały i gderliwy SI, Lobsang, zamieszkuje z Agnes na egzotycznym i dalekim świecie. Postanowili wieść normalne Ĺźycie w New Springfield – adoptowali nawet dziecko. Wydaje się jednak, Ĺźe nie trafili tam przypadkiem. Krążą pogłoski o dziwnych zjawiskach na niebie, o strachach... Coś jest w tym świecie nie tak…

Miliony kroków od tego miejsca, Joshua dowiaduje się o ojcu, którego nigdy nie znał, i odkrywa sekretną historię rodziny. Nagle niespodziewanie otrzymuje pilne wezwanie z New Springfield.

Lobsang zaczyna rozumieć wagę tego, co dzieje się pod powierzchnią jego świata – i zagraĹźa wszystkim światom Długiej Ziemi. Aby z tym walczyć, potrzebne są połączone wysiłki ludzkości, maszyny i superinteligentnych Następnych. A niektĂłrzy muszą złoĹźyć ostateczną ofiarę.

Cykl „Długiej Ziemi” jest jednym z ciekawszych, do ktĂłrych przyłoĹźył rękę (a właściwie piĂłro Terry Pratchett), śmiem twierdzić, Ĺźe bardziej zajmujący od ostatnich odsłon serii „Świata Dysku”. Być moĹźe przyczyną tego stanu był fakt znacznego zaangaĹźowania drugiego autora. O dziwo jednak, doczekał się on czwartej odsłony, powstałej w ostatnich miesiącach Ĺźycia pierwszego ze wspomnianych pisarzy, stanowiąc niejako jego memento, przeczuwane epitafium.



Bohaterami „Długiej Utopii” są juĹź znane czytelnikowi postacie, ale niejako w nowych szatach, ktĂłre moĹźna sprowadzić do pojedynczego terminu starości i jawiącego się gdzieś na horyzoncie widma Odejścia. Dotyczy to zresztą nie tylko danych osĂłb, ale i zamieszkiwanego przezeń świata.

Proste i banalne rozwiązania zawsze były obce pratchettowskiej prozie i nie inaczej jest w przypadku „Długiej Utopii”, ktĂłra została zakończona w sposĂłb otwarty na kontynuację, ale po zakończeniu lektury czytelnik musi powaĹźnie się zastanowić, czy w istocie by sobie jej Ĺźyczył.

Niebanalna jest takĹźe refleksja nad osobą Boga, nie pierwszy raz się pojawiająca i kolejny raz stroniąca od prostej recepty – czytelnik w istocie nie wie jakie ostateczne stanowisko zajmują autorzy. Ot, taki typowo pratchettowski Ĺźarcik.

„Długa Utopia” jest książką utrzymaną w podniosłej atmosferze, mimo Ĺźe czasami tyczącą się tematĂłw banalnych lub prosto wieńczących poszczegĂłlne wątki. To nie jest przykład prostej i lekkiej lektury – satysfakcjonuje, lecz i, paradoksalnie będąc po części dystopią, porusza.