Robert J. Szmidt - Mrok nad Tokyoramą

Informacje o ksiÄ Ĺźce Tytuł : Mrok nad TokyoramÄ Autor: Robert J. Szmidt Ilość stron: 480 Wydawnictwo: Znak Rok wydania: 2020 Cena: 39,99 PLN Autor recenzji: Piotr „Klemens” Kociubiński Data recenzji: 2020-11-24 Ocena: 60/100

Śmierć. Zemsta. Przeznaczenie.

Ziemia, rok 2077. Globalne ocieplenie i zatrucie środowiska doprowadziły do szeregu katastrof naturalnych, życie jest możliwe tylko tam, gdzie wkracza technologia.

Zdecydowana większość tych, którzy przetrwali, zamieszkuje gigantyczne metropolie, gdzie wszystko jest wytwarzane i kontrolowane przez rządzącą w danym regionie korporacje, które przejęły role państw. Współpracują one z gangami, które są równie okrutne i bezwzględne jak oficjalni rządzący.

Zmieniła się także globalna rozrywka; teraz na ekranach holo królują krwawe zmagania współczesnych gladiatorów. Najtwardsi z najlepszych mierzą się na gigantycznych stadionach-szachownicach w rozgrywce, która jest połączeniem szachów i sportów walki.

W tej rzeczywistości żyje Rafał Tymura, Polak o japońskich korzeniach, były żołnierz sił specjalnych, pracujący jako ochroniarz podrzędnego polityka. Gdy ludzie jednego z lokalnych oligarchów mordują jego żonę, Tymura rusza mroczną ścieżką zemsty.

Nowa tożsamość, cyborgizacje, zejście do przestępczego półświatka Tokyoramy to środki, które mają zaprowadzić go do celu. Jednak to arena okaże się miejscem, gdzie będzie mógł dokonać zemsty i dowiedzieć się, kto tak naprawdę stoi za morderstwem jego żony.

Powraca moda na cyberpunk i chyba nie będę specjalnie odkrywczy stawiając hipotezę, Ĺźe stanowi to efekt nadchodzącej premiery nowej gry studia CD Projekt RED o wielkim potencjale marketingowym. Pewnie trudniej jest stwierdzić, czy „twory” te stanowią element stosownej kampanii „pijaroskiej” czy teĹź raczej są efektem oddolnej inicjatywy ukierunkowanej na skorzystanie z trendu, co jednak dla potencjalnego odbiorcy nie ma specjalnie wielkiego znaczenia. Z natury rzeczy jednak jakość tychĹźe dzieł zwykła być cokolwiek kontrowersyjna, co jednak nie oznacza, Ĺźe jest to prawidłowość pozbawiona wyjątkĂłw. Jak na tym tle prezentuje się „Mrok nad Tokyoramą”?

Autor rozwija przed czytelnikiem wizję przyszłości pozbawionej jakiejkolwiek zieleni czy skrawka ziemi, ktĂłry nie byłby ofiarą przeludnienia – bądĹş teĹź nie nadawałby się do Ĺźycia. Zgodnie z obserwowalnymi dzisiaj gołym okiem tendencjami aglomeracje zwykły się rozrastać nie tylko wszerz, lecz rĂłwnieĹź wzwyĹź i to raczej wysokość zajmowanego lokum identyfikuje kastę, do ktĂłrej przynaleĹźy jej mieszkaniec. I jakkolwiek nie jest to pomysł nowatorski ani oryginalny, polskiemu pisarzowi całkiem przekonująco udaje się oddać specyfikę tego rodzaju świata.



Co więcej coraz łatwiej daje się współcześnie dostrzec zjawisko tyleż pauperyzacji oraz prekariatyzacji szerokich rzesz społeczeństw, również tych uznawanych za zamożne i syte, co również kształtowania się nowych bytów o quasi-państwowych czy ponadpaństwowych charakterze, a mianowicie megakorporacji, które coraz trudniej utożsamić z jakąś konkretną branżą, a skupionych tylko na pomnażaniu majątku jako celu samym w sobie.

Niestety znacznie mniej przekonujące są pozostałe elementy wizji Roberta J. Szmidta, z fabułą na czele, przesyconą swoistymi „boskimi machinami”. Owszem, autor nawet całkiem sprytnie epilogiem prĂłbuje się wyrwać z matni przewidywalności, lecz niejako obraĹźając inteligencję głównego bohatera, jak teĹź jego adwersarzy.

Przedmiotowej książce brakuje jednak rĂłwnieĹź dopieszczenia detali, udzielenia odpowiedzi na pytanie chociaĹźby o sposĂłb wyĹźywienia populacji wszak okupujących ostatnie dostępne fragmenty ziemi, zwłaszcza wskutek dotknięcia ziemskiego globu drastyczną klęską ekologiczną. Nie przekonuje rĂłwnieĹź wizja tempa upowszechnienia się prezentowanych zmian – moĹźna odnieść wraĹźenie, iĹź pisarz chciał złapać zbyt wiele literackich srok za ogon.

„Mrok nad Tokyoramą” to książka wciągająca, wręcz dopraszająca się o metaforyczne pochłonięcie podczas pojedynczego podejścia. Niestety wraz z lekturą czytelnik uświadamia sobie, Ĺźe ma do czynienia bardziej z literackim fast-foodem niĹşli ucztą, do ktĂłrej będzie wracał we wspomnieniach jeszcze przez dłuĹźszy czas.