Minęło kilka miesięcy od wydarzeń związanych z trojgiem drzwi. Roland ma dwóch nowych towarzyszy podróży, którzy wyszkolili się na biegłych rewolwerowców. Razem tworzą ka-tet – grupę ludzi nierozerwalnie połączonych ze sobą przez przeznaczenie.
Ale Roland popada w obłęd. Zmienił ka, ratując życie Jake’a Chambersa, chłopaka, który – w świecie Rolanda – już umarł. Teraz obaj istnieją w różnych rzeczywistościach, ale łączy ich to samo szaleństwo: paradoks podwójnych wspomnień. Troje rewolwerowców musi wciągnąć Jake’a do Świata Pośredniego, a następnie podążać ścieżką wytyczoną przez Promień – aż do Mrocznej Wieży. Droga wiedzie jednak przez dzikie ostępy, wyludnione miasteczka i prerie z czającymi się w trawie stworami.
Przestrzenie amerykańskiego Dzikiego Zachodu były ogromne – lecz skończone. Siłą rzeczy więc opowieści lokowane w tych realiach muszą zmierzyć się z pewnymi ograniczeniami, przynajmniej jeśli autor chce uczynić zadość wymogom prawdopodobieństwa i natręctwom czytelników wyczulonych na dane kwestie.
Stephen King wymyślił tu jednak cwane obejście.
Tempo
„Ziem Jałowych” jest w mej ocenie nie aż tak wartkie, jak to miało miejsce w przypadku
„Powołania Trójki”, co może lekko irytować czytelników. Trudno jednak, by w realiach pustynnych, bo nawet nie preriowych, rwało ono naprzód. Nie chodzi jednak tylko o kwestie psychologiczne, śmiem bowiem twierdzić, iż historia po prostu zyskuje na takim spowolnieniu, czytelnik bowiem może nieco lepiej poznać postacie.
Inna rzecz, że przechodzą one jednocześnie ewolucję, która może wzbudzać nie tylko zainteresowanie, lecz również pewne wątpliwości. Amerykański pisarz jest jednak w stanie przekonać czytelnika, iż zabieg ten jest celowy, tylko ów zamiar jeszcze nie może być w całości odsłonięty, nie bez uszczerbku dla jakości.
Znowu zresztą można się zastanawiać, czy jednak najciekawszymi nie są te rozdziały, w których autor przenosi swe postaci do współczesności. Nie dorównują one jednak swym poziomom drugiemu tomowi cyklu, choć nie jest to różnica przepastna.
„Ziemie Jałowe” to książka sprawiająca wrażenie łącznika między niejako wstępem cyklu, zarysowaniem zasadniczego wątku, a jego częścią właściwą, która zapewne dopiero teraz zaistnieje. Etap konieczny okazał się jednak całkiem przyjemnym w odbiorze.
|
| Autor: Klemens
|
|
|
|
|
Tytuł :
